Ένα πρωί θέλω να μου χτυπήσουν το κουδούνι! Κι ας κοιμάμαι ακόμα. Κι ας με ξυπνήσουν. Παρόλο που κανονικά σιχαίνομαι να με σηκώνουν αιφνιδιαστικά από το κρεβάτι κι ακόμα περισσότερο σιχαίνομαι τις πρωινές πάσης φύσεως συναναστροφές πριν πιω τον καφέ...

Θα έχετε παρατηρήσει βέβαια ότι όταν είσαι σε φάση έμπνευσης κι αρχίζεις να γράφεις, είναι είτε γιατί είσαι ευτυχισμένος είτε δυστυχισμένος. Σε μια μέση κατάσταση η έμπνευση απούσα. Υπάρχει και η περίπτωση να είσαι αποθαρρυμένος κι όλα μέσα σου να είναι...

Πάνω στις πέτρες σκαλίζω τη ζωή μου Ένα ένα τα αποτυπώματά μου Στα βράχια τα σμιλεύω Για να βρεις τον δρόμο Να μπορώ να υπάρχω για σένα μόνο Είμαι ο λυγμός της μέρας Και η οδύνη της νύχτας Είμαι ο ψίθυρος του αγέρα Και το δάκρυ της θάλασσας Είμαι ο παλμός των...

Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω μεγάλωσα δίχως επιλογή και φορτώθηκα με ό,τι άντεχα δοκιμάζοντας πάντα παραπάνω και ίσως λίγο περισσότερο και ίσως λίγο ακόμη και στην αυταπάτη της αντοχής μου -στο ψέμα του αλύγιστου στην πλάνη του ισχυρού- ξέχασα να ξυπνάω για μένα...

Αργά αργά το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Ακόμα μία νύχτα μοναχική, απ’ αυτές που θα ακολουθήσουν δίχως εσένα πια. Καθισμένη στο πιάνο παίζω ασταμάτητα… μελωδίες… τις δικές μας μελωδίες. Οι αναμνήσεις πάνε να θολώσουν στον καθρέφτη της μνήμης κι εγώ πασχίζω...

Πνίγεσαι. Θέλεις τόσα να πεις και άλλα τόσα να κάνεις και δεν σου το επιτρέπουν οι καταστάσεις, μα πάνω απ' όλα η ανατροφή σου, οι αξίες σου. Για πόσο καιρό, όμως, θα καταπιέζεσαι; Βρίσκεσαι στο δείλι της ζωής σου κι εξακολουθείς να σέβεσαι και το μυρμήγκι. Θέλεις...

Ποτέ δεν ήμουν λάτρης των εύκολων απαντήσεων. Πάντοτε βασανιζόμουν από μία ενδόμυχη ανησυχία. Την ανησυχία της απορίας. Οι ερωτήσεις μου λάμβαναν πάντα την ίδια στεγνή, ξερή έως και αδιάφορη καμιά φορά, απάντηση: "Γιατί έτσι" ενώ άλλοτε υπήρχε η έντονη δυσφορία,...

Στους Άγιους Πάντες αιώνες τώρα στέκεται εκεί στην ανηφόρα ελιά περήφανη, ελιά πελώρια η ηλικία της πέρα απ’ τα όρια. Κοντά μια άλλη στα ίδια χρόνια ζούνε μαζί δίπλα στ’ αλώνια κι η ελιά Μπετίνα στον κάτω δρόμο στάση γνωστή σ’ όλο τον κόσμο.[...] _ γράφει η Ελένη...

Καθώς γέρνουμε, πάντα, τα πρόσωπα βλέπουν ανατολή. Κροταλίζουν, θαρρείς χώρια μας κι αθόρυβα, ένα φόρτωμα γιατί στα όνειρά μας, ξεχασμένες υποθέσεις, άλυτοι γρίφοι, θύμησες σκοινιά, κι ένα κομμάτι απ’ το μέλλον, αδιευκρίνιστο κι αυτό, ριγμένο, έτσι, με εμάς...

Χαθήκαμε σε αυτό το λίγο που λογιάσαμε για πολύ. Όταν ο αγέρας λυσσομανούσε, άρπαζε φύλλα, κλαδιά, στροβίλιζε με μίσος πετάγματα πουλιών, στέγες, ξύλα ξεχασμένα στην άκρη, προσμονές δεν κουρνιάσαμε σε μια γωνιά να συλλογιστούμε το άπειρο. Κι όταν ο ήλιος έκαιγε το...

«Είναι όμορφο μωρό.» «Πωπώ, άσχημο μωρό που είναι…» «Τι καλό παιδί!...» «Πόσο κακό παιδί είναι…» «Άριστος μαθητής!» «Άριστη μαθήτρια!» «Πόσο αμελής μαθητής…» «Πόσο αμελής μαθήτρια…» Και πάει λέγοντας. Πόσο εύκολα και απερίσκεπτα κρίνουμε «οι μεγάλοι» τα παιδιά...

(διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ) Της έλεγα να μη μιλάει άλλο, να μη νιώθει ενοχές, ότι είμαι περήφανος που τους είχα γονείς μου, ότι δεν έζησα άσχημη ζωή-αν εξαιρέσω εκείνη την τραγωδία, εκείνο το καλοκαίρι 20 χρόνια πριν-, ότι κι αν ο γάμος μου ήταν αποτυχημένος, δεν...

Ύστερα, πως είχανε μαρτυρήσει μάθαμε, μόνο που θα 'μενε άγνωστο για πολύ καιρό ακόμη, ο ακριβής τόπος. Όταν έπεφτε το σκοτάδι μονάχα, θυμόμαστε που μαζεύαμε τα πόδια κοντά στο σώμα και ρίχναμε το κεφάλι πίσω. Κατεβαίναμε σκάλες, σκαλοπάτι στο σκαλοπάτι, και...

Ονομάζομαι Ευτύχιος Ρεμπλάκας, του Φανουρίου και της Παρασκευής. Ετών 60. Διαζευγμένος. Και σας δηλώνω ότι επιθυμώ να γράψω ένα βιβλίο. Τώρα που είμαι ελεύθερος, θα γράψω το βιβλίο που από πολλά χρόνια είχα στο μυαλό μου. Οι λέξεις, επιτέλους, θα μπουν σε σειρά και...

Μάης και η Φύση σε απόλυτο οργασμό. Έκρηξη φωτός χρωμάτων και αρωμάτων σε μια μίξη που δεν πέτυχε ποτέ ο ικανότερος αλχημιστής. Βλέπεις, τη φύση μπορείς να την μιμηθείς κάπως, μα για να την αντιγράψεις επακριβώς, όσο και αν προσπαθήσεις, δεν θα τα καταφέρεις....

Προσοχή, παρακαλώ Η εκφώνηση παραπαίει Ή εγώ μήπως; Κρύος ιδρώτας και φλογοβόλο μυαλό Σε κάθε βήμα όλα τρίζουν Όλα τρίζουν, φίλε Όλα στέκουν ετοιμόρροπα Μια κλωστή, ρε φίλε Σε μια κλωστή να ισορροπεί η τρέλα Πόση αντοχή; Πόση ανοχή; Προσοχή, παρακαλώ Δεν βγάζει το...

Δύο λέξεις που συμπορεύονται μαζί μας σε αυτόν τον περαστικό περίπατο ζωής που διανύουμε. Η ερμηνεία του «σωστού» είναι καθαρά προσωπική υπόθεση του καθενός. Πέρα από τους κοινούς κανόνες που υπάρχουν, κάτι που θεωρούμε εμείς «σωστό», ο υπόλοιποι μπορεί να το...

Κάθε μέρα τα ίδια. Ξυπνάς, ξυρίζεσαι, ντύνεσαι για τη δουλειά, δεν τρως πρωινό. Κοιτάζεσαι στον καθρέπτη και διαπιστώνεις πως για μια μέρα ακόμα είσαι χοντρός. Έχεις παραμείνει χοντρός. Το βράδυ δεν ήρθε κάποια μαγική νεράιδα να σε μεταμορφώσει σε κάποιον αδύνατο....

Ο θάνατος, που δεν βλέπεις / ξαπλώνει δίπλα σου κάθε βράδυ / στο προσκεφάλι σου αφέντης / αγγελιοφόρος από κρανίων τόπους / ο θάνατος, που δεν βλέπεις / ρέει στο αίμα σου / αίμα αθώων / ένα με τις φλέβες σου / δηλητήριο αργό / ο θάνατος, που δεν βλέπεις / η λάμψη...

Κάποιο βράδυ ξέμεινα γυμνή στο άδειο σου δωμάτιο Με κλεφτές ματιές ν’ αγναντεύω Από δω προς το αύριο Καπνός η σκέψη μου Και τύλιγε τους τοίχους σου Καπνός το φιλί σου Και τσάκιζε τους στίχους μου Όσο λείπεις κόσμοι αργοσβήνουν. Παιδιά μεγαλώνουν, έρωτες βαλτώνουν...