Το μυστικό, της Μάχης Τζουγανάκη
Ο κύριος Αριστείδης κατηφόριζε το στενό με την ξύλινη μαγκούρα του. Ίδια ώρα, κάθε απόγευμα, λίγο μετά το μεσημεριανό του ύπνο. Ο κυρ- Ανέστης, ο ιδιοκτήτης του καφενείου της γειτονιάς, είχε ήδη…
Αρχική › Blog › Ιστορίες του βιβλίου
Κατηγορία
Ιστορίες του βιβλίου στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
817 άρθρα · σελίδα 30 από 41
Ο κύριος Αριστείδης κατηφόριζε το στενό με την ξύλινη μαγκούρα του. Ίδια ώρα, κάθε απόγευμα, λίγο μετά το μεσημεριανό του ύπνο. Ο κυρ- Ανέστης, ο ιδιοκτήτης του καφενείου της γειτονιάς, είχε ήδη…
(Η Μαρία σιδερώνει και μονολογεί, ο Νίκος με ακουστικά, με γυρισμένη πλάτη παίζει στον υπολογιστή. Στο πίσω μέρος της σκηνής υπάρχει ένα video wall και οι θεατές βλέπουν το παιχνίδι του Νίκου)
Κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια σου τα πάντα σκοτεινιάζουν. Δεν έχεις αίσθηση του χρώματος και αυτό συμβαίνει κάθε μέρα, κάθε ώρα που αποφασίζεις να αφεθείς στις σκέψεις σου, κλείνοντας τα μάτια. Το…
Όταν προσπαθείς να θυμηθείς γεγονότα από το παρελθόν, διαπιστώνεις ότι όλα καλύπτονται από μια πυκνή ομίχλη. Αυτό που βλέπεις είναι μόνο κάποιες αδρές πινελιές. Ο χρόνος, σαν το νερό, εξαφανίζει τις…
-Παππού, τι σημαίνει αλληλεγγύη; -Αγάπη, παιδί μου. -Όπως αγαπάς εσύ εμένα κι εγώ εσένα; -Ακριβώς. -Ναι, αλλά η δασκάλα μας είπε πως πρέπει να έχουμε αλληλεγγύη για τον καθένα. Πώς μπορώ ν’ αγαπάω…
Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ ένα μικρό χωριό της Ινδίας, στα σύνορα με το Πακιστάν. Δούλεψα σκληρά στη ζωή μου. Τίποτα δε μου χαρίστηκε. Πήγα σχολείο, προσπάθησα να μορφωθώ όσο γινόταν περισσότερο. Η…
Ο θείος Γιώργος είναι – πάντα θα είναι - ο μεγάλος αδελφός του μπαμπά μου, το πρότυπό του και συνάμα η αδυναμία του, το χαρακτηριστικό τριπλό χτύπημα του κουδουνιού – σήμα κατατεθέν του - ο ελληνικός…
Ένας πνιχτός αναστεναγμός ακούστηκε μέσα στο δωμάτιο που δεν ήξερα αν ήταν δικός μου. Ίσως πολύ μπάσος για τα αυτιά μου. Μπορεί να έφταιγαν και τ’ αμέτρητα τσιγάρα που ‘χα καπνίσει όλο το βράδυ. Ίσως…
Μάρτης, γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης και σαν τύχει και θυμώσει, μες στο χιόνι θα μας χώσει. Στων αμαρτωλών τη χώρα, το Μαρτάπριλο χιονίζει. Τόσες κι άλλες τόσες παροιμίες και έτυχε να μάθω και…
Τον κόσμο γύρω του δεν τον νοιάζει τίποτα, μόνο που αυτός είναι ένας ξένος, τίποτε άλλο...
–Κάνουμε παιδιά για να νικήσουμε το θάνατο. Oι γυναίκες. Εμείς οι άνδρες κάνουμε άλλα πράγματα μια και δεν μπορούμε να τεκνοποιήσουμε, κτίζουμε, φιλοσοφούμε, κάνουμε τέχνη, εφευρίσκουμε. Αλλά όλα…
Πίσω από κάθε σπίτι, πίσω από κάθε πόρτα κρύβεται μια ιστορία.. Μια ιστορία που άλλοτε γίνεται γνωστή και γελάμε, άλλοτε μαθαίνεται μετά από χρόνια και μας πονάει και μας κάνει να αναθεωρούμε πώς…
Ο Μάρτης ήταν στις κακές του τις τελευταίες μέρες. Μάρτης γδάρτης, που λέει και η παροιμία. Εκείνο το πρωί έριχνε χοντρές ψιχάλες, συνεχίζοντας τη βραδινή καταιγίδα. Γκρίζα σύννεφα έκρυβαν τον ήλιο…
Το καλοκαίρι έχει φτάσει στο τέλος του. Τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου και οι ελάχιστοι ξεχασμένοι παραθεριστές ετοιμάζονται να αποχωρήσουν. -Να φύγουν να ησυχάσουμε, μονολογεί καθισμένος…
Η ψυχή της βρισκόταν συνεχώς σε μια έντονη φουρτούνα. Όλα τα έβλεπε μαύρα! Όλα για αυτήν δεν είχαν χρώμα! Από τα ρούχα που φορούσε (πάντα υπέρηχε το μαύρο) καθώς και από τα υπόλοιπα αντικείμενα που…
Ήχος βροχής. Μια μικρή και λασπωμένη λίμνη έχει σχηματιστεί στη μέση του σακατεμένου δρόμου και αργογεμίζει απ’ τις σταγόνες που τη δέρνουν όλο το βράδυ. Παραδίπλα ακόμη μία. Πιο βαθιά. Στην απόσταση…
Οκτάχρονο Λυκόπουλο. Κατασκήνωση στο δάσος. Πρώτο ταξίδι μακριά από την οικογένεια. Τρισευτυχισμένος. Μόνος και κύριος υπεύθυνος για τη φροντίδα του εαυτού μου. Λίγο το ‘χεις; Σειρά μου για σκοπιά.…
Η Ναταλία γεννήθηκε στις 8 του Οκτώβρη μεσημεράκι. Τυλίχτηκε σε ένα ροζ κουβερτάκι με κεντημένο το μονόγραμμά της και λίγες μέρες μετά γύρισε με τους γονείς της σπίτι. Στο νέο της σπίτι. Όχι τόσο…
?Η νύχτα με τα ματοτσίνορά της αποψιλώνει τα δάκρυα των άστρων Χαμουρεύεται με το αναπάντεχο της γης Με τα καπούλια του ανθρώπινου μόχθου Μαζεύει τα πήλινα πόδια της Πιο φωτεινή η κόμη της απ’ της…
Έχει η αγάπη όρια; Αυτή ήταν η ερώτηση που ταλαιπωρούσε τον Οδυσσέα από τότε που ήτανε μικρός. Μικρός κι ονειροπόλος. Και τον ταλαιπωρούσε ακόμη και σήμερα. Τώρα που είχε πάψει πλέον ο κόσμος να τον…