Το πιο πρόσφατο
Μπλε γραμμή (Η αρχή της αγάπης)
Η ανατολή μου έχει χρώμα μπλε
Από θάλασσα κι ουρανό πλάστηκε η καρδιά της
Κι η άβυσσος σμίλεψε την ψυχή της σε έναν βυθό αδάμαστο
Κάθε ξημέρωμα καταδύομαι μέσα του …
Αρχική › Δημιουργοί › Ρ › Άννα Ρουμελιώτη
Δημιουργός
Άννα Ρουμελιώτη
Όλα τα άρθρα
Σελίδα 1 από 3Μπλε γραμμή (Και πάλι απ’ την αρχή)
Θα έρθεις
Το σώμα μου θα σε ορίσει
Θα φοράω τον ορίζοντα στον λαιμό …
Ο ανάποδος καθρέφτης
Σώσε με
Φρέσκο το αίμα
Στον τοίχο κυλάει ο πόνος …
Ανταριασμένες σιωπές
Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο.
Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς
να με περιγράψουν, …
Δεύτερη ζωή δεν έχει
Μικρές στιγμές ειρήνης
Στον βοριά του φθινοπώρου,
στα κλαδιά που σιγά σιγά απογυμνώνονται, …
Μπλε γραμμή
Ήθελα να σου γράψω. Αντί να σου πω. Μη φανταστείς τίποτα συνταρακτικό. Μα δεν σου έγραψα. Ούτε σου είπα. Πάντα δίσταζα με τα λόγια. Έψαχνα τις κατάλληλες λέξεις, μα δεν τις έβρισκα. Μπλέκονταν και…
Μπλε γραμμή
Μέρα ανοιξιάτικη λουλουδιασμένη
χτυπάει το τζάμι μου ο ήλιος
μα έχω φύγει από καιρό πολύ μακριά …
Ανταριασμένες σιωπές
Περπάτησα κι εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους
με τα κομματιασμένα κορμιά, που
οι ψυχές τους φτερούγιζαν γυρεύοντάς την Άνοιξη. …
Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου
Αυστηρές επισημάνσεις και απαγορευτικά καραδοκούν στο δρόμο σου η κάθε μέρα σύννεφο μουντό κι ούτε μια υποψία βροχής στον ορίζοντα. Ο ορίζοντας κρυμμένος απ΄το οπτικό σου πεδίο ξεχασμένος τείχη και…
Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου, της Άννας Ρουμελιώτη
Φεύγεις σε στιγμές αδιάφορες στην ιστορία. Φεύγεις σε στιγμές έξω από το χρόνο. Φεύγεις προς τη σκοτεινή πλευρά του ήλιου και ενώνεις το σκοτάδι σου μαζί του. Εκεί που το φως δεν σε καίει μα ούτε σε…
Ο ανάποδος καθρέφτης
Υπήρξαμε πάντα είναι η αλήθεια παράτυποι συνδαιτυμόνες προσκεκλημένοι, αλλά απρόσκλητοι. Κι η παρουσία μας απαραίτητη μεν για το φιλοθεάμον κοινό μα στην ουσία ανεπιθύμητη γιατί θες από αντίδραση ή…
Υπό σκέψη, της Άννας Ρουμελιώτη
Στέκομαι εδώ σε μια γωνιά σε έναν δρόμο με θέα την πολιτιστική κληρονομιά στέκομαι εδώ παρατηρώ μήνας γλυκός ετούτος ο φθινοπωρινός σαν να΄ναι Άνοιξη πως μοιάζει σαν να έχει γίνει κάποια περίεργη…
Η μετακόμιση των χρωμάτων, της Άννας Ρουμελιώτη
Θα μπορούσα τόσα να σου πω μαζεμένα και κρυφά, που στέκουν στο μυαλό μα οι νευρώνες μου νεκροί έτσι νιώθω και αργεί να ΄ρθει η νύχτα να με βρει να κάνω ήχο τη σιωπή. Το χέρι μου το άχρωμο γραφίδα…
