Σκοτάδι βαθύ κλείνεις τα μάτια, βελούδο και σκόνη της μνήμης αφήνεσαι μα δεν ξεχνιέσαι γέρνοντας το κεφάλι προς τα πίσω η σκουριά του φάρου σκουριά της ψυχής. Κυκλωμένες με φεγγάρια οι θύμησες πληγές ανοικτές συνεχείς οι αντιθέσεις στον ορίζοντα ... "η σοφία...

Χαϊδεύω νύχτα τη σιωπή του φεγγαριού κουράστηκε η ψυχή απ' τις αναμνήσεις έρημοι οι δρόμοι του μικρού καλοκαιριού μα είναι γραμμένο, κάποια μέρα θα γυρίσεις. Κρέμονται οι λέξεις μα τα χείλη δεν ανοίγουν βαριά σκοτάδια και καπνοί πάντα με πνίγουν στα μονοπάτια τ’...

Ζωές παράλληλες, να σε κοιτάζω μόνο δε μου φτάνει φοράς τη σκέψη μου, θάλασσα γίνεσαι κι' εγώ λιμάνι. Σε θέλω κι έρχομαι με τον Απρίλη μέλι μου τάξανε τα δυο σου χείλη. Ο πρώτος ψίθυρος είσαι στις λέξεις, να με πιστέψεις κι ο τελευταίος, χορός μου γίνεσαι αν με...

Μουδιασμένες οι μέρες κι ο φόβος, μαργαριτάρι κρεμασμένο στο λαιμό άγριος καιρός η σκέψη σου με ξεγελούν οι σκιές νιώθω μόνο την ομίχλη και τα σύννεφα εκείνα, που κουβαλούν τη βροχή. Συλλαβίζω στην ψυχή πετρωμένα φεγγάρια της νύχτας στις όχθες του ονείρου γλιστράς...

Η σκέψη βυθίζεται σιωπηλά στη μεθυσμένη νύχτα του θρήνου και στη γαλήνη των ματιών, μωβ ίριδες, όταν κοιμάσαι ρεμβάζει η μοναξιά στις άκριες των βλεφάρων σου το φως. Με την αλήθεια της απουσίας ανοίγοντας τα χέρια στη δίψα της αγκαλιάς την ταραχή του μαντηλιού σου...

Στον αφρό της θάλασσας κρίνα και ρόδα ονειρεύεσαι η λύπη δε μπορεί να πλησιάσει πολύχρωμες οι χάντρες της Αγάπης στο βυθό, εκλιπαρώντας τη σιωπή, να δέσουν Αύριο.. οι γοργόνες δαχτυλίδια. Να σε προσέχω σαν το δάκρυ το ακριβό στο πρόσωπο και μες τις χούφτες μου να...

Καλότυχη δεν θα ‘λεγα στις μέρες μας, πως είσαι Ευρώπη και δεν θα νιώθεις τη χαρά που άλλοτε στις παρυφές της Δίκτης, έδρεψες σε άλσος ιερό, με στάχια ώριμα του θερισμού και δάφνες στο κεφάλι με τους καρπούς του Έρωτα και τα μήλα του πόθου στα χέρια. Τις έγνοιες...

Αύριο... θα φύγω νιώθω αυγή, έρχεσαι να προλάβεις, μα θα ' ναι νύχτα σκοτεινή η νύχτα η τελευταία σε ποιό Άγιο Δισκοπότηρο, ψυχή θα μεταλάβεις τόσο γυμνή, τόσο φτωχή τόσο γλυκιά κι ωραία. Μοιάζει με πράξη αφαίρεσης του Έρωτα η πορεία καθρέφτης βενετσιάνικος που...

Φορώντας το κοραλλένιο κολιέ χορεύουν το χορό της βροχής ξυπόλητες νεράιδες μόνο στη φαντασία, ήχοι ρυθμικοί στο μαγεμένο σπήλαιο γέλια μακρινά της παιδικής αθωότητας. Αστραπές χαρακώνουν πάλι Στ’ ανοιχτά το πέλαγος πανσέδες του φθινοπώρου ντύνεται ο ορίζοντας κι...

Το νου αδειάζω απ' τα γιατί και την καρδιά απ' τα πρέπει άγραφος χάρτης η ψυχή στου κόσμου τον καθρέφτη. Ξόδεψα την Ανατολή σ' όνειρα προδομένα και ήρθε η Δύση να μου πει όσα καλά κρυμμένα είχε η μοίρα φυλακτό στου ποτηριού τον πάτο μέλι πικρό ο στεναγμός κι' η...

Ορκίστηκες, στον ορίζοντα της θάλασσας τελευταίο καθρέφτισμα στα υγρά τζάμια του σταθμού τα μάτια στέγνωσαν όσο έμεινα βουβή να κοιτάζω το πέλαγος και τη λύπη σε κάθε κύμα που κάνοντας θόρυβο παρακαλούσε το βράχο. Είπες... όφειλα να μεγαλώσω. Ξύπνησα μ' ένα...

Σε ουράνια τόξα ακροβατώ οι πολιτείες ξένες ταξίδια δίχως γυρισμό σε νύχτες προδομένες τα όνειρα μου χάρισα σ' ένα άγιο, δίχως σώμα με ένα μονάχα αντάλλαγμα... ...στα μάτια σου το χρώμα που ' χει η σκοτεινή αυγή ποτέ να μην χαράξει και η καρδιά σου από καημό να μην...

Ποιό δάκρυ κύλησε διαμάντι ακριβό στα αφίλητα τα ωραία σου τα μάτια ποιό φως στης νύχτας το σκοτάδι στάθηκε απαλό και σου 'δειξε τα αρχαία σκαλοπάτια. Απ' το Θησείο στην παλιά την αγορά παίζουν οι αέρηδες στα ζάρια τους αιώνες και εσύ σωπαίνεις δεν αντέχεις τη...

Πετάξανε οι σταυραετοί ως τις ψηλές μαδάρες ανοίξανε οι καστρόπορτες οι κλειδαμπαρωμένες για να διαβούνε λεύτεροι οι σαραντάπηχοι άντρες. Γέμισε άστρα ο ουρανός, χιόνια ο Ψηλορείτης πως καμαρώνει η λυγερή η θαλασσοζωσμένη που είναι υφάντρα Του Έρωτα, της λεβεντιάς...

του αγγέλου το σώμα πως στα χέρια μου βρέθηκε στης ψυχής μου τα μάτια Ένας Έρωτας δάκρυσε της ζωής μου το χρώμα τη στιγμή που μ' αρνήθηκε θλίψη έγινε θλίψη και στα μάτια Σου κύλησε..... δε φοβάμαι το θάνατο όταν νύχτα μ' ασήμι, σ' αγγίζω σαν λουλούδι αθάνατο στο...

μην περιφέρεσαι στο σκοτάδι που σε χρεώνει ενοχές και μην χτυπάς το κεφάλι σε τοίχους που σου έφτιαξαν δυνατά να γελάς να σου κάνει το τραύμα μικρό ο ψίθυρος κι ο ήχος της ψυχής σου. δυνατά να χτυπά το αίμα στη φλέβα του λαιμού και στην καρδιά μέχρι να τρομάξεις,...

Πιο πέρα, απ' τη γαλήνια θλίψη των ματιών σου στων οριζόντων τις γραμμές του δειλινού πόσα φθινόπωρα μετρώ την απουσία και πόσα φύλλα κίτρινα και όνειρα αταξίδευτα του νου. Της σκοτεινής μου απόψε νύχτας, γίνε άστρο, ασήμι, φως και στης ψυχής τον κοραλλένιο κήπο...