Οι παλιές αγάπες Τις είδα πάλι στην πλατεία σ’ ένα παγκάκι σκεφτικές να κουβεντιάζουν την ίδια θέση πάντοτε διαλέγουνε μην πολυφαίνονται τις κρύβει η φυλλωσιά του δέντρου     Εδώ ανταμώνουν έρχονται σε ώρες άχαρες τότε που κρύβεται το φως και λιγοστεύει η...

Δεν με πειράζει που δεν ξέρω να γράφω ποιήματα. Ούτε από μέτρα ούτε από τονισμούς γνωρίζω. Ούτε μαγικές λέξεις να βάλω στη σειρά μπορώ. Ίσως και να είμαι λιγάκι κυνικός, λένε πολλοί.   Όμως τα δυο σου δόντια, όταν ξεπροβάλλουν απ τα χείλη σου, τις ώρες της...

Αυτός που χάθηκε μια νύχτα ξαφνικά,     μια πόρτα άνοιξε στης γης την εξορία  κι άφησε πίσω του μια άρτια ιστορία  κι ένα απόθεμα με γνήσια ιδανικά…    Αυτός που έφυγε στη μπόρα βιαστικά,  είχε μια φλόγα κι ένα όραμα στα στήθια  κι είπε με πάθος και με τόλμη την...

Χάνω ό,τι έρχεται στη φαντασία μου κι απέχει πολύ απ' την πραγματικότητα. Γι' αυτό, συχνά-πυκνά, καλώ τούτα τα φαντάσματα κοντά μου. Αδύνατον. Με εμπαίζουν οι αισθήσεις μου και περνούν τα χρόνια στα χαμένα. Είναι στ' αλήθεια βάρβαρη η εποχή μας που ορίζει τι θα δω,...

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η...

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία...

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και...

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

Άξιζε που περίμενε τόσο   Οι ελπίδες άξιζαν περισσότερο Και η μαρτυρική συμβίωση  με τον φόβο πως δεν θα ‘ρθει άξιζε και αυτή    Ήρθα για να επιβιώσω  και να ερωτευτώ Η αποστολή έχει και δώρα  να ξεπερνώ τις δυσκολίες   Απλές σκέψεις Όλες οι περίπλοκες...

Η ελευθερία έχει υμνηθεί άπειρες φορές από ποιητή.  Παίρνω το θάρρος και εγώ να την παινέσω ως αξία-σκοπό και ως αξία-μέσο.  Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως η αξία αυτή φέρει χαρά και ηδονή. Και όποιον πολύ έχει καταπιεστεί  πάντα θα συμφέρει να την...

Ήρθε κάποτε η ώρα που Έρωτας με μαύρο μανδύα περπατούσε Σε δρόμους με κλειστά αδιέξοδα και χτισμένα φαντάσματα Μαύρος μανδύας και κανένας πόνος οξύς από παθιασμένα βέλη Δεν έβρισκε ψυχές  Δεν έβλεπε πάθος ορμητικά σε σώματα να μπαίνει  Δεν έβλεπε όνειρα σε μάτια...

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ Η ζωή δεν είναι παιχνίδι. Και αυτό όλοι το κατανοούν τη στιγμή της έσχατης αναπνοής τους.   -   ΤΩΡΑ Σε κοιτώ και αισθάνομαι πλήρης. Έχουν λεχθεί όσα έπρεπε να ειπωθούν. Έχουν πραχθεί όσα έπρεπε να πραχθούν. Έχουν βιωθεί όσα έπρεπε να βιωθούν....

Οι λύπες και οι χαρές μες στη ζωή  διαπλέκονται θαρρείς σε ένα κουβάρι. Και δύσκολη τροπή μπορεί να πάρει ο μίτος. Επί ξηράς παραμονεύει το λιοντάρι, στη θάλασσα καραδοκεί το κήτος. Έτοιμα να τρομάξουν, αδιακρίτως, τον κάθε περιηγητή.   _ γράφει ο Λευτέρης...

Μια βραδιά κάθισα μπροστά από το τζάκι Η φωτιά σιγόκαιγε, Και η ψυχή μου σαν νερό κυλούσε, Γεμάτη σκέψεις και αίσθημα, «πλημμύρισα», σκέφτηκα, Κι άρχισα να μιλώ στις φλόγες,   Η φωτιά με παρέσυρε, Έβλεπα πρόσωπα παράξενα, Άκουγα φωνές μαγικές, Ήταν η μάνα που...

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω νιώσει να μην μπορώ να ανασάνω.  Να τρέχω και να μην προφτάνω ’’Να ξέρεις είμαι πολύ περήφανη για σένα’’  είπε και με αγκάλιασε όπως στην γέννα  Τότε θυμήθηκα πως κάπως έτσι ήταν δίπλα μου σε όλους τους άσπρους διαδρόμους Σε αυτούς...

Έγινες πια η Προσευχή μου η Βραδινή… Μικρή αόρατη Θεά... Βρέχει-Φυσάει και είσαι Συ που  απέναντί μου στέκεις και με Προκαλείς, με Προσκαλείς να πολεμήσω το Ανίκητο   Να νικήσω το Απύθμενο Βάθος της Άγνοιας.   Μα πώς να σε γνωρίσω Ουρανέ, που δε σε φτάνω...

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί...

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...