Inside Out

4.05.2017

Ήμουν λέει με τον Ιταλό και κόβαμε βόλτες στην Συγγρού. Εγώ πεζός κι αυτός στο καροτσάκι του.
(Σ’ αυτή την εκδοχή του ονείρου, το Σύνταγμα δεν απείχε σχεδόν καθόλου απ’ το Παλαιό Φάληρο.)

Κοιτάζω και βλέπω. Βλέπω και σκέπτομαι. Βλέπω και υποθέτω..
«Μην γράψεις στον Χόρχε, δεν θα σου απαντήσει», μου λέει. «Αν όμως τον συναντήσεις θα σου μιλήσει. Ξέρω τι σου λέω. Μπορεί να περάσετε το βράδυ μαζί. Να πίνετε και να σου λέει ιστορίες. Ένας θεός ξέρει πόσες ιστορίες ξέρει ο τύπος. Είναι γεμάτος από ιστορίες. Ξέρει ιστορίες που κρύβουν άλλες ιστορίες. Ιστορίες μέσα σε ιστορίες που συναντούν ιστορίες, που διασταυρώνονται με ιστορίες, που αναιρούν ή επιβεβαιώνουν ιστορίες. Αυτός ο τύπος όταν ήταν μικρός πρέπει να έπεσε μες την μαρμίτα με τις ιστορίες… κάτι σαν τον Οβελίξ, χα χα χα… Ελπίζω ν’ αντέχεις το ποτό».
(Πίνει ο Χόρχε; Δεν ήξερα ότι ο Χόρχε πίνει)

Κοιτάζω και καταλαβαίνω. Σκέπτομαι και καταλαβαίνω. Υποθέτω ότι καταλαβαίνω.
Όσες ιστορίες και να πεις τελικά, λες μόνο μια ιστορία. Όμως ο κόσμος είναι γεμάτος με πολλές λεπτομέρειες. Εμείς είμαστε μικροί και ο κόσμος μεγάλος. Δεν μπορούμε να δούμε τον κόσμο ολόκληρο. Βλέπουμε μόνο τις λεπτομέρειες. Τα μικρά κομματάκια ενός γιγάντιου παζλ και μ’ αυτά προσπαθούμε να φτιάξουμε τον κόσμο. Μόνο που δεν ξέρουμε πώς να τα συνθέσουμε κι έτσι έχουμε μια παραμορφωμένη και ελλιπή εικόνα του. Ένα κουβά με ιστορίες που δεν ξέρουμε ποια είναι πρώτη και ποια τελευταία. Που δεν ξέρουμε τι σχέση έχουν μεταξύ τους, ούτε πώς διάβολο βρέθηκαν εκεί… στον κουβά μας.
Παρόλα αυτά πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που μπορούμε να βρίσκουμε ιστορίες στον κουβά μας και να τις λέμε.

Το φως άλλαζε γρήγορα αλλά δεν είχε σύννεφα στον ουρανό.
(Τώρα αυτό τι σημασία έχει;)

Κοιτάζω κι ακούω. Ακούω και σκέπτομαι. Ακούω κι υποθέτω.
Πράγματα που γνωρίζω και άλλα που ούτε καν ξέρω. Ο Ιταλός είναι εύθυμος κι ομιλητικός κι εγώ καλό κοινό. Ακούω. Δεν ξέρω γιατί κυκλοφορεί με καροτσάκι. Δεν την ξέρω αυτή την ιστορία. Ξέρω όμως πώς τυφλώθηκε ο Χόρχε. Ξέρω πως οι ιστορίες δεν έχουν τόσο μεγάλη σχέση με τα μάτια, όσο με τα αυτιά. Καταλαβαίνω όταν ακούω κι όχι όταν βλέπω. Τότε τι είναι ο κινηματογράφος; Στην λογοτεχνία δε βλέπεις. Αυτό που διαβάζεις είναι ο ήχος που ακούς. Αυτό είναι ο κινηματογράφος. Οι εικόνες υπάρχουν για τον ήχο κι όχι ο ήχος για τις εικόνες. Μια τέχνη που κατανοούμε λάθος. Μια τέχνη που βασίζεται στις ιστορίες και παράγει ήχο απ’ τις εικόνες.
Το νόημα. Το μήνυμα. Η σκέψη. Είναι έννοιες ακουστικές.
Άρα, οι εικόνες δεν είναι παρά σύμβολα, όπως οι λέξεις. Άρα, οι εικόνες επιδέχονται διαφορετικές ερμηνείες. Αλλάζουν νόημα με το πέρασμα του χρόνου. Με την αλλαγή των κοινωνικών και άλλων παραμέτρων. Άρα είμαστε τυφλοί που νομίζουμε ότι βλέπουμε. Αλλά δεν βλέπουμε το ίδιο πράγμα, παρόλο που οι εικόνες είναι ίδιες. Ουτοπική τέχνη ο κινηματογράφος, προσπαθεί να δώσει στις εικόνες λόγο ύπαρξης, όπως κάνουν τα λεξικά με τις λέξεις, αλλά το μόνο που καταφέρνει τελικά είναι να τις ευτελίζει. Μια εικόνα, λένε, χίλιες λέξεις. Λάθος. Μια λέξη, είναι χίλιες εικόνες…
Κι ένα νόημα; Χίλιες λέξεις κι εκατομμύρια εικόνες.
Το Έξω υπάρχει μόνο για να κατανοήσουμε το Μέσα. Στην πραγματικότητα είμαστε όλοι τυφλοί.
(Το ξανάπα αυτό; Δεν θυμάμαι)
Οι εικόνες είναι μια παραίσθηση. Σαν να παίρνουμε ουσίες. Το Έξω υπάρχει για να πηδήξουμε Μέσα. Χωρίς το Μέσα, δεν μπορεί να υπάρξει το Έξω.
Κλείνω με τα χέρια τ΄ αυτιά μου.

Κοιτάζω. Σκέπτομαι. Υποθέτω. Ακούω.
Βλέπω το καροτσάκι με τον Ιταλό κοιμισμένο να παίρνει ακυβέρνητο την κατηφόρα. Η Συγγρού είναι δρόμος κατηφορικός. Στο τέλος υπάρχει μόνον η θάλασσα.

Ο ήλιος αιμόφυρτος, ξεψυχούσε στο νερό.
(Ούτε αυτό έχει νόημα τώρα πια…)

 

 

από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων "Αντιγραφές"

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
            Σκηνοθέτης - Παραγωγός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Ο Μάγειρας, ο Κλέφτης, η Γυναίκα του και ο Εραστής της

Ο Μάγειρας, ο Κλέφτης, η Γυναίκα του και ο Εραστής της

The Cook the Thief His Wife & Her Lover (αφιέρωμα στον Peter Greenaway) - γράφει η Βάλια Καραμάνου -   Στις 23 Νοεμβρίου 1989 κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα η ταινία του Βρετανού Peter Greenaway με τον παράξενο τίτλο «Ο Μάγειρας, ο Κλέφτης, η Γυναίκα του και ο Εραστής...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μια εικόνα μπορεί να είναι 1000 εικόνες. Ανάλογα με την οπτική του καθενός.
    Μια λέξη μπορει να είναι 1000 λέξεις. Ανάλογα με την μετάφραση του καθενός.
    Μια λέξη μπορεί να είναι 1000 εικόνες. Ανάλογα με την ικανότητα οπτικοποίησης του καθενος.
    Μια εικόνα μπορει να είναι 1000 λέξεις. Ανάλογα με την ανάγκη έκφρασης του καθενός

    Συμφωνώ σίγουρα με αυτο: Στην πραγματικότητα είμαστε όλοι τυφλοί.
    Με τη διαφορά πως δίνω εκτός από την κυριολεκτική έννοια και τη μεταφορική της.

    [Αυτή η συλλογή είναι πολύ καλή στο σύνολό της]

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου