Αρχική › Δημιουργοί › Ρ › Άννα Ρουμελιώτη
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Ακόμα ένα βλέμμα λατρείας σου, που με αγκυλώνει. Μη με κοιτάζεις. Η εικόνα μου ξεθωριάζει καθώς βουλιάζω σε σκοτεινό ουρανό. Μα μην τρομάζεις. Είμαι ασφαλής. Τυλίγομαι σφιχτά με τον ιστό μιας αράχνης και περιμένω. Την περιμένω. Και γίνομαι θύτης και θύμα. Εκτελεστής και στόχος. Εχθρός και φίλος. Σε λίγο θα φανεί εκείνη.…
Διαβάστε →Νύχτα
Ένα βήμα η εκπνοή
Φορούσες ένα μπλε φουστάνι …
Κι οι ήχοι της μέρας πια ξεμακραίνουν απομεινάρια αισθήσεων κρυφά, που προσμένουν μια ανάσα, ένα χέρι ζεστό, ένα φιλί νυχτερινό. Το φεγγάρι απόψε πώς μοιάζει θολό μακρινό μες το φως του κουρασμένο…
Δώσε μου την αλήθεια σου δώσε μου μια στάλα από το φως του φεγγαριού στα παγωμένα χέρια μου τη ζεστασιά να στάξει. Σε μια γωνιά σου απάνεμη να τρέξω και να σταθώ και να ξεχάσω για λίγο έστω πως…
Κοντά σου, μαζί σου σκιά και πληγή σου. Κάθε βράδυ σε εσένα επιστρέφω τον πόνο της μέρας φοράω κι αντέχω. Κοντά σου και μέσα σου καταφύγιο να χτίζω όσα κι αν είναι τα δάκρυα που αξίζω τόσα τα έργα…
Κρατώ μια διάφανη πέτρα στο χέρι κοιτάζω το αίμα , που μέσα της ρέει. Οι πληγές της θάλασσας. Πολλές πληγές, τόσες πολλές πολλές ζωές, τόσες ζωές, που χάθηκαν μα πώς να τις μετρήσω. Πολλές σκιές,…
Ήρθε πάλι χθες τη νύχτα στο όνειρό μου το κορίτσι με το μαύρο φόρεμα και την κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά. Ήρθε με τα μάτια χαμηλωμένα με σκυμμένους πάλι τους ώμους τόσες προσδοκίες, που έγειραν πάνω…
Λιγοψυχιά… στα χέρια μου βαραίνει εκείνη η κατάρα από παλιά. Στα βήματά μου ο χειμώνας σέρνει επάνω μου τη λύπη πάντα η άνοιξη θα μου λείπει. Λιγοψυχιά… τα χέρια μου παγωμένα κρέμονται άεργα… νεκρά.…
Τη νύχτα λυγίζεις πιο εύκολα το σώμα δεν αντέχει άλλο βάρος όλη μέρα να είσαι αλώβητος φάρος χωρίς δικαίωμα στη συντριβή. Τη νύχτα ελπίζεις η σιωπή να φέρει κάποια λύτρωση στης μέρας την αέναη…
Τη νύχτα σβήνω όλα μου τα ίχνη, που η μέρα καταχράστηκε διαγράφω τη μνήμη γίνομαι λήθη και τσουλάω ήρεμα σε σκοτεινά μονοπάτια με οδηγό μου τα αστέρια να μου φωτίζουν τα μάτια. Τη νύχτα γίνομαι αέρας…
