Σε μία γειτονιά με ανθρώπους, σχολεία, καφετέριες, μουσεία, εκεί, ζούσε και ένα μικρό γατάκι. Το χρώμα του ήταν μαύρο, τα ματάκια του ανοιχτά μπλε. Η μαμά του είχε χαθεί -ίσως και να την πάτησε κάποιο αυτοκίνητο. Ποιος ξέρει; Πρόλαβε όμως να τη ζήσει λίγες...

Την βρήκαν κατάχαμα, κοντά στον καναπέ του καθιστικού, σχεδόν ετοιμοθάνατη. Μόνον η εμπειρία του τραυματιοφορέα «έπιασε» τον ανεπαίσθητο σφυγμό της. Πάλεψαν να την συνεφέρουν και μόνο μετά τρεις ημέρες στην Μ.Ε.Θ., άρχισε να δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Οι γιατροί...

Από τις πιο όμορφες, τις πιο μοσχομυρωδάτες και τις πιο απολαυστικές αναμνήσεις των χρόνων της ως τώρα ζωής μου, είναι αυτά τα Κυριακάτικα τραπέζια στο σπίτι της συνονόματης γιαγιάς μου. Είναι συνήθως Σάββατο πρωί, όταν χτυπάει το τηλέφωνο και απότομα μας ξυπνά από...

Στην τραπεζαρία των γονιών μου υπάρχει μία φωτογραφία της μητέρας μου που με παρακολουθεί από τα παιδικά μου χρόνια. Κοιτάζει απευθείας τον φακό και χαμογελάει. Τα μαλλιά της είναι ανακατωμένα και πίσω φαίνονται ο ουρανός, η γαλάζια θάλασσα και λευκά βράχια. Πρέπει...

Ο Λέοναρντ ήταν αστροφυσικός με ειδίκευση στην εξωγήινη ψυχολογία και επικοινωνία. Αρκετά πετυχημένος και διακεκριμένος επιστήμονας. Όταν του προτάθηκε πριν λίγες μέρες η συμμετοχή του στην επιστημονική ομάδα για την αναζήτηση ζωής στον πλανήτη Άρη, δεν του...

Σηκωνόταν από το κρεβάτι πριν ο Θεός ξημερώσει τη μέρα Του και το πρώτο της μέλημα ήταν να πάρει το πρωινό της που το αποτελούσαν μια χούφτα φάρμακα και ένα γλυκερό σιρόπι. Αυτό, κάθε μέρα, βρέξει χιονίσει, γιατί ήξερε ότι αν το παραμελούσε, η κυρία Κλειώ, δεν θα...

«Οι παλιές αγάπες κρατάνε για πάντα μου είχαν πει κάποτε, οι αγάπες όμως που παλιώνουν είναι εκείνες που με κράτησαν ζωντανό κι ακόμα με κρατούν κι ας μην μπορώ εδώ που έχω φτάσει να περπατήσω περισσότερο από δυο μέτρα χωρίς να παλεύει η ανάσα μου ν’ αδράξει τον...

Τράβηξε πολλά ο άνθρωπος, πάρα πολλά. Κι αν δεν είχε μέσα του ψυχή σοφού ανθρώπου και οι ρίζες της φάρας του, αν πέστε... δεν ήταν βαθιές, μπορεί και να γονάτιζε, να έσκυβε το κεφάλι. Πολύ δεν θέλει. Ήταν της πένας υπηρέτης και της σωστής γραφής κι ας ήλθαν στιγμές...

  Όταν βγήκε από το κτίριο της εταιρείας ήταν ήδη απόγευμα. Αν και άνοιξη, το σκοτάδι είχε αρχίσει να απλώνει τα δίχτυα του από νωρίς, παγιδεύοντας το λιγοστό φως του ήλιου που σπάνια ξεμύτιζε εκείνες τις μέρες. Σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε τον ουρανό. Ήταν...

Μεγάλωνε σ' ένα χωριό πάνω απ' τα ερείπια της αρχαίας Ολυμπίας. Μέσα στα πεύκα και στο σαθρό χώμα που ο Αλφειός κάθε τόσο τραβούσε προς την θάλασσα. Μεγαλύτερος από όλα τα αδέρφια, πελάγωνε ανάμεσα στα χωράφια και στο σχολείο. Με ζόρι τα μαθήματα, ζόρι και στη ζωή....