Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί...

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση...

Τα φύλλα της νοσταλγίας απόψε, ξετυλίγονται αργά ενώ η λύπη δειλά, μέσα στα μάτια σου φωλιάζει. Είναι το δάκρυ, από τη θλιμμένη σου ομορφιά που σαν ένα πέπλο ομίχλης, τη σιωπή σκεπάζει.   Είναι το γκρίζο, από την δική σου μοναξιά αβάσταχτο ουρλιαχτό μιας...

Τις ωραίες κοιμωμένες δεν πρέπει να ξεχνάμε Αυτές που δεν ξύπνησαν ποτέ και οι μάνες τις αναζητάνε Αυτές που πρίγκιπες περίμεναν σιωπηλά Και το φιλί έγινε πικρό δηλητήριο που ήπιαν σιγά σιγά Στο παραμύθι που ονομάσαμε ζωή Αυτοί καλά και μείς καλύτερα δεν έχει Οι...

Τα πρωινά μουντά, υγρά τ’ απόβραδα κι η μοναξιά μου να με πνίγει στα σοκάκια. Στα κρασοπότηρα η ελπίδα ν’ αναδεύεται,  σε καπηλειά και σε ταβέρνες τα βραδάκια.   Στης Πάνω Πόλης τα στενά και τα χαλάσματα,  σ’ ανηφοριές, που το κορμί μου σεργιανούσα,  προς το...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Να ’χα μόνο μια στιγμή μια περήφανη στιγμή να σου δώριζα για πάντα μια λιακάδα κάθε μέρα να ξυπνάς να κοιτάς ό,τι αγαπάς να φωτίζει μες στου κόσμου τα γινάτια   Να’ ταν μόνο μια φορά να σου χάριζα φτερά όπου θέλει η καρδιά σου να πετάξει να ζυγώνεις τη χαρά...

Της Αρτέμιδος εσύ γλυκιά νύμφη,  Που στα δάση με την κυρά σου τριγυρνάς  Και γίνεσαι πόθος της καρδιάς  Όλων όσων πηγαίνουνε στην γάργαρη πηγή.   Κρυμμένη από ανθρώπου όψη  Να δροσίζεις τον άσπρο σου λαιμό  Με το κρύο και καθάριο νερό Και να λούζεις την όμορφη...

Θέλω να ζήσω σε ένα ψέμα Σε αυτό που μόνο εγώ θα υπάρχω δίχως ανθρώπους  Δίχως πόνο ή χαρά Μόνο ψέμα  Όλα να είναι Θεός και εγώ ακόμη  Όλα να είναι σαν αλήθεια παγερή και όμορφη Μόνο εγώ στο ψέμα  Με ένα τσιγάρο και μια ανάμνηση Γιατί δεν ήρθε ποτέ αυτή η μέρα;...

Ποιητές εξωφύλλου, με πόζα σκεπτόμενου. Αυτό είμεθα αγαπητοί μου. Θλιβεροί λόγιοι μανεκέν και μανεκέν λόγιοι, χωρέσαμε ολόκληρο καρδιογράφημα στο σχηματισμό αυξομείωσης www.com. Επαγγελματίες ποιητές μερικής απασχόλησης. Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί: «Ποιο...

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει  ...

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα...

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα....

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη...

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που...