Μια στιγμή μονάχα δώσε μου.. το γαλανό απ΄τα πανσέληνα μάτια σου να πειράξω.. κι αγνάντι μου μείνε ως την αυγή μια θάλασσα να φτιάξω! Μια χτενισιά σ΄ένα φεγγάρι δρόμο άσε μου... Να ταξιδέψω μια αφορμή το χορό της άνοιξης να προλάβω ! Να βγω μια βόλτα στη ζωή με...

Δικαίωμά μου μάτια μου να σ’ έχω στη ζωή μου. Να μου λακτίζεις τους ανθούς κάτω απ’ το έναυσμα της λήθης. Να είσαι ο άγγελος… εξάγγελος που αναγγέλλει στην ψυχή το απαύγασμα μιας θύμησης του επίγειου παραδείσου. Να ζω για νύχτες ολομέταξες με την πλουμιστή θωριά...

Να έρχεσαι… Κι ας ήσουν έρωτας πολύ ανάγωγος που ήρθες και χτύπησες αργά την πόρτα. Απ’ τον πηγαιμό να επιστρέφεις… Να διαβάσεις τη λέξη «σ’ αγαπώ» που στα χείλη αυτοκτονεί γιατί αρνήθηκα να την προφέρω. Σημάδια στα χνάρια σου ν’ αφήνεις μη χαθείς… Δεν έχω δρόμους...

          Θα με βρίσκεις στων χειλιών σου τη μελανιά, να την σκεπάζω όταν κρυώνει. Στο φιλί το μεθυσμένο θα με γεύεσαι εκεί στην άκρη των στεναγμών του. Για κέρασμα στην ανήμερη μνήμη σου στις νύχτες που σ’ αγάπαγα με άφησα κρυμμένη. Στου ήλιου την πρώτη φεγγοβολή...

Ρακένδυτο το όραμα αλώνει τούτο το βράδυ ένας έρωτας κάλπικος θωπεύει το φεγγάρι... Το λωλό εκπορνευτή που σαγήνεψε της θύμησης τα λόγια και λικνίζει αθέατες εικόνες μες το απύθμενο γιορτάσι της παρακμής του. Φιλιά ανέλπιδα οδοιπορούν στην αμμουδερή ακτή του στους...

Είναι αυτή η συγκίνηση που τόσο με προδίδει και η ασυγκράτητη πεθυμιά που ανταριάζει και βρυχάται οι άνοιξες που σεργιανούν πάνω στου πόθου μου το νήμα. Είναι τ’ άστρα που φέγγουν και οδηγούν αυτόν, τον προδότη Εφιάλτη για να παραδώσει τις Θερμοπύλες! Τα χείλη που...

Είναι που ασκητεύοντας δίπλα στη λογική βαλσάμωσα εκείνη την μεταξωτή πολύχρωμη πεταλούδα και μουτζούρωσα τις ακρογιαλιές απ’ της ζωής το παραθύρι. Είναι όταν στολίζω τον ήλιο στα μαλλιά και στο ξωκλήσι της προσμονής παντρεύω με συνείδηση λευκή ένα χάρτινο βαρκάκι...

Πνέει αεράκι ερωτικό πάνω στο Λόφο του Λυκόφωτος. Εκεί... Ο έρωτας ξενυχτά τις Κυριακές και την αυγή τον σκορπά η θεά Αθηνά, σε δρόμους κι ακρογιαλιές μαζί με το δεμένο μυστικό που της μαρτύρησε ένα ντροπιασμένο άστρο! Ονόμασέ με Έρωτα για μια στιγμή... έστω...

  Την ένιωσα εκεί στα σκοτεινά να αμύνεται στις λέξεις να μετράει υπομονές και να δανείζεται σφυγμό για να τις ξεχρεώσει. Την είδα τα σύμβολα της δύναμης μεθοδικά να ανιχνεύει και σκυφτή να ακονίζει την σιωπή του ευάλωτου εαυτού της. Στον μέτοικο τον όλεθρο που...

  Μια νύχτα αφέγγαρη χυμένη σε μια αιμοσταγή σιωπή φάνηκε ο έρωτας από ένα δρόμο δίχως φώτα... Δεν είχε στεφάνι στα μαλλιά μήτε φτερά στους ώμους... Μόνο δάκρυα τον στόλιζαν ωσάν πολύτιμα πετράδια που μου έβρεξαν τα χείλη... Με γλύκα από τα πάθη των θνητών και μέλι...