Της νύχτας τα φαντάσματα στου νου μας τα χαλάσματα κι η παραζάλη γι’ αυτά που ονειρευτήκαμε στους τόπους που σταθήκαμε ήρθαν και πάλι. Ο στόχος ανεκπλήρωτος κι ο κόπος μας απλήρωτος πρώτη σελίδα τις μνήμες ξεδιπλώνουμε τα χέρια μας απλώνουμε δίχως ελπίδα. Τους...

Ένα μωρό μέσα στο χειμωνιάτικο κρύο, παρατημένο στο κατώφλι ενός ξένου. Τα ζεστά χέρια της μητέρας του το άφησαν εκεί. Ζητώντας μια θέση σ' αυτή τη γη κραυγάζει από το βάθος του μικρού του είναι όταν εκείνη φεύγει τρέχοντας, σαν αθόρυβη σκιά. Αντιστέκεται με όλη...

«…Αννέτα μου βοήθεια σε παρακαλώ» φώναξε ξέπνοη η Αγγέλα, ανοίγοντας την μεγάλη τζαμόπορτα του κομμωτηρίου, υπό τα έκπληκτα όμματα τόσο της Αννέτας όσο και των πελατών και υπαλλήλων. Η Αννέτα αστραπιαία την αρπάζει και βάζει την κεφαλή της στον λουτήρα ακριβώς τη...

Τις ξάστερες νύχτες που ο ουράνιος θόλος γέμιζε με ατίθασες φωτεινές πυγολαμπίδες έβγαινα στον εξώστη του σπιτιού μου κι ατένιζα με αχόρταγο βλέμμα τους μακρινούς πρεσβευτές του Σύμπαντος. Ανάμεσα τους ένα αστέρι που έμοιαζε πιο λαμπερό από τα άλλα σα να ’θελε να...

  Εκείνη την αυγή έφτασα πιο κοντά στην αρχή του τέλους. Έφτασα ευτυχώς νωρίς στον σταθμό των λησμονημένων, στην αποβάθρα της νέας ζωής. Πήγα εκεί στην ξενιτιά των λησμονημένων μ' όλους τους φευγάτους. Τι λάθος έκανα αναρωτιόμουν και βρέχει φωτιά στη στράτα...

Έφυγαν οι μέρες του χρέους αθόρυβα όπως ήρθαν από το μέτωπο του μεσημεριού. Ένας απόηχος ξεχασμένος σε μια κόγχη του νου φόρεσε τα καλά του ρούχα κι απόθεσε παρακαταθήκη σιωπής στους πρόκριτους της αιώρας των ευπειθών. Η αμφισβήτηση του χθες δε βρίσκει φως στα...

Σβήνω το τσιγάρο μου πάνω στον χάρτη Όχι δεν κάηκε ο κόσμος ακόμη Μόνο εγώ καίγομαι Η σιωπή μουδιάζει στις στάχτες. Είναι ψέματα πως κάποια στιγμή αναγεννιέσαι Ό,τι έκαψες σου άφησε ένα αποτύπωμα που δεν ξεχνιέται Μόνο εσύ ξεχνιέσαι Πρώτα από εσένα Ύστερα απ’ όλους...

Συνομιλώντας με τα αιώνια πάνω στα κύματα Κοίταξα το γαλάζιο του θαλασσινού νερού, που έπαιζε με το λευκό εδώ, κάτω απ’ τα μάτια μου και πιο πέρα και πέρα μακριά, στον ορίζοντα κι ήταν τα χείλη μου γεμάτα απ’ το τραγούδι των κυμάτων κι ήταν η καρδιά μου γεμάτη απ’...

Χειμώνας που μοιάζει με καμουφλαρισμένο φθινόπωρο. Και δε χιονίζει πια. Άλλαξαν, θαρρείς, οι καιροί. Και τα χρόνια περνούν από πάνω μου αμείλικτα, σαν τα τρένα επάνω στις ράγες. Ο ήλιος δείχνει τα δόντια του με θράσος, σαν να κρατάει τον κόσμο στα χέρια του. Κι...

Προς τι λοιπόν το χαμόγελο όταν η θλίψη είναι πάντα κοντά σαν μια παλιά ανάμνηση στην άκρη του μυαλού, σαν μια πικρή μνήμη που επαναλαμβάνει, το αργό, σκοτεινό τραγούδι της, σαν τα μπλουζ της άγριας νιότης που παίζεις στην καρδιά όταν εποχικοί ύμνοι δονούν ένα...

Οι ρόδες του ποδηλάτου της σκορπούσαν τα ξερά καφεπορτοκαλί φύλλα που είχαν πέσει από τα δέντρα. Ο αέρας που φυσούσε ήταν λες και της έδινε μια ώθηση να κινηθεί πιο γρήγορα. Τα μάτια της προσπαθήσουν να μην ανοιγοκλείσουν ούτε στιγμή μπας και της ξεφύγει κάτι από...

Πίσω απ’ το τζάμι θωρακισμένο το όνειρο Ο κόσμος μια γυάλινη σφαίρα Κυλάει στη βροχή Σέρνεται σαν το σκουλήκι στο χώμα Τσαλαβουτάει σε λάσπη χρυσή Κρατάει απόσταση ασφαλείας και ουρλιάζει στον άνεμο Δεν πάει κόντρα, μονάχα οπισθοχωρεί Τη στάχτη κερνάει Ξανά και...

Η αλμύρα της θάλασσας καίει τα βήματά μου, ο δρόμος είναι πληγωμένος, τα καράβια ματωμένα. Οι γλάροι πέταξαν μακριά, μόνο δυο ανήμπορα χελιδόνια άφησαν τα πληγωμένα τους φτερά κι έπεσαν νεκρά, να μου θυμίζουν τις νεκρές ελπίδες. Δίπλα μου τα παιδιά στήνουν γιορτή,...

Βαριέμαι αφόρητα την γλυκανάλατη ποίηση Βρωμάει μετριότητα Στροφές απαλές,ανώδυνες Φλύαρες, που δεν μιλάνε Κάψε μου, με δυο λέξεις το σωθικό Και θα σου είμαι ευγνώμων. - γράφει η Φανή...

Η μικρή μας πόλη Ευτελής παράδεισος Λάκκος λεόντων Και υποχείριων θηριοδαμαστών Σε χρυσό περιτύλιγμα Μεγαλώνει, μικραίνει, σαπίζει Μα δεν πεθαίνει η ρουφιάνα Σκοτώνει αθώους Ρουφάει το μεδούλι τους κι αναγεννιέται Η μικρή μας πόλη Τρώει αχόρταγα και πίνει Γλεντάει...

Θα μιλήσω για τις εποχές του χρόνου όπως μιλώ για τα σύμβολα του φωτός πάνω στα θολά πρόσωπα των μνημείων της όρασης. Θα αποτυπώσω τη σκέψη στο περίγραμμα του σκελετού της ζωής δίχως να υπερβάλω με ιριδίζουσες περιγραφές και ασαφείς εικόνες. Θα πω «καλημέρα» στη...

Όλα ξεκίνησαν από μια παλιά γραφομηχανή. Ποτέ πριν δεν ήταν σε θέση να γράψει, έως τη στιγμή που, εντελώς συμπτωματικά, αυτή η γραφομηχανή έπεσε στα χέρια του. Είχε προσπαθήσει επανειλημμένως, με όλα του τα χειρόγραφα να καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων. Αλλά με...

Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ αναρωτηθεί πού αράζει αυτός ο θρασύς πιτσιρικάς που μας εμπαίζει με τα καπρίτσια του. Πάντως δεν κυκλοφορεί ανάμεσά μας, εκτός κι αν είναι αόρατος. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι βρίσκεται κάπου μακριά, γιατί τα βέλη του πέφτουν παντού. Είναι...

Ένα γδάρσιμο σε πληγή ασημένια Ένα φως να πληγώνει την αιωνιότητα Αυτό να θυμάσαι Ένα αστέρι σε ρηχό ουρανό Βήματα να τρεκλίζουν στα αγκάθια Να ποθούν τα μάτια ένα ξέφωτο Κι η καρδιά να γρατσουνίζει, αδιέξοδα Η πλάνη φωτοστέφανο, φορεμένη στα μαλλιά Κάλπικη μαγεία...

Ήταν μια από αυτές τις σύντομες στιγμές που μπορεί να συμβούν μεταξύ ξένων. Ιδρωμένη ακόμη από τη γιόγκα, είχε σταματήσει για έναν καφέ στο δρόμο για το αυτοκίνητο. Χαζεύοντας βαριεστημένα τους υπόλοιπους πελάτες, καθώς περίμενε να ακούσει το όνομά της, τον είδε να...