Φιμωμένη κραυγή, της Άννας Ρουμελιώτη
Κλείστε τουλάχιστον τις πόρτες... χαθείτε μέσα στα ανήλιαγα ντουβάρια σας... Εσείς, που σας αφήσαμε και ορίζετε τις τύχες μας... Εσείς που κινείτε τα νήματα και μας φορτώνετε με όλα τα κρίματα. Μη…
Αρχική › Δημιουργοί › Ρ › Άννα Ρουμελιώτη
Δημιουργός
Κλείστε τουλάχιστον τις πόρτες... χαθείτε μέσα στα ανήλιαγα ντουβάρια σας... Εσείς, που σας αφήσαμε και ορίζετε τις τύχες μας... Εσείς που κινείτε τα νήματα και μας φορτώνετε με όλα τα κρίματα. Μη…
Κι εσύ λασπωμένο μου ρόδο επιμένεις πολύ να μου δείξεις το δρόμο για να βαδίσω στην επόμενη στροφή χωρίς άλλο αγκάθι στην ψυχή. Κι εσύ ουρανέ μου ακριβέ να με καλείς και στο γκρι και στο μπλε… μες…
Νωρίς έρχεται η νύχτα πια τα παράθυρα κλείνουν ερμητικά η λύπη αποτραβιέται μονάχη μες στο σκοτάδι μήτε ένα φως στα σπίτια δεν ανάβει. Ετούτος ο τόπος στέκει σαν μνήμα πεσόντων εδώ στη σκοτεινή…
Στα χέρια σου βαστάς μια τυραννία οι αδέκαστοι κριτές καραδοκούν. Κι εσύ να τρέμεις τη στιγμή όμοια με του θανάτου η αγωνία να τρέμεις την ώρα εκείνη, που το δάχτυλο εμπρός σου εκείνοι θα σου κουνάνε…