Το πιο πρόσφατο
Μια μέρα νεκρή
Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.
Ένα ταξίδι με τρένο.
Το ονειρεύομαι,
Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα, …
Αρχική › Δημιουργοί › Ρ › Άννα Ρουμελιώτη
Δημιουργός
Άννα Ρουμελιώτη
Όλα τα άρθρα
Σελίδα 1 από 2
Χωρίς επιστροφή
Πόλη μακάβρια
Ζέχνεις σαπίλα και θάνατο
Όλα νεκρώνουν μέσα σου …
Αποτύπωμα
Πάνω στις πέτρες σκαλίζω τη ζωή μου
Ένα ένα τα αποτυπώματά μου
Στα βράχια τα σμιλεύω …
Ο θάνατος, που δεν βλέπεις
Ο θάνατος, που δεν βλέπεις / ξαπλώνει δίπλα σου κάθε βράδυ / στο προσκεφάλι σου αφέντης / αγγελιοφόρος από κρανίων τόπους / ο θάνατος, που δεν βλέπεις / ρέει στο αίμα σου / αίμα αθώων / ένα με τις…
Τι είπες;
Περνάει η ώρα
Τόσο γρήγορα όσο να ανασάνεις
Μέσα σε σμπαραλιασμένα υποσέλιδα …
Δε μιλάς
Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ. Κι εσύ ποιος είσαι; Σε ρωτάω τόση ώρα και δεν απαντάς. Ίσως να μην καταλαβαίνεις τη γλώσσα που σου μιλάω. Κοίτα με στα μάτια τότε. Μου αρέσει να μιλάω με τα μάτια. Ακούς…
Αντανάκλαση
Σήμερα είμαι καλά. Φλερτάρω με την αντανάκλασή μου στον σπασμένο καθρέφτη και χαμογελάω αυτάρεσκα. Σήμερα είμαι καλά. Ζωγραφίζω τα συναισθήματα πάνω σε ένα ξεχασμένο τετράδιο με φύλλα τσακισμένα.…
Υπολογισμοί
Ένα ποτό ακόμα. Ένα τσιγάρο ακόμα. Σώμα στεγνό. Να αντέχει. Να απέχει απ΄την καρδιά. Το σκαρί μου γδαρμένο, κρατάει άμυνα γερά. Μια τζούρα ακόμα. Παίρνω βαθιές ανάσες. Να αντισταθεί η σκέψη σε αυτό…
Θα χωρέσεις;
Βουτιά στην ψυχή
Εκεί στα βαθιά ούτε φωνή ούτε ακρόαση
Μάντισσα καρδιά δε λες τι βλέπεις …
Πέντε λήψεις
Σε είδα εγκλωβισμένη. Στον εαυτό. Σε έναν. Μετά σε πολλούς. Στα προσωπεία τσακισμένη. Προσποίηση πρώτη. Λήψη πρώτη.
Σε ρώτησαν
Σε ρώτησαν για μένα
οι γνωστοί
οι καθημερινοί …
Ροζέ, κόκκινο, λευκό
Τον μεθάω τον χειμώνα
Με κρασί ροζέ τον τραγουδάω
Οι στίχοι κρυφοί …
Ελεύθεροι σκοπευτές
Το πλήθος που με περιβάλλει
Τοίχος απροσπέλαστος
Φωνάζω «βοήθεια» …
Μονόλογοι, το ebook
συλλογικόεκδόσεις: τοβιβλίοσελίδες: 304ISBN: 978-618-82415-5-8
Μαχαίρι
Μια γυναίκα κλαίει
μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει.
Πόλη άσπλαχνη …
Ανταμοιβή
Σκέπασα τα μάτια μου
με την παγερή βροχή του φθινοπώρου.
Σκέπασα τό πρόσωπό μου …
Σκοτεινοί διαβάτες
Δυο σκοτεινοί διαβάτες του δρόμου λοιπόν. Νόμιζα πως ήμουν μόνη. Νόμιζα πως ήμουν η μόνη. Σε συνάντησα ένα βράδυ, απρόσμενα. Στη νεκρική σιγή της πλατείας, λίγο πριν ξημερώσει. Κάτω απ’ το ρολόι που…
