Απ’ τις βελανιδιές βγήκαν οι λέξεις γεμάτες μελωδίες. H χαρά ξεπρόβαλε απ’ τις ανηφοριές κι όρμησε στα χωράφια τον ήλιο να προλάβει. Λευκό ήταν το χρώμα που της ταίριαζε. Οι δροσοσταλίδες έπεσαν απ’ τα φτερά των αγγέλων και αγκάλιασαν τα λουλούδια. Οι δράκοντες...

Σολωμέ Διονύσιε μέγα, της Ελλάδας σπουδαίο βλαστάρι, να δεχτείς, μια ωδή από μένα, το φτωχό, σου ζητώ μία χάρη, με μελάνι μελιού θυμαρίσιου, να συντάξω, για σε, συναξάρι, με θαυμάσιους ύμνους κι επαίνους, μελωδία, οσίου τροπάρι, με βιολί βιρτουόζου παιγμένη, που...

Όπως παλιός, σχολαστικός τεχνίτης πέτρας, Ηπειρώτης, που ‘χε μεράκι και κριτήρια αυστηρά κι όλο τις λεπτομέρειες με προσοχή και μ’ επιμέλεια δούλευε, έτσι να τις μεταχειρίζεσαι τις λέξεις! Έτσι να τις διαλέγεις! Τις λιγομίλητες και τις ξερακιανές. Εκείνες, που...

Ο πόλεμος κανόνας Ειρήνη είναι το θαύμα ...που ο άνθρωπος μπορεί... _ γράφει ο Απόστολος...

Αναγνώσεις ποιημάτων με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης     Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν σε μια βραδιά με αναγνώσεις ποιημάτων. Διαλέξτε το αγαπημένο σας ποίημα και ελάτε να το διαβάσετε στην παρέα μας την...

Μίμησις Μίμησις, αγαπημένη πράξις. Πόσες φορές προσπάθησα κοντά σου να βρεθώ κι από τα λάγνα κάλλη σου πολλά να διδαχθώ… Κι αν κάπου παραστράτησα σ’ εσένανε γυρνώ για να σε νιώθω δίπλα μου σε δρόμο ηδονικό. Να ξεφύγω απ’ το καινό προσπαθώ!   Το τελευταίο...

Να ’ταν ο χρόνος ποταμός κι εγώ πανιά ν’ ανοίξω, και στη βραδιά τη σιωπηλή βαρκούλα ν’ αρμενίσω. Να ’ταν η απόσταση στιγμή γοργά να κατορθώσω, μέσα στο φεγγαρόφωτο να ’ρθω να σ’ ανταμώσω. Και το γλυκό μου μυστικό που μόνο εγώ γνωρίζω, γλυκά να σου το τραγουδώ καθώς...

Ήταν τα μάτια σου το μόνο φως μες στο σκοτάδι σκάλα στον ουρανό πηγάδι για τον Άδη Ήταν τα χέρια σου του φεγγαριού πυξίδες ευχές που πιάσανε του σκοταδιού περσίδες Βράδυ πανσέληνο θα είμαι μακριά σου Άδης και ουρανός παίζουν με τη σκιά σου _ γράφει ο Νίκος...

1. Μίτος και μύθος της αιωνιότητας οι αλήθειες μας 2. της Αριδήλης το Φως: Θεία ελπίδα ω, αγλάϊσμα! 3. Της Αριάγνης το σκοτάδι: θάνατος ω, ψυχοκόρη! 4. Να ξετυλίγεις το κόκκινο κουβάρι της ολότητας. _ γράφει η Φωτεινή Κουφογάζου...

Γκρίζος ουρανός - Καλησπέρα. -(Γκρίζος ουρανός) - Καλησπέρα. Είμαι εγώ, που μου ζήτησες να κρατήσω στα χέρια μου μια στιγμή σου να τη χαρίσεις στον αιώνα. Είμαι εγώ, που μου μιλούσες με καστανή φωνή ενώ μετά βίας ισορροπούσα πάνω σε σανίδι πάνσεπτο. Εγώ, που άργησα...

Σου προσφέρω το είναι μου μου δίνεις πίσω ενοχές Παραμύθι που γίνεται στο μυαλό όπως εσύ θες Μα ο πρίγκιπας άργησε το βασίλειο εχάθη Η απελπισία το άλωσε και το στέμμα αγκάθι που τρυπάει το είναι μου που ματώνει ενοχές και στη λύπη μου βάλσαμο δύο κόρες μικρές _...

Πήρα μια μέρα μήνυμα, μετά σαράντα χρόνια, όταν πια στο κεφάλι μου πασπάλιζαν τα χιόνια, το έστειλαν μαθήτριες που 'χα πρωτοδιδάξει και τους συμπεριφέρθηκα μη βρέξει και μη στάξει θα είχε, λέει, αντάμωμα η παινεμένη τάξη, τους άνδρες δεν τους έφεραν, τους είχαν...

Έσκαγε ένα πονηρό χαμόγελο, όταν, σε ευθυμίας στιγμές, όλο καμάρι περιέγραφε πώς στο σχολείο ξεγελούσε τους δασκάλους κι έτσι με άριστα αποφοίτησε… Και πώς αργότερα κατάφερε ν’ απαλλαγεί απ’ τον στρατό, λόγω κάποιας αστάθειας, λέει… Οι έξυπνοι δεν πάνε στον στρατό!...

Κι αν τώρα πια δεν έχω πρόσωπο είναι γιατί ήταν όλα δικά σου... Πια δεν έχουν λόγο να υπάρχουν... Είχα δυο μάτια μόνο για να σε κοιτάζουν και να χάνονται μέσα σου... Να σου δείχνουν τι είσαι... Να κλαίνε για σένα... Να λάμπουν για σένα... Είχα μια μύτη μόνο για να...

Από την πρώτη τη στιγμή, στον κόσμο αυτό που θα ’ρθεις είσαι ταγμένη μια ζωή, αγάπη να μας μάθεις. Σαν αδελφή μοιράζεσαι ό,τι κι αν έχεις λάβει αφού αγάπη αδελφική σαν φάρος σε ανάβει. Σαν σύντροφος ολημερίς τον εαυτό σου δίνεις κι ας έρχονται μύριες στιγμές που...

Απόσταση βολής Σκοτώνω αναμνήσεις Μια πεμπτουσία φυγής σαν ένστικτο της φύσης Ο χρόνος παραλύει Αλλάζει η οπτική Η μέρα αυτή ας σβήσει θα μείνει η πληγή Απόσταση βολής Τρέμει κρυφά το χέρι Κόστος ανταμοιβής Επάνω του νυστέρι Ένα με το εγώ Κατάθλιψη στας θύρας...

Τα παλιά αρχοντικά μόνα κι έρημα δίπλα στο λιμάνι παλιές στιγμές αναπολούν και κλαίνε... Βουρκώνουνε οι μαραμένες βουκαμβίλιες στην αυλή τους Κι αυτά τα φαγωμένα απ’ την αλμύρα παραθύρια δάκρυα στάζουν. Ποιος είπε πως τα άψυχα ψυχή δεν έχουν; Αν είχαν στόμα τόσα θα...