Είναι μέρες αντίστροφες που το ημερολόγιο θυμίζει καραμέλα. Αυτό έκανα πέρυσι και αυτό πρόπερσι. Ο φόβος της επανάληψης λέξεων που δεν επισκευάζονται  δε μετατρέπονται και δε μεταποιούνται. Η ματαιότητα ως να πηγαίνω να αγοράσω  ωδικά πουλιά που θα τα κλείσω σε...

Δηλώνεις επαναστάτης μα η αφορμή σου ακόμη αγνοείται. Όχι από τους αδιάκριτους που πάντα σε ρωτούν, αλλά απ’ τον εαυτό σου. Θέλεις να προσπαθήσεις, το ξέρω, δεν βρέθηκε ακόμη ο ιδανικός αγώνας, μα όλοι από κάπου ξεκινούν. Η αποδοκιμασία ανθεί εκεί που δεν υπάρχει...

Νύχτα μητέρα λογισμών που αλήθεια με τρομάζουν σε ποιων το φως αστερισμών οι εφιάλτες μου κουρνιάζουν; Νύχτα της έμπνευσης τροφός μα και του φόβου αντάμα το ένα σου στήθος βγάζει φως και τ’ άλλο πνίγει κλάμα. Νύχτα δεν ξέρω αν σ’ αγαπώ, αν ίσως σε φοβάμαι, μήπως...

Την ώρα που τα βέλη βρίσκουν τον στόχο τους και οι φωτιές ανάβουν σαν οι πραγματοποιημένες αγωνίες του ενάρετου, το σπίτι βουλιάζει σιγά σιγά μες την λίμνη, τα ωδικά πουλιά του αφήνουν μια τελευταία νότα να κανοναρχεί λίγο επάνω απ’ το νερό και η διδασκαλία των...

Ήρθες σαν τον άνεμο από το πουθενά Μια μεταμόρφωση της γκρίζας μου της στάχτης Πρότυπα του πώς πρέπει κανείς να αγαπά χωρίς κανένα όριο ορθό ή αυταπάτης Άμαθη σοφή ψυχή, αιώνια και ωραία που ’ναι ακόμα στον πρόλογο ετούτης της ζωής με βοηθό τον πόθο του Ουρανού, τη...

Ποίημα για τη μητέρα από τη συλλογή «Ηχώ στο Χάος» Μητέρα μου, πόσο φριχτά βαραίνει η μοίρα σου στο νεανικό μου στήθος. Όλοι μου οι πόνοι καταφεύγουν πλήθος γύρω στη θύμησή σου που πικραίνει. Εμένα, που δέχτηκα ευλογία κ’ έγινα το θαυμάσιο ομοίωμά σου, ας με δεχτή...

Και φτάνει η ώρα να το πεις. Δεν το πιστεύεις. Δεν το σκεφτόσουν ποτέ. Κι όμως… Μέχρι εδώ. Και το εννοείς με όλο σου το είναι. Δίνεις, δίνεις, δίνεις… Δεν περιμένεις να πάρεις. Θέλεις μονάχα ένα χαμόγελο και αντί γι’ αυτό εισπράττεις θυμό, κατηγόριες… Στήνεις τον...

Η ιστορία δεν είναι παρά ένα διαχρονικό πένθος της Μάνας, που βλασταίνει με τα δάκρυα των χαμένων παιδιών της ανά τους αιώνες αυτής τη γης... Σ' αυτό το πέλαγος της θλίψης, που μέσα του γεννιούνται και πεθαίνουν όλα, υπάρχουν μικρές σταγόνες Μνήμης, σταγόνες...

Σκέπασα τα μάτια μου με την παγερή βροχή του φθινοπώρου. Σκέπασα τό πρόσωπό μου με τη μαύρη σκιά της καταιγίδας. Για να μη με βλέπεις σαν θα περνάς μπροστά απ΄το ανώφελο για να μη με κοιτάζεις σαν αλλότρια εικόνα ενός άλλου κόσμου, που τόσο τον ονειρεύτηκες κι εγώ...

Ρωτάνε και ξαναρωτούν τον κόσμο για να μάθουν τι θέλουν, τι πιστεύουνε τι άλλο πια να πάθουν; Να τρέχουν, να γυρεύουνε ανάλυση να κάνουν τα χτυποκάρδια της καρδιάς πριν άλλοι να προλάβουν Να στείλουνε, να πέμψουνε μηνύματα στον κόσμο ευωδιές αποθυμιές γεμάτες από...

Το φεγγάρι μού μιλά μου λέει του κόσμου μυστικά τα ντύνει με τοξίνη. Παίρνω κι εγώ όρκο σιωπής έναντι κάποιας αμοιβής μου δείχνει εμπιστοσύνη. Μου λέει νόημα κρυφό πίσω απ’ της γης το φανερό κανείς δεν το ακούει. Σαν αιώνια πίστη σε γυνή πρώτα θα φύγει η ψυχή και...

Κόρη λυγερή ξεπρόβαλες απ’ της γωνιάς την άκρη, κατάντικρυ στην προσμονή και στης καρδιάς το δάκρυ. Το δάκρυ σαν ψιχαλητό μου θόλωνε τη θέα, κι η προσμονή σα  βογγητό μου ’κοβε τον αέρα.   Ξεπρόβαλες ξανά με μια περίσσια χάρη κι απ’ τη γωνιά σαν έστριψες η φύση σε...

Να, οι υπηρέτες του Καίσαρα τον ποιητή ανεβάζουν στου κόσμου τη γαλέρα. Σαν πήρε θέση δίπλα στους πηδαλιούχους, παρακολουθεί  τους ενοικούντες στα διαζώματα του πλοίου. Ο προορισμός  είναι γνωστός: ο Καίσαρας πάει διακοπές, μετά της κουστωδίας. Απαραίτητοι είναι οι...

Το μανάβικο της γωνίας μελαγχολικά ΚΛΕΙΣΤΟΝ. ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ προς άλλη ολιγοήμερη επιχείρηση. Έξω, δυο τρία τελάρα φρούτα σαπισμένα κι ένα λάχανο κιτρινισμένο περιμένουν το σκουπιδιάρικο να τα μαζέψει. Κοντοστέκομαι… Η καλημέρα του κυρ Μανόλη συντροφεύει ακόμα τ’...

Μια ημέρα τον παλιό καιρό στου Οδυσσέα την παρέα πάνω στο πλοίο το μελαγχολικό ανοίξαν του πόθου τα πανιά. Μα θα πρέπει στα αυτιά να μου βάλουνε κερί γιατί θα μου πάρουνε τα μυαλά των Σειρηνών τα χείλη. Ακόμα και τα πουλιά της θάλασσας τραγουδούν με της μούσας τη...

Έρχονται μέρες που αδειάζεις μέσα σου ένα κενό καλύπτει την ύπαρξή σου νιώθεις πως η ζωή δεν έχει νόημα πηγαινοέρχεσαι στο χθες, στο σήμερα ψάχνεις να βρεις την αλήθεια, ματαίως. Θα βασανιστείς λίγο καιρό η καρδιά σου θα πονέσει μα πάλι θα βρεις το δρόμο σου αν τα...