Κι αυτές οι καμπάνες Ας σταματήσουν πια Να ουρλιάζουν απ’ τον πόνο Γδαρμένες από τ’ ανελέητα χτυπήματα μαύρων μαντατοφόρων Και συ καμπούρη,  πάψε πια, να κρέμεσαι Απ’ το σκοινί της γλώσσας τους Και μη γεμίζεις τον αέρα Με κραυγές των φαντασμάτων Δεν είναι κανείς...

Υπήρξαν μέρες που πεθαίναμε αγκαλιά Κι υπήρξαν δάκρυα που χάραζαν το δρόμο Πες μου πώς άντεξες να ζεις μ' αυτό τον τρόμο Όταν σε πρόδιδαν της νύχτας τα φιλιά Πώς εγκλωβίστηκα σ' αυτή τη φυλακή Πώς μ' ελευθέρωναν οι σκέψεις σου τα βράδια Τότε που η αγάπη σου...

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα από έναν χτύπο δειλό στο περβάζι από ένα φύσημα του αγέρα, που χαϊδεύει τα παραθυρόφυλλα από το κορίτσι της Άνοιξης, που κάνει συλλογή από φθινοπωρινά φύλλα. Έρχονται οι θύμησες τότε εισβάλλουν με θράσος στην τακτοποιημένη καθημερινότητα σε...

Κρατώ το χέρι σου μάνα το ένα σου χέρι το άλλο το κατάπιαν τα συντρίμμια στη Ράκκα, τη Χόμς, το Κομπάνι την ώρα που μου έγνεφες κουράγιο αποχαιρετώντας τον πατέρα στο τελευταίο του της φρίκης ταξίδι. Είναι παγωμένο το χέρι σου μάνα έχει τόσο κρύο τις άστεγες νύχτες...

Όλοι ζητούνε να τη βρουν Μα όνειρα επλάθουν Η θύμηση η ανάμνηση Ωσάν τα διαπλάθουν. Σκευάσματα εβρίσκονται Λύσεων αποφάσεις Παρασκευάσματα πληθών Όπου κι αν εκοιτάξεις Αζώματα εγίνονται Παντού εσυσσωρεύουν Ανταμοιβές δε δίνονται Κι όμως τις εγυρεύουν Τι πιο καλό κι...

Καθώς άγγιζα τα χείλη του για τελευταία φορά Καθώς χανόμουν στο βυθό των ματιών του Ποσό ήθελα να φωνάξω «μείνε» Εδώ ανήκεις Κι όπου είναι η αγκαλιά μου   Καθώς έπλεκα τα δάχτυλά μου στα μαλλιά του Καθώς έστρεφε μακριά το βλέμμα Ήθελα να ψιθυρίσω «είμαι εδώ»...

Στο μαρασμό των χρόνων μας η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο· ίσως είναι και η δική μας ανάγκη μέσα στη σκοτεινιά της εποχής να φωτιστούμε με δόσεις αισιοδοξίας. Έχουμε κουραστεί από τους απρόσωπους αριθμούς που πλαισιώνουν κάθε λογής οθόνες μέσα σε έναν...

Αγριεύει ο καιρός παραμονεύει και η λαχτάρα ίδια. Ένα τραγούδι θέλω να σου γράψω άγρυπνο φλεγόμενο καταρρακτώδες από ασβέστη μέχρι μάρμαρο από λαβύρινθο μέχρι φως από λιοπύρι μέχρι αίμα ένα τραγούδι ν’ ανεμίζει ν’ ανεμίζει μέσα στο πάντα.   _ γράφει ο Δημήτρης...

Τα χέρια σου μού λείπουν Που τα ΄σφιγγα βαθιά Την ώρα που οι καρδιές μας μεθούσαν με φιλιά Τα μάτια σου μού λείπουν που φώναζαν ποθώ που έγνεφαν σε αγγέλους με βλέμμα σ΄αγαπώ Η αύρα σου μού λείπει Που γέμιζε ουρανό Που αγκάλιαζε το σύμπαν Με έρωτα τρελό Μελωδικά...

Νικούν άστρα στον ουρανό κι η καρδιά σου συλλαβίζει την σιγανή μουσική της πρωίας- Το γαλάζιο κλαίει πάνω στα πέταλα των τριαντάφυλλων, ο παράδεισος δίνει στο Αναπάντεχο ορατότητα, όσοι κελαηδισμοί ακούγονται είναι Δόξα, στο αναγνωστικό του χειμώνα επικά είναι τα...

Πιστεύω στην ομορφιά, όπως χαράζει πρόσωπα και τόπους Οι ρυτίδες της σιμά στα εικονίσματα οργώνουν τα χωράφια της αλήθειας Πιστεύω στους απερχόμενους Αυτούς που σηκώνουν γενναία τον Σταυρό τους εκείνη τη δύσκολη στιγμή αγγίζοντας την αλήθεια, ξέχωρα από αριθμούς...

Στο φως, προσεύχεσαι. Αισθάνεσαι δίχως να φοβάσαι πια τους ίσκιους, ελεύθερος, δοξάζεις τις αισθήσεις στο στερέωμα χαράζοντας κύκλους μυστικούς στην αιωνιότητα. Λάφυρα στα χέρια, σγουρά τριαντάφυλλα από την προίκα της γης τελευταία δώρα πριν γνωρίσεις την αφανή...

Ποια είμαι; Η ψυχή από ποιο βάθος και ποιο έρεβος έρχεται; Μόνη της είναι; Ποιανού Θεού το σημάδι κουβαλώ; Ποιος Θεός με άγγιξε και με σημάδεψε; Βαθιά μέσα μου, μουρμουρίζει τα λόγια της Πυθίας. Αναφιλητά για την ορφάνια της ψυχής. Αναζητώ τα ίχνη του κατά μήκος...

Κι αν τη σιωπή μου τις ώρες της νύχτας έλυνα ήθελα εσύ να  'ρθεις στο φως της μέρας με του ήλιου την πρώτη ανατολή για να μου πεις... για να μου δείξεις ό,τι μέσα σου έκρυβες. Δίχως γιατί... Δίχως εάν... Δίχως εφόσον... Γιατί εγώ δεν έβαλα ταμπέλες στης καρδιάς μου...

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς, η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει. Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται, στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει. Κι όπως τα...

Καθρέφτης (χαρίζεται στη "νονά" του, Έφη) Ξύπνησα ξαφνικά, μέσα μου κι  έξω Κι είδα με τρόμο πόσο έπρεπε  να σκάψω Πόσες συνήθειες μου, με μιας να πάψω, Με το παιδί εντός μου για να παίξω. Καθόταν μονό με σφιχτά κλειστά τα μάτια Σαν να μην ήθελε  ξανά να με...

Είμαι ένας καβαλάρης της Ζωής… δεν είμαι θνητός στο δόλο σας… δεν περί-Μένω σε στάσεις… σπάω τις μπάρες της Ψυχής μου… σταματώ τα ατσάλινα τρένα του φθόνου σας… καρφώνω κάθετα τα χέρια μου στον ουρανό… αναρριχιέμαι στον δικό μου εύσπλαχνο Θεό… Ένα άναρχο ραγισμένο...

Κουβάρια μπλεγμένα, αποκήρυξα στο καλάθι αχρήστων μία-μία, όλες τις σκέψεις... μπροστά μου στέκει η κόλα λευκή, κενός αργαλειός δίχως στημόνι, δίχως υφάδι... κι εγώ, Πηνελόπη του νου, ή αλλιώς, υφάντρα ακαμάτρα...   _ γράφει η Ματίνα...

Φωνάζω και βροντοχτυπώ Το χέρι στο τραπέζι Ό,τι αξία έχω εγώ Κι ας έχω υποφέρει Πασχίζω χρόνια τώρα πια Και εγώ καλά καλά δεν ξέρω Πως να αποδείξω πως εγώ Σ' αυτή τη ζωή προσφέρω Μπορεί να μην είναι πολλά Και μέγιστα τα οφέλη Μα ξέρω εκ βάθους της καρδιάς Και μένα...