«Όνειρο στο κύμα», «Έρως –Ήρως» ή κάτι τέλος πάντων από τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη του θύμισε εκείνη η γυναικεία μορφή. Αυτό το αγνό, το αθώο, ίσως το πιο αυθεντικό συναίσθημα που μπορεί να έχει κανείς στη ζωή του. Πίστευε ότι ήταν βγαλμένη...

Με την πρώτη ματιά ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης μού έμοιαζε σαν οποιοδήποτε άλλο, με τα εκδοτήρια εισιτήριων, το γραφείο πληροφοριών, απολεσθέντων, παραπόνων τα Α.Τ.Μ., τα καταστήματα με είδη ταξιδιού, τον τύπο, είδη καπνιστού. Το εντελώς...

- Κι έρχεται η ώρα του απολογισμού, λέμε τώρα… Τι πήρες και τι έδωσες την χρονιά που πέρασε. - Αυτό γιατί δεν το κάνεις κάθε μέρα, είναι μια μεγάλη απορία. Και γιατί πρέπει, σώνει και καλά, να το κάνεις στο τέλος κάθε χρονιάς; - Διότι έτσι...

Η κυρά Βασιλική αξημέρωτα έκοψε τους ανθούς από τα κολοκύθια του κήπου της. «Με την ανάσα τους να τους κόβεις», έλεγε του πρωτότοκου γιου της, του Μανόλη, που την ρώταγε πώς φτιάχνει τέτοιες νοστιμιές γλείφοντας τα δάχτυλά του. Προσεκτικά έκοψε τα...

Το προσωνύμιο ετούτο κόλλησαν από τα μικράτα του οι συνομήλικοί του στον Στάθη τον Λαλάτσο. Και όντως, ο «λαγός», έβαζε τα πόδια του στον ώμο και διένυε μεγάλες αποστάσεις σε χρόνο ρεκόρ. Έτσι, σε κάθε αγώνα ποδοσφαίρου ως βολίδα κινιόταν μεταξύ των δύο...

«Και τι είναι αυτό, γιαγιά μου;» «Το τουφέκι μου, γιε μου». «Το τουφέκι σου; Μα τι λες τώρα, βρε γιαγιά μου, δεν είναι έτσι τα τουφέκια, έστω όμως. Και σαν τι το θέλεις; Ποιον σκοπεύεις να σκοτώσεις;» «Την ανία μου, τη βαρεμάρα, τη μοναξιά μου». «Καλά τώρα....

Plié. Και ένα και δύο. Plié. Ξανά. Και ένα και δύο. Και πάλι plié. Σε κάθε της λύγισμα μάκραινε θαρρείς και το χαμόγελό της. Ο καθρέπτης ανταπέδιδε. Με ένα και δύο χαμόγελα. Με τρία και τέσσερα και πέντε. Τον λάτρευε εκείνον τον καθρέφτη. Χωρούσε ολόκληρη η...

Ετών 50 και κάτι. Με την τύχη της μη φαλάκρας και την φράση «καλά στέκεται για την ηλικία του» να τον συνοδεύει σε ψιθύρους και κουτσομπολιά. Βαστά χρόνια παντρεμένος με την συνομήλικη γυναίκα του που γνώρισε κάποτε σε ένα μπαρ. Πηδηχτήκανε αμέσως και...

Όλα ξεκινούν ένα αναποφάσιστο βράδυ. Καιρός άστατος: Ισχνές ψιχάλες βροχής σε ένα άτακτο «σταρτ-στοπ» και ένα αλλήθωρο φεγγάρι, με το ένα μάτι κρυμμένο πίσω από σύννεφα και το άλλο λοξά στραμμένο προς τα γήινα, σε μία συνθήκη χλευαστικής επιτήρησης. Είναι...

Ναι! Επιτέλους τα είχε καταφέρει! Ήταν αϊτός! Ένας μεγάλος, περήφανος αϊτός! Πλέον θα άνοιγε τα φτερά του και θα διέσχιζε βουνά, θάλασσες, ποτάμια... Θα πέταγε συνέχεια και όποτε ήθελε να ξεκουραστεί θα καθόταν σ' έναν απόκρημνο βράχο ή σ' ένα ρυάκι με γάργαρο...

Ανάμεσα απ’ τα μισάνοιχτα βλέφαρα κοιτούσε τη θάλασσα. Έμοιαζε ήρεμη αλλά ήταν ακόμη ανακατεμένη. Στην προσπάθειά της να κατευνάσει τον θυμό της, ξέβραζε σκουπίδια και θαλασσόξυλα στην ακτή, σα να ήθελε να ξεφορτωθεί ό,τι τη βάραινε. Την καταλάβαινε. Κάπως έτσι...

Μικρές εστίες φωτιάς ήταν απλωμένες στην πλατεία του χωριού και χάιδευαν λάγνα τη νύχτα. Με τις πύρινες γλώσσες τους καταβρόχθιζαν λαίμαργα κλωνάρια ρίγανης αλλά και μαγιάτικα στεφάνια, απελευθερώνοντας στην ατμόσφαιρα αρώματα καλοκαιρινά. Μοσχομύρισε ο τόπος από...