_ Η εικόνα απαθανατίστηκε από τον Ιωάννη Βασιλείου

Μια σιωπηλή εκεχειρία συντελείται στην αποβάθρα του αποχωρισμού. Η τρικυμία των δακρύων καταστέλλει την ανταρσία των λέξεων κι οι αποσκευές, κρεμασμένα βαρίδια στα χέρια, ισορροπούν την ασυμμετρία των ύστατων συναισθημάτων. Σε λίγο ο αποχαιρετισμός θα μοιάζει με...

Τρένα ταξιδέψτε με στις άγριες νύχτες. Απογειώστε με στους γκρίζους ουρανούς. Πάνω στις σκουριασμένες ράγες της ζωής μου, να λιώνουν να ξεφτίζουν οργισμένες φωνές...   Εκεί που όλα παίζονται και όλα μας ξεφεύγουν μέσα σε έναν βόρβορο λάσπης σιωπής και ενοχής...

  _ Η εικόνα απαθανατίστηκε από τον Ιωάννη...

  Μάτια βουρκωμένα… Ψυχές μαρμαρωμένες… Ακροδάχτυλα ψηλαφίζουν το τζάμι του σιδερένιου απρόσωπου τραίνου… Διαπερνούν την παγωμένη γυαλάδα του για το τελευταίο ξανάνιωμα… Το τελευταίο άγγιγμα πριν τον αποχωρισμό… «Σ’ αγαπώ» μου είπες στην αποβάθρα… «Μη μ’...

Πήγα προχθές και βρήκα τους σταθμάρχες, τους είπα να ξηλώσουν τις γραμμές, δέκα η ώρα, τόσα χρόνια, κροτάλιζαν σαν φίδια την ουρά τους - τα βαγόνια κι όλες οι θέσεις ήτανε συνέχεια κενές. Ανήθικα κατέβαινες πάντα σε λάθος στάση. Τις ξήλωσαν αγγαρικά, με απροθυμίας...

Πρώτα ακούγεται ο ήχος. Ένα ανεπαίσθητο ρυθμικό βουητό που ακούγεται με δυσκολία μέσα στη σιωπή της νύχτας. Δυναμώνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Το μονότονο «τακατάκ, τακατάκ» τόνων μετάλλου που γλιστρούν πάνω σε μέταλλο. Τότε ξεπροβάλλει στο βάθος, πίσω από το...

Υποσχέσεις τα βαγόνια της ζωής σε σκουριασμένη ράγα ταξιδεύουν Σάπιες οι ρόδες που γυρνοβολούν Φθαρμένες οι βαλίτσες ευτυχίας Το ψεύτικο τρένο της ελπίδας καπνίζει σαν περνά από μπροστά κι εσύ με το παιδί στην αγκαλιά το μαντήλι σου στύβεις περήφανα σφίγγοντας τα...

Ζωές στοιβαγμένες σ' ένα άδειο σταθμό με το όνειρο να φωλιάζει στο σάπιο βαγόνι. Βλέμματα άδεια μετρούν στις ράγες τις πληγές της προσφυγιάς και στις βαλίτσες φυλούν την ελπίδα. Πληγωμένα πουλιά, περιμένουν ν' αποδημήσουν. Η απελπισία σκαμμένη στα μάτια και τα...

Μάτια γεμίζουν ουρανό. Ευχές γίνονται αστέρια. Το φέγγος τους κοιτώ ανάμεσα στων τρένων τη ροή. Κι όμως κανένα δεν αποχωρίζεται το μαύρο κάδρο. Οι μέρες στοιβάζονται κι εγώ περιμένω την ανατολή. Χλωμιάζουν στη θέα των εξαθλιωμένων ψυχών που κρατούν απ’ το χέρι το...

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη. Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας, "Το τέλος του κόσμου...

Άφησαν πίσω μια ολόκληρη ζωή σπίτι και βιος και μια γλυκιά πατρίδα, πέρασαν σύνορα, βρεθήκαν σ’ άλλη γη σαν του πολέμου ξέσπασε η καταιγίδα. Σε σαπιοκάραβα στοιβάχθηκαν πολλοί και τόσοι χάθηκαν στα κύματα ως τώρα, φωτιά και σίδερο στη Μέση Ανατολή, κι η ελπίδα...

Δε σβήνεται ποτέ ετούτη η γραμμή το τρένο περνάει πάντα από εδώ σα φάντασμα μετρά τις ώρες τριγυρνώντας πονηρά στους σταθμούς Δε χάνεται ποτέ ο δρόμος αυτός περνά από χωράφια και λίμνες από έρωτες που καπνίζει η μηχανή και αναστενάζει η διαδρομή Δεν τελειώνει ποτέ...

Στρίμωξε όπως όπως τη βαλίτσα στο κουπέ του τρένου και με την ψυχή στο στόμα σωριάστηκε στο κάθισμα. Δε γύρισε στιγμή το βλέμμα της πίσω. Τα άφησε όλα στον άνεμο -παιδιά, σύζυγο, άνετη ζωή - και δραπέτευσε νύχτα ακολουθώντας τον έρωτα. Περπάτησε χιλιόμετρα για να...

Ήταν μια μέρα σαν αυτή πρώτη φορά σε ξένη γη στα δεκαοχτώ μου χρόνια… Απ’ τ’ αεροδρόμιο στο σταθμό με ένα μετρό κάπως παλιό δέντρο εγώ άπλωνα κλώνια. Το τραίνο βρήκα το σωστό για τον δικό μου προορισμό κι άρχισα ήδη τα όνειρά μου… Διάλεξα άδειο ένα κουπέ κάνω...

Τριάντα μια του Δεκέμβρη! Μεσάνυχτα, σχεδόν. Στο σταθμό της Ζωής, στέκομαι, ταξιδιώτης μεταξύ άλλων ταξιδιωτών. Όλοι περιμένουμε την ταχεία "Νέος Χρόνος", να μπει στο σταθμό. Η προσδοκία μας κρατάει σε αγωνία. Ο Σταθμάρχης σφυρίζει! Σμήνη ανθρώπων  ανυπόμονα,...

Ο ουρανός τα σύννεφα του η βροχή τους γεννιέμαι σε μια γυάλινη στάλα πόσο μονότονα τα είδωλα - Γένεση.   Ράγες μόνες τους τα φίδια με τα χάντρινα μάτια ήλιος ήλιος και φωτιά σε περιμένω ποθητέ τα χέρια της απουσίας καίνε - Διάμεσος.   Κείτομαι στο χώμα...

Έχω φτάσει στα 60 μου. Ήμουν ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους. Είχα τη δουλειά μου, το σπίτι μου, τη γυναίκα που λάτρεψα από νέος. Περνούσα καλά, μέχρι που άρχισε η λεγόμενη κρίση στη χώρα μου. Κι όπως λέει ο φιλόσοφος λαός μας, «ενός κακού, μύρια έπονται»....