Η πρώτη ποιητική συλλογή του Αγγελή Μαριανού, «πεζολίβαδα» (Θράκα 2017), διακρίνεται από έναν καταιγισμό εικόνων μέσα σε ένα αφηγηματικό ιστό που πλημμυρίζει με περιγραφές τις συνθέσεις. Με κυρίαρχα στοιχεία παρμένα από το φυσικό περιβάλλον το κάδρο του Μαριανού,...

Φόβος, Φίμωτρο, Φευγιό. Συναίσθημα, Σκίρτημα, Σαγήνη της ψυχής. Νυχτερινή περιπολία. Οι ποιητές και οι στιχουργοί δεν κοιμούνται τα βράδια. Η έμπνευση τους βρίσκεται σε έξαρση και αποζητά την πένα τους για να χαραχθεί σε λευκές σελίδες και μετά με τη σειρά της να...

Κάτω απ’ τον πολύπτυχο ιωνικό χιτώνα σου πάλλεται η λευκή μαρμάρινη καρδιά σου. Στης Δύσης το ταξίδι αναζητάς νούμερα και  σιντέφια, το ξύλινο το άλογο, κουφάρι σαπισμένο. Τώρα, που η Σκύλλα και η Χάρυβδη ζωντάνεψαν, αναζητάς τον Οδυσσέα, να σ’ οδηγήσει στην Ιθάκη....

Νομάδας Έρωτας Ήρθε με τους τρελούς βοριάδες δέσμη από φώς αλαργινό νομάδας έρωτας δίχως βέλη λειψός από φαρέτρες και φτερά ερασιτέχνης ήρθε ραψωδός. Δώσε μου είπε το σώμα. Μα εγώ δεν είχα. Χάρισε μου την ψυχή σου, είπε. Πέρασα τα σαράντα κύματα μα τα τυφλά πουλιά...

  Να σε χειροκροτήσω, αφού κατάφερες να εμπνευστώ από σένα φιλιά χαμένα, δάκρυα και λύπες Να σε χειροκροτήσω, αφού στο πέρασμά σου, στης μοναξιάς μου το πουκάμισο, άφησες μόνο τρύπες. Να σε χειροκροτήσω που δεν ζέστανες στιγμή τα δυο μου χέρια άφησες να...

Πάρε τα χείλη σου απ' τα δικά μου δυσεύρετο πάθος μου και μύρο των ανθών σε βράδια των ψιθύρων που σμίλευαν το νοτιά κρύψε των ματιών σου τη δάκρινη θωριά. Το σώμα σου χώρισε απ' το δικό μου ο δισταγμός του ανομολόγητου να υποταχθεί οι κρυμμένοι πόθοι αντιμάχονται...

Δεν κοιτάζω πια τον καθρέφτη ξέρεις Πάνω στο πρόσωπό μου είναι χαραγμένα Τόσα σημάδια και ίχνη από εσένα Κάθε ρυτίδα μου Έχει ακόμη το άγγιγμα των χειλιών σου Πονάνε τόσο πολύ εκείνα τα φιλιά Με πονάνε πάντα Η μνήμη μια θανάσιμη πληγή Και αιμορραγεί Καθώς στέκεται...

«Τ’ είναι αυτό;» «Ποιο αυτό;» «Που ’χεις καλά κλειδωμένο; Μοιάζει σαν “Σ’ ΑΓΑΠΩ”, σαν στολίδι ακριβό, Στης καρδιάς το συρτάρι κρυμμένο…» «Λάθος κάνεις Κι ας δουν Οι ακτίνες οι Χ των ματιών σου, Τα όσα μύρια ποθούν Όνειρα απατηλά Είν’ κι αυτά των νυχτών σου!» «Και...

Σκέψεις. Κάπου έχεις κάνει λάθος και το ξέρεις. Αν μιλήσεις, θα δείξεις ενοχικός. Αν δεν μιλήσεις, θα φανείς ηλίθιος. Θα πούνε ότι το έκρυψες και τους ξεγέλασες. Εσύ απλά θες να είσαι ο εαυτός σου. Με τα καλά και τα κακά του. Τα όμορφα και τα άσχημα. Τα σωστά και...

Ίσως έρθει πάλι να σε βρει σαν τα πρωτοβρόχια του φθινοπώρου που κάνουν την εμφάνισή τους δειλά δειλά ένα πρωινό του Σαββάτου.  Έτσι νωχελικά, καθώς γλιστρούν από την οροφή και αμέσως έπειτα στον φρεσκοβαμμένο τοίχο, ακολουθώντας μια βεβιασμένη καθοδική πορεία προς...

Κάτω απ’ τον πολύπτυχο ιωνικό χιτώνα σου πάλλεται η λευκή μαρμάρινη καρδιά σου. Στης Δύσης το ταξίδι αναζητάς νούμερα, και  σιντέφια, το ξύλινο το άλογο, κουφάρι σαπισμένο. Τώρα, που η Σκύλλα και η Χάρυβδη ζωντάνεψαν, αναζητάς τον Οδυσσέα, να σ’ οδηγήσει στην...

Το μικρό κορίτσι Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες Ω, μην τρομάζετε καθόλου που ’μαι αθώρητη Κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει. Εδώ και δέκα χρόνια, εδώ καθόμουνα Στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε Κι είμαι...

Απόψε θέλω να φιλήσω όλα τ' απόκρυφα σημεία του κορμιού σου θέλω να δω, θέλω να μπω μέσα στο άδυτο το φως του φεγγαριού σου Ναι βασιλιά μου! Ναι έρωτά μου! μια ελεγεία απόψε αγάπης θα σου γράψω κι όταν θα έρθει το πρωί για σένανε θα κλάψω Που το κορμί σου άγγιξα...

Το τελευταίο φιλί στα πόδια του έρωτα που διαβήκαμε αφήνω. Κάτω απ’ τον τραυματισμένο ουρανό με την ευτυχία δεμένη στο λαιμό ξεμακραίνω. Κι όσο θα με προσπερνάς λύσε την σφαλισμένη σου ψυχή ζήτα της μια αναβολή απ’ τη συμφωνημένη σιωπή το τελευταίο σ’ αγαπώ ν’...

Σβήνω το τσιγάρο μου πάνω στον χάρτη Όχι δεν κάηκε ο κόσμος ακόμη Μόνο εγώ καίγομαι Η σιωπή μουδιάζει στις στάχτες. Είναι ψέματα πως κάποια στιγμή αναγεννιέσαι Ό,τι έκαψες σου άφησε ένα αποτύπωμα που δεν ξεχνιέται Μόνο εσύ ξεχνιέσαι Πρώτα από εσένα Ύστερα απ’ όλους...

                                                                 «τη νύχτ' απόψε ανοίξανε οι έβδομοι ουρανοί και πόντισε νερό κατακλυσμός τη χτίση» Ιωάννης Γρυπάρης       Την αδερφοφάδα εκείνη ώρα που η αυγή εκύκλωνε τον ορίζοντα με τ' αγκομαχητό του...

  ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ   Έβαλε στο μπαούλο του είδη πρώτης ανάγκης μόνο εκείνα που θα του χρειάζονταν που πίστευε πως θα του ήταν απαραίτητα γι’ αυτό το μακρινό και άγνωστης διάρκειας ταξίδι. Έβαλε ρούχα, μερικά βιβλία, σημειώσεις του, τα όνειρα, τις έμμονες ιδέες...

Είσαι Άστρο αυγής μίας νέας αρχής σαν σενάριο παράλληλου κόσμου Είσαι νότα σιωπής και ο όρκος αυτής για να γίνεις και πάλι δικός μου Μία τρέλα του νου με σημάδια Θεού που μιλάει με ό,τι υπάρχει Μια αγάπη που σπάει ό,τι την σταματάει μια αιωνίως ανίκητη μάχη Είσαι...