Αγαπώ ένα φίλο τρελό που τις νύχτες τα άστρα μού τάζει και το χάρτη της ψυχής μου αλλάζει αγαπώ ένα φίλο τρελό που σβήνει με γόμα, της ζωής μου τα λάθη και μου βγάζει χωρίς να πονέσω της καρδιάς το αγκάθι. Αγαπώ ένα φίλο τρελό που αντιγράφει του καιρού τα κιτάπια...

Απόψε κράτησα στην άκρη τ' ουρανού γαλάζια φύκια απ' τον ωκεανό της μοίρας απόψε η σκέψη σου πλημμύρισε το νου να λιώσει σπίθες στων ματιών μου την αρμύρα. Γουλιά γουλιά σε κοινωνώ μπρούσκο κρασί που είναι φερμένο από του Νότου την πατρίδα στα πάθη εσύ να με κερνάς...

Πέθανε... χτες στο ξημέρωμα είχα αγαπήσει περισσότερο απ' όλα τη μετέωρη γαλήνη στα μάτια του το δακρυσμένο μεγαλείο του ξεστρατισμένου ΄Ερωτα αυτό που χρόνια πάσκιζε να κρύψει ανάμεσα στις βαθιές κόγχες και τις ρυτίδες. Είπε να ζήσει χωρίς εμένα μα και δίχως τα...

Στα δρώμενα των ουρανών χωρίς εμένα τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο κλειστά μυστικά φιλντισένιες στιγμές μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας το δειλινό φοράς τα μωβ του φθινοπώρου την ώρα που η στερνή αχτίδα του ήλιου τρυπώνει απ' το φεγγίτη η μελαγχολία...

Ξαναγυρίζω το κλειδί στην κλειδαριά άγγιγμα διστακτικό, σύντομο ο ίδιος πάντα μεταλλικός ήχος πάνω στη σκουριά ορίζει το παρελθόν. Φθινοπωρινά φύλλα, εύθραυστες λέξεις, ο νους υπολογίζει μελισσοκέρι στην πολυσάλευτη φλόγα της θύμησης και οι προϋποθέσεις μιας...

Το πείσμα και η σιωπή σε σημαδεύουν πως να βαστάξει η νιότη τόσο φως μακριά το πέλαγος φουρτούνες γέννησε. Μάχεσαι, με τους ανέμους στην πιο ακρινή βίγλα Του Έρωτα κι όλο καλείς στην ερημιά σου θαλασσοπούλια με τα κέρινα φτερά να μεταλάβουν, απ' το αίμα το θολό την...

Με μια αστραπή ξέσπασαν το θυμό τους τα σύννεφα πάνω απ' την πόλη κυλάει ήρεμα τώρα η βροχή στο πλακόστρωτο, η βροχή είναι μνήμη. Αύριο με μια άλλη βροχή... Βραδιάζει, τελευταία όταν βραδιάζει φοβάμαι, όπως τότε που ήμουν παιδί μόνο που δε φοβάμαι πια τα φαντάσματα...

Χαϊδεύω νύχτα τη σιωπή του φεγγαριού κουράστηκε η ψυχή απ' τις αναμνήσεις έρημοι οι δρόμοι του μικρού καλοκαιριού μα είναι γραμμένο, κάποια μέρα θα γυρίσεις. Κρέμονται οι λέξεις μα τα χείλη δεν ανοίγουν βαριά σκοτάδια και καπνοί πάντα με πνίγουν στα μονοπάτια τ’...

Νύχτες που λιώνει το αλάτι πάνω στην κόψη της ψυχής στην απουσία σου, το κάτι από το χάδι της βροχής μα δε φοράω τα καλά μου κι ήρθες κι απόψε μοναξιά ώρες που λιώνει το φεγγάρι να μου κρατήσεις συντροφιά. Πάλι τα αδιάβαστα σημάδια στην καταιγίδα τ’ ουρανού δε...

Έχεις, το πείσμα που φωτίζει η αστραπή στα μάτια κι η νύχτα σε δασκάλεψε να λες λόγια σκληρά πνίγομαι στο ποτήρι σου με την καρδιά κομμάτια σκοτείνιασε ο ορίζοντας ακόμη μια φορά. Αύριο της μοίρας η μορφή με μαύρες βλεφαρίδες πριν πιάσει η Αγάπη ουρανό και τ΄...

Ποιο δάκρυ κύλησε διαμάντι ακριβό στα αφίλητα τα ωραία σου τα μάτια ποιο φως στης νύχτας το σκοτάδι στάθηκε απαλό και σου 'δειξε τα αρχαία σκαλοπάτια. Απ' το Θησείο στην παλιά την αγορά παίζουν οι αέρηδες στα ζάρια τους αιώνες και εσύ σωπαίνεις δεν αντέχεις τη...

Κοίτα στα μάγουλα τα ρόδα, ανθίσανε τα πότισαν χρόνια και χρόνια σταγόνες αγωνίας και η απουσία. Τα μάτια πέλαγα να ταξιδεύεις αλαργινά του νου και να σε ταξιδεύουν τα όνειρα. Αλύγιστη, είπες στην πρώτη επιθυμία αυτό έμεινα... αμετανόητη και αλύγιστη για να σε...

Μου λείπεις, η μοναξιά πάγωσε τη μνήμη η μέρα προχωρά με την φυσική σου απουσία πιο έντονη κι από την ίδια την παρουσία σου τότε σαν κάτι να εξιδανικεύει το παρελθόν η αρμύρα καίει τα ματοτσίνορα σωπαίνω αναγκαστικά οι επιθυμίες δεν θ' αποκτήσουν αντίκρισμα...

Φως απαλό της αυγής σκορπίζει τις βαριές σκιές, τινάζοντας στον πρωινό ορίζοντα τα κρυφά και τ' ανείπωτα. Ξημερώνει, ξεκινάμε πάλι μαζί μα για άλλο προορισμό καθεμιά. Βοήθα με ν' αναστήσω την ελπίδα. Ορκίστηκες στο φως αυτό που οδηγεί καράβια και όνειρα. Βλέπω ή...

Μένουν μονάχα τα κόκκινα μήλα κρεμασμένα στα κλαδιά να μου θυμίζουν εσένα και να αντανακλούν την προσδοκία να βρεις πάλι το δρόμο... να γυρίσεις... τους ωροδείκτες στην αυγή. Τόσο εύκολα παραδώσαμε την αγάπη στη σκόνη της λήθης. Να φυσήξει ο άνεμος περιμένω χρόνια....

Άμμος, βυθός καθαρός, βλέπεις αυτά που θες κι αυτά που δεν θες. Μαθαίνεις με τον καιρό να απαντάς σε κάποιες ερωτήσεις κι αυτό πάλι, δεν σου είναι τόσο χρήσιμο, γιατί μετά, μαθαίνεις πως μπορείς να ζήσεις και χωρίς απαντήσεις. Τόσο μωβ, σ’ έναν ύφαλο. Νύχτες, αυτές...

Είπες, να ξεκουράσω την ψυχή απ' την άρνηση έχει μείνει πολύς δρόμος ακόμη, στάλα στάλα η βροχή, λέξεις προσευχής ρωτάς ο έρωτας, πάντα παρών μονίμως απών, αλμυρό νερό που μεγεθύνει τη δίψα. Φτερό λευκό η σκέψη σου σε καταγάλανο ουρανό κι όμως, είσαι εσύ που...

Ανάμεσα σε θαλασσινούς ορίζοντες ζεστά απομεσήμερα και σκόνη Μαγιάτικου ουρανού πλησιάζεις αργά, σκαλίζοντας το γαλάζιο αγγίζεις το χρόνο την ώρα που ξανθαίνουν ηλιοδαχτυλιές στα μάγουλα καταρρέει ο μπαγιάτικος κόσμος. Ο φόβος βελούδινος στ' ακροδάχτυλα άγνωστες...

Του κόσμου που μ' αρνιέται καθαρά δεν έχω χρέη περιττή στην πολιτεία του τσιμέντου και στους δρόμους τ' ουρανού απαίδευτη τι γυρεύουν ανάμεσα στ’ άστρα τα κόκκινα γοβάκια ...εσένα στο φως. Φτερουγίσματα δειλά το ταξίδι σου έχει ένα όνομα ξεθωριασμένο βελούδο...