Το προσωνύμιο ετούτο κόλλησαν από τα μικράτα του οι συνομήλικοί του στον Στάθη τον Λαλάτσο. Και όντως, ο «λαγός», έβαζε τα πόδια του στον ώμο και διένυε μεγάλες αποστάσεις σε χρόνο ρεκόρ. Έτσι, σε κάθε αγώνα ποδοσφαίρου ως βολίδα κινιόταν μεταξύ των δύο...

Τον πρώτο καιρό, πες το από ασυνηθισιά, τη μύριζε πρωί και βράδυ. Τώρα ξέρει πως έχει εμποτιστεί τη μυρωδιά του κορμιού του. Την απλυσιά του. Έναν χρόνο κλείσανε ψες αχώριστοι σύντροφοι. Είτε την κουβαλά στην πλάτη του είτε κάθεται πάνω της είτε ξαπλώνει. Είναι ο...

«Η νύχτα με τα ματοτσίνορά της αποψιλώνει τα δάκρυα των άστρων Χαμουρεύεται με το αναπάντεχο της γης Με τα καπούλια του ανθρώπινου μόχθου Μαζεύει τα πήλινα πόδια της Πιο φωτεινή η κόμη της απ’ της σελήνης Που χλιμιντρίζει στο χλωμό πρόσωπό σου Η νύχτα, τα μάτια...

στον Πέτρο τον πατέρα και στον δωδεκάχρονο Α… Δεν ξέρω πως ξεράθηκε τούτο το δεντρί, είπε ο πατέρας, δυνατό φυτό, όπως και τ’ άλλα ήταν, τι να το πείραξε, η κοπριά να το καψε, η βροχή να νερόφαγε τις ρίζες… είναι κι εκείνα τα διαολεμένα τα ποντίκια… κι εκείνη η νέα...

Μονόπαντα προχωρεί η σκέψη, γερμένο καράβι που το έδεσαν οι αγέρηδες. Κατά καιρό, προσπαθεί να ορθωθεί περήφανα. Πολλές σκέψεις από κάποιον που δεν θέλεις να σκέφτεσαι… Βλέμματα λαγνείας έστειλε και μείναν στην κοκκινομάλλα, εκείνη ένα σιχασιάς του ανταπέδωσε, γι’...

Ο ήλιος έφυγε. Πήρε μαζί του και τα τελευταία χρώματα. Ηλιοβασίλεμα μήτρα αυγουστιάτικης πανσέληνου. Πληρότητα έρωτα. Βουτηγμένος στη θάλασσα, τη χάιδεψε με τα στερνά ουράνια χρώματα πριν όλα τ’ αποσύρει. Ανακούρκουδα κάθεται, γυμνός μέσα στο χρόνο που τον γέρασε...

Μια πολυαυλακωμένη φωτογραφία στα χέρια. Σύνοψη οικογένειας. Η γυναίκα του, αυτός και τα τρία τους παιδιά. Τη σφίγγει όπως οι παπάδες το ευαγγέλιο. Γυροφέρνει στ’ αυτοκίνητα έξω από το πολυκατάστημα. Δεν απλώνει το χέρι. Ντρέπεται. Μια ζωή ντρέπεται. Η φωνή του, η...