Παρελθόν; Δεν έχω. Είμαι γυμνή από προηγούμενες ώρες. Πεινασμένη και διψασμένη από προηγούμενα λεπτά. Τώρα γεννήθηκα. Τώρα. Που φύσηξες πνοή στα σωθικά μου. Αέρα στα φύλλα μου. Άνεμο στο πανί μου. Κοίτα με. Για σένα μεγαλώνω. Σωστή αγάπη θα γίνω. Κι όταν γεράσω...

Η μάνα μου κάθε μέρα που νυχτώνει σπάζει μια στάμνα στην αυλή της. Μεγάλο ξόρκι στο κακό. Γέρνω και σηκώνω τις σταλαγματιές. Άλλες τις ρουφώ σα μέλι άλλες σαν άρωμα φορώ. Κάθε μέρα η μάνα μου αδειάζει κάτι από ήλιο στο σεντούκι της. Σκύβω και γυρίζω το κλειδί. Η...

Θέλησες να μου μιλήσεις για τα δεκαεννιά χιλιοστά που προκαλούν πόνο ωστόσο γύρισες αλλού το βλέμμα ψάχνοντας στο ταβάνι από κάπου να πιαστείς σε είδα να κρεμιέσαι όχι από το λαιμό όπως φοβήθηκα αλλά από τα χέρια λικνιζόμενη να κουβαλάς το βάρος μιας γενικευμένης...

Η ΜΝΗΜΗ Μεταφυσικό τοπίο που ζητάς ερημίτες να περιγράψουν το εγκαλλώπισμα σου. Ποιός προπλασμός ψυχής Σε στερέωσε; Εκείνη η  Μικρασία με τι μορφές των προσφύγων αγαπημένων προγόνων και πατέρων που χρύσωσαν την παιδική σου μνήμη μαζί με τις μορφές των αγίων...

Κι αυτός, ένας από μας, ήταν προβληματισμένος. Δεν είχε τίποτα να προσδοκά και να ονειρεύεται, τίποτε να επινοεί ,να σχεδιάζει και να ελπίζει, κι οι μέρες του έφταναν άδειες, με μιαν ανυπόφορη σιωπή κι έφευγαν στεγνές, με μιαν αβάσταχτη ματαιότητα. Αλλά και...

Στις όχθες του Αχέροντα την μνήμη σου απόθεσα. Κει, που το κελάρυσμα την ακοή απαλύνει και ανεχόρταγα οι καταβόθρες προς τις πηγές του Άδη ροβολούν. Κει, απομεσήμερο καλοκαιριού, ακούμπαγες το βλέμμα σου, μην, τάχα, κι ανταμώσεις αόρατες ψυχές να σκούζουν στα...

Επιστρέφω τα μαλλιά μου στη θέση τους τούτος ο αέρας δε λέει να κοπάσει υφίσταται του έσω βίου εξοχές. Εξέχει η πτώση των κρύων εποχών της νυχτερινής βάρδιας το κασκέτο. Η πένα μου εξέχει -σκληρό νυστέρι- μετρά σταγόνες από οξύ στο δέρμα καρφώνει πρόκες από...

Αφήστε με στην ησυχία μου τους είπε κάθε που βραδιάζει στοιχίζονται τα φαντάσματα στην αυλή μου φτάνει η συντροφιά τους έτσι κι αλλιώς πεθαμένη με λογίζετε από καιρό γιατί ν' αναστηθώ απόψε και η Ανάσταση άλλωστε κάποιο λόγο ύπαρξης θα έχει! _ γράφει η Πολυξένη...

Κι έτσι ξεχειλίζει η σκέψη σαν αέρας με ανεμώνες Σαν αυτόν που σε έφερε εμπρός μου Στρόβιλος γεννήθηκε εντός μου Μια εποχή που δεν τελειώνει... σπάει το τώρα και παγώνει. Τ' άπειρο σύμπαν σ' αγαπάει. Νου μεθάει στ' όνομά σου, άστρα στέλνει στ' όνειρά σου, αγγέλους...

Νούφαρο η αγάπη μας σε λίμνη μισερή, μια καταιγίδα καταστρέφει τ΄ όνειρά σου, γαλάζια μάτια περασμένα σε κλωστή εγώ σε τύφλωσα για να γεννώ δικιά σου. Φιλοσοφώ κι εσύ στέκεις κι ακούς κρατάς σημείωση για κάποια σύνθεσή σου η ώρα φεύγει η βροχή δεν σταματά  λάσπες...

Εύρηκα! Ποιός; Ο γιος! Της σκέψης ο γονιός. Ακούγεται τρελό μυστήριο σαν αίνιγμα παραφροσύνης γέννημα τα πίστεψα, μα όχι όλα τα αρνήθηκα, μα όχι όλα Τι έφταιξε στο μπέρδεμα; Εγώ, ο γιος της σκέψης ο γονιός. Εγωιστής, μα όχι από κούνια. Ζαλίστηκα απ' το νανούρισμα...

Μου στέκεις θωριά ακριβοθώρητη και φέγγος  μεγαλοσύνης. Και σε γρικώ Απρίλη. Στο λιόγερμα τα χρώματα στο σούρουπο οι ύμνοι, το γλύκασμα αποσπερνό και η ψυχή ανέμι. Σαστίζει ο νους και φθέγγεται χαρές και ομορφάδα. Μου τρέχεις πεφταστέρι καλοσήμαδο και εωθινό αγέρι....

Τις ξάστερες νύχτες που ο ουράνιος θόλος γέμιζε με ατίθασες φωτεινές πυγολαμπίδες έβγαινα στον εξώστη του σπιτιού μου κι ατένιζα με αχόρταγο βλέμμα τους μακρινούς πρεσβευτές του Σύμπαντος. Ανάμεσα τους ένα αστέρι που έμοιαζε πιο λαμπερό από τα άλλα σα να ’θελε να...

Φεγγάρι ολόγιομο ήρθε κι ακούμπησε στο παραθύρι  φέρνοντας τα όνειρα εκείνων των ανθρώπων που ξαγρυπνούν περιπλανώμενοι σε δρόμους διάφανους  ανάμεσα στ’ αστέρια Ξεδιάντροπα κυλίστηκε στο πληγωμένο μου κρεββάτι ανασκαλεύοντας στις μνήμες αγγίγματα  και μυρωδιές...

Αφήστε τα να ζήσουν! Αφήστε επιτέλους τα «Ελγίνεια» Αφήστε τα να ζήσουν λίγο Ελληνικό Φως. Στη μουντάδα του Βρετανικού Μουσείου, όταν οι προβολείς σβήσουν, μονάχη η Καρυάτιδα αναστενάζει και λέει: «Ποια πολιτισμένη κοινωνία βεβηλώνει Παρθενώνες; Πέστε μου ποια;» _...

Μεγάλωνες και εγώ μεγάλωνα μαζί σου Σε νευρίαζα, τσακωνόμασταν και μετά γελούσαμε. Γελούσαμε... Γελούσαμε και συνεχίσαμε και μεγαλώναμε. Γιατί δεν μεγάλωσες αρκετά; Γιατί έφυγες;  Υποτίθεται θα μεγαλώναμε μαζί. Έτσι δεν το σχεδιάζαμε; Γιατί σταμάτησες να...

Όσο βαραίνει ο σταυρός τόση ανηφόρα ο Γολγοθάς ασήκωτη και μολύβι πάνωθέ του ο ουρανός βογκάει για να δακρύσει γεμίσανε σταυρούς οι μέρες κι ο νύχτες μας πεινάσανε γι' αγάπη τόσο λειψά τα μεσημέρια μας όσο τα βράδια μας μοναχικά κι ατέλειωτα μου μοιάζουν Κι εγώ...

Τέχνασμα ολίγων ή και μη εστί η νόησις. Τα πυρωμένα πούπουλα μιας λειψής κανονικότητας και της τυχαίας εμφάνισης, έκδηλο γέμισμα. Όσα ουράνια δίχτυα και ν’ απλώσεις, θα ΄ναι χαμένη πεταλούδα - ατίθαση. Του παιδικού μας πόθου το ταξίδεμα, η ονειρική πατρίδα. Κόρη...

H Δημιουργία δεν έχει ανταμοιβή  ανταμοιβή είναι η ίδια η Δημιουργία Εύηχο νερό τη ρίζα ξεδιψά χρώματα, φτερά στου νου τον ουρανό. Κύμα δυνατό σαρώνει και σκορπά και απανεμιά μετά απ’ το χαμό. Πέρα απ΄τον ορίζοντα έρχονται σημάδια μέσα απ΄ τα σκοτάδια  νότες...