Μέτρα στα μάτια τη φυγή. Άκου στα λόγια τη σιωπή. Σινιάλο βουβό σφυρίζει στης ζωής το λιμάνι. Νιώσε το φόβο στο κορμί. Κρύψε το δάκρυ στο φιλί. Ανάσα καυτή με βγάζει στην αυλή για σεργιάνι. Κόψε λουλούδι στη στιγμή. Κάνε το χάδι εκδρομή. Σελίδα λευκή γεμίζει...

Βουτιά στην ψυχή Εκεί στα βαθιά ούτε φωνή ούτε ακρόαση Μάντισσα καρδιά δε λες τι βλέπεις Πες μου έναν χρησμό ή έστω ένα παραμύθι Κι ύστερα, άσε με στις νεράιδες να με νανουρίσουν Άσπιλος, κανένας ύπνος δεν άγγιξε το νου Ο φόβος μου σε κρατάει με ένα λεπτό νήμα και...

Σε μια κοινωνία που έχει μάθει σαν από παράδοση και κεκτημένη ταχύτητα να μιλά για τους νέους, χωρίς να τους προσφέρει όσα έχουν ανάγκη, οι ίδιοι αισθάνονται συχνά απόκληροι κι εγκαταλελειμμένοι στο κοινωνικό περιθώριο. Η ανεργία, η απουσία εμπιστοσύνης και ο φόβος...

Σ' ένα συρτάρι μου παλιό έψαχνα τις προάλλες και βρήκα σάκα σχολική από στιγμές μεγάλες. Τότε που σχολιαρόπαιδο διάβαζα τα βιβλία κι ανάμεσά τους έκρυβα μια σου φωτογραφία. Την κοίταξα και βούρκωσα, έχουν περάσει χρόνια και τώρα στα μαλλάκια μου ασπρίζουνε τα...

Μονόχειρες σε παρόν δύσβατο Σε απόσταση ασφαλείας Θεατές και πρωταγωνιστές Σε έργο τραγικό ή σε κωμωδία Η παράσταση συνεχίζεται Μετά από τόσα παρατεταμένα χειροκροτήματα Βραβεία, επαίνους, διθυραμβικές κριτικές «Θέλεις να φύγουμε;» μου είπες Ξεφύλλιζα το παιδικό...

Ήρθες σαν όνειρο και όνειρο έμεινες. Φώτισες για λίγο τις νύχτες μου έκανες τις ημέρες μου πιο λαμπερές. Τα γρανάζια, τα σκουριασμένα γρανάζια, της ακίνητης ζωής μου, πήραν μπρος τρίζοντας χαρούμενα, διώχνοντας σκουριά και μαυρίλα από της ζωής μου τη ρόδα, από...

Αλεύρι, νερό, μαγιά στο φτωχικό μας θα μυρίσει σαν να είναι Πρωτοχρονιά Στάζουν κόμποι ιδρώτα από της γιαγιάς το κούτελο όμως εκείνη δεν αλλάζει ρότα Συνεχίζει ακάθεκτη μπουνιές να δίνει πάνω από τη ζύμη χωρίς στιγμή να την αφήνει Θέλω τόσο να ντραπώ που δεν μπορώ...

Από καιρό σκεφτόμουνα τη διαθήκη μου να κάνω όλα τ’ ασήμαντα υλικά μου αγαθά μ’ απλοχεριά να τα χαρίσω μισά εδώ μισά εκεί κανείς παράπονο δεν θα ’χει. Σκεφτόμουνα και τη λιπόθυμη ψυχή όρθια ν’ αναστήσω ίσως κάτι αυτή να έδινε, ένα απομεινάρι της μπορεί να ρίζωνε...

Πνίγονται οι ψυχές στη λίμνη Αχερουσία δάκρυα παγωμένα τις σκεπάζουν μαύρο πανί στην κουπαστή τα καλοκαίρια να τις χαϊδέψουν πού είναι τα χέρια κουμάντο κάνει μόνο ο βαρκάρης δεν του ξεφεύγουν λεπτομέρειες κατάματα να τις κοιτάξουν πού είναι τα μάτια δεύτερη ζωή...

Θα μιλήσω για τις εποχές του χρόνου όπως μιλώ για τα σύμβολα του φωτός πάνω στα θολά πρόσωπα των μνημείων της όρασης. Θα αποτυπώσω τη σκέψη στο περίγραμμα του σκελετού της ζωής δίχως να υπερβάλω με ιριδίζουσες περιγραφές και ασαφείς εικόνες. Θα πω «καλημέρα» στη...

Πώς θα ξημερώσομε αύριο Σε ποια τρύπα στο χώμα θα στήσομε μια καλύβα Σε ποια γωνιά του κόσμου θα κρεμάσομε μια σημαία Πώς θα μας βρει η αυγή Με πόσα αίματα στο σώμα Πόσες πληγές στην καρδιά; Πώς θα ξημερώσομε μου λες Ποια χέρια θα μας χαϊδέψουν στα σημεία που...

Κάθε μεσημέρι και βράδυ που πάω να κοιμηθώ, να βρει ξεκούραση το κορμί και το μυαλό, παραμιλώ; μονολογώ; δεν ξέρω, μάλλον παρακαλώ τα όνειρα, να δω το πρόσωπό σου, ή έστω τη φιγούρα σου. Μα γίνομαι κομμάτια και σου θυμώνω, γιατί ποτέ δεν έρχεσαι. Και αποκοιμάμαι...

  Διπλό σονέτο Σκόπελος καταπράσινη, Πεπάρηθέ μου, τ’ αρχαία κάλλη σου, μα και τα τωρινά σου, στολίδια μες στο πέλαγος, παράδεισέ μου, φως σ’ όλον τον ορίζοντα η ομορφιά σου. Αλόννησος μαγευτική, τι πλούτος Θέ μου, χρυσή σπηλιά η ψυχή, Ίκος: το όνομά σου,...

          Πράσινο φύλλωμα στου χτες την αναπόληση Στου σήμερα τα αποκαΐδια τι να φυτέψεις Μόνο λέξεις στο άδειο κεφάλι μας Βλαστάρια ελπίδας που θα ξεραθούν στον άγονο τρόπο σκέψης μας Πονηροί χωρικοί καλλιεργούν ημιμάθεια Να μη θεριέψουν...

Θα έρθεις Το σώμα μου θα σε ορίσει Θα φοράω τον ορίζοντα στον λαιμό Ο κόσμος θα απλώνει πάνω μου εκείνο το πέπλο Θα σε σκεπάσω να μην κρυώνεις Θα έρθεις Θα δροσιστείς απ’ το αίμα μου Ατέλειωτο θα ξεχύνεται Έμβρυο διψασμένο Που γδέρνει τη μήτρα να βγει Θα έρθεις,...

Όντες θα ’ρθούμε στη ζωή, την πόρτα σαν διαβούμε η Μοίρα μας για όλους μας το “ζύγι” ξέρει πού ’ναι. Μια ζυγαριά αλάθητη για όλους μας κρατάει κι ώστε να βγούμε στη ζωή αγόγγυστα βαστάει. Στον έναν δίσκο τις χαρές τις βάζει με το δράμι και στ’ άλλο τόνους τους...

Ο έρωτας χρεοκόπησε. Πέταξε τη φαρέτρα του στης Πενθεσίλειας τον τάφο. Κατευνασμένη θλίψη. Στάζει απ’ τα μάτια μιας αυτοεξόριστης θεάς. Μπερδεύεται με τη βροχή και αποξενώνει τις ραφές από τα σώματα. Τι γίνονται τα δάκρυα του σ’ αγαπώ όταν στεγνώνουν; Παραπατάν...

Μεγάλωσα από παιδί Σε μία ωραία εποχή Και παίζαμε από μικρά Ελεύθερα μες στα χωριά Όλες οι πόρτες ανοιχτές Ήτανε άλλες εποχές Σαν μια μεγάλη αγκαλιά Ήτανε όλη η γειτονιά Παίζαμε έξω ολημερίς Ποτέ δε βράδιαζε νωρίς Και δεν φοβόμασταν σταλιά Μήπως χτυπήσουμε ξανά Στα...

Για τους ονειροπόλους το όραμα και η ελπίδα, Για κείνους που δρέπουν τα πνευματικά λουλούδια της αθωότητας- Ο καιρός εγγύς των ημερών που η μουσική είναι η μέγιστη πνευματικότητα- Η γύρη των ανθών πλανιέται μες την φασαρία του ασύνορου ορίζοντα- Χρώματα, χρώματα...