Προσοχή, παρακαλώ

Η εκφώνηση παραπαίει

Ή εγώ μήπως;

Κρύος ιδρώτας και φλογοβόλο μυαλό

Σε κάθε βήμα όλα τρίζουν

Όλα τρίζουν, φίλε

Όλα στέκουν ετοιμόρροπα

Μια κλωστή, ρε φίλε

Σε μια κλωστή να ισορροπεί η τρέλα

Πόση αντοχή;

Πόση ανοχή;

Προσοχή, παρακαλώ

Δεν βγάζει το σκασμό αυτή η φωνή

Προσοχή

Προσοχή

Στάσου προσοχή, ρε φίλε

Όχι σαν εμένα

Ένα βήμα εμπρός

Ένα πίσω

Και πάλι ένα εμπρός

Και πάλι ένα πίσω

Παραπαίω κι εγώ

Προσοχή, παρακαλώ

Ακούνητος, αμίλητος κι αγέλαστος, παρακαλώ

Την ακούς, ρε φίλε;

Άκου τι ευγενική που είναι η σκρόφα

Σε κάνει κομμάτια, σε εκμηδενίζει

Σε κάνει ένα τίποτα, ένα τίποτα

Και με ένα «παρακαλώ» καθαρίζει

Τώρα τελευταία, φίλε

Με επισκέπτεται όλο και πιο συχνά

Τραντάζει την κλωστή μου

Έτσι όπως μου ουρλιάζει

Προσοχή, παρακαλώ

Προσοχή, παρακαλώ

Και η κλωστή μου, φίλε

Είναι δύσκολο, ξέρεις

Την τρέμει αυτή τη φωνή, ρε φίλε

Την τρέμω αυτή τη φωνή, ρε φίλε

Αν σπάσει η κλωστή

Τι θα γίνω, φίλε;

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη