Σαν θέλεις να ξεφύγεις από όλα όσα σου μαυρίζουν την ψυχή, τι κάνεις; Από το να σκέφτεσαι ξανά και ξανά, χωρίς -το κυριότερο- να μπορείς να δώσεις λύση, τι μπορεί να κάνεις; Να το ρίξεις στο πιοτό; Μμμμ, δε λέει… Να το ρίξεις στα χαρτιά; Αυτό κι αν δεν...

Πόσο απολάμβανε αυτό το τσιγάρο... Ένιωθε τον καπνό να διαπερνάει όλο του το σώμα και πάλι δεν το χόρταινε... Κι άλλες φορές είχε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση... Φεύγοντας από το σπίτι της να πιστεύει ότι επιτέλους είχε λυτρωθεί και μπορούσε να...

  Αυτά που θα σας διηγηθώ, μου τα διηγήθηκε κι εμένα ο φίλος μου ο Αρίστος την ώρα που πίναμε τα κρασάκια μας.  Ουδεμία σχέση έχουν με τη φαντασία και είναι όλα πέρα για πέρα αληθινά, ακόμη και τα πρόσωπα. Συμβαίνουν όμως σε έναν άλλο πλανήτη, μακριά από μας,...

  γράφει ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος     Σού έχω πει για τη Φραγκούλα; Το '80-81 λοιπόν που συνεχώς πηγαινοερχόμασταν -όχι τουριστικά- με τη Σάντρα στη Χίο, και μέναμε στο άλλοτε υπέροχο σπίτι τους, που είχε όμως πια απαλλοτριωθεί για να γίνει το...

- Κοίτα με. Τα χέρια σμιλεύουν το φως. Άκου με. Ο θόρυβος από χρόνια φοβάται. Εαυτέ μου πού πας; Το πλέγμα της ζωής μαζί μας έμπλεξε.  Για πάντα εχθροί. Για πάντα ένα. Λευτεριά εαυτέ μου πώς θα βρεις; Κυλάει η φύση. Πέφτει ο χρόνος. Νιώσε με. Σκιά...

Εκείνο το πρωινό ο Δημήτρης πήγε στο πανεπιστήμιο από το χάραμα. Προσπέρασε βιαστικός το μεταλλικό κουβούκλιο στην πύλη και χαιρέτησε μ’ ένα νεύμα το νυσταγμένο φύλακα που τον κοιτούσε με απορία πίσω απ’ το τζάμι. Έσφιξε στην αγκαλιά του το χαρτοφύλακα...

Το σκάκι ήταν το μεγάλο μου πάθος, με γοήτευε τόσο γιατί ανέπτυξα τις στρατηγικές μου ικανότητες, όσο και γιατί ακόνιζε το μυαλό μου. Έχει να κάνει με την πρόβλεψη των κινήσεων του αντιπάλου, αλλά και με την διατήρηση της ψυχραιμίας σε δύσκολες καταστάσεις....

Χάσκει σαν κουφάρι ξεδοντιασμένο, ξεκοιλιασμένο, ακρωτηριασμένο. Εκεί που άλλοτε έσφυζε από ζωή. Από γέννες με την μαμή στο σπίτι, από παιδικές φωνούλες, τον βήχα –εκείνον τον απαίσιο βήχα του παππού, που νόμιζες πως ήταν η τελευταία ανάσα του– τις...

Στο χωριό τη φωνάζανε Αλέξω. Του Γανωματή. Γανωματήδες ήταν ο πατέρας της και τα <<παιδιά>> της οικογένειας. Τ’ αδέρφια της τα σερνικά παναπεί. Ορφανεμένη από μάνα. Για την ακρίβεια η μάνα τους τούς άφηκε φέρνοντας αυτήνε στον κόσμο....

  Με σβέλτες και σπιρτόζικες κινήσεις που την έκαναν να μοιάζει με αερικό, πηγαινοερχόταν από την ντουλάπα στο κρεβάτι κρατώντας στα δόντια, πότε μια μπλούζα, πότε ένα παντελόνι, πότε ένα εσώρουχο και τα έσερνε μέχρι τις ανοιχτές βαλίτσες. «Νανού, κάτσε...