Νύχτα ήταν Ήρθες και στάθηκες Σε ένα σταυροδρόμι της συνείδησης Διάλεξες μιαν άκρη στην παλάμη μου Κι άρχισες να μετράς Τις στιγμές, που μας απόμεναν Ενώ εγώ κρατούσα τα μάτια μου κλειστά Για να χωρέσεις μέσα στο όνειρο Αργότερα, θα είχα όλη την ημέρα μπροστά μου...

Μαύρο το αίμα Στάζει απ’ τα χείλη Πεθαμένο το τριαντάφυλλο Το κρατούσε σφιχτά στο χέρι του Θύμηση από τόπο στερνό Θα ξαναγυρίσει κάποτε, είπε Τα μάτια ορθάνοιχτα Παγωμένα Η άνοιξη διαμελισμένη Τυφλό ήταν το χτύπημα Ο χρόνος συνηθισμένος στη φρίκη Ειδεχθής θεατής Το...

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο".   Το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα κάνοντας κλικ στην εικόνα πιο κάτω Κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες για το Καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2016...

  Στην πρώτη φλέβα έκοψα το νήμα Το μαχαίρι έγλυψε ηδονικά το αίμα μου και μέθυσε Μες στην παραζάλη κάποιος με έσωσε Χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα Μα κι εγώ δεν είχα τίποτα να δώσω Στη δεύτερη φλέβα ξυράφι σκουριασμένο σύρθηκαν οι πληγές Χάραξαν πάλι μες το δάκρυ μου...

Ένα τσαλακωμένο εισιτήριο ήταν μόνο Μια ημερομηνία έκδοσης, που τάραξε τη λήθη Μια διαβολική σύμπτωση, που χάραξε τη σιωπή Χαμένο και σχεδόν ξεχασμένο Σε ένα βιβλίο χωρίς ούτε μια ιστορία γραμμένη μέσα του Ένα ταξίδι, που δεν έγινε Ένα ναυάγιο, που δεν έμεινε   Που...

Πνίγομαι Σε δυο λέξεις μόνο Καθώς επαναλαμβάνω τη μία μετά την άλλη Ξανά και ξανά Ύστερα βουτάω στα βαθιά Τίποτα περισσότερο Προσπαθώ εκεί να μιλήσω Επαναλαμβάνω πάλι τις λέξεις Το βάρος τους με στέλνει πιο βαθιά Ο αέρας σαλεύει άτσαλα στα πνευμόνια μου Νιώθω το...

Με φώναξες. Με αυτό το όνομα. Που εσύ το διάλεξες μα δεν του ταίριαξα. Με αυτό το όνομα, που μίσησα τόσο. Το έγραφαν τα χαρτιά. Για τα χαρτιά ήμουν ο κανονικός. Ο σωστός. Και τώρα εδώ μπροστά σου είμαι εκείνη. Η άλλη. Η ξένη. Η άρρωστη. Σε ένα σώμα κατάδικο. Σε μια...

Έχω κάτι όνειρα μικρά. Φτιαγμένα πάνω σε στιγμές. Που έφυγαν. Που πέρασαν. Που κύλησαν σαν σφαίρα. Μα τα όνειρα έμειναν. Λίγο εκτροχιασμένα. Λίγο τσαλακωμένα. Λίγο απορημένα. Έχω κάτι όνειρα μικρά. Μη τα φανταστείς υπερφίαλα ή συνταρακτικά. Ζωής ή θανάτου. Του τώρα...

Αγαπημένε μου, Έπιασε ψύχρα. Δεν σου έραψα ακόμα εκείνα τα κουμπιά, που λείπουν απ’ το πουκάμισό σου. Τα πρώτα δύο να σου φυλάνε το στέρνο. Κρέμασα με την κλωστή λίγη καρδιά στον τοίχο. Ένα μικρό της κομμάτι. Τα υπόλοιπα στέκουν σιωπηλά και σιγοκαίνε μες στη στάχτη...

Ζωγραφίζω γαλάζια πουλιά στο λευκό μου χαρτί Η ανάσα μου είναι κομμένη Η ζωή μου είναι μια ξένη Το χέρι, που κρατάει το μολύβι, δεν είναι δικό μου Νιώθω το σώμα μου να σαλεύει στεγνό και άδειο Αχνό περίγραμμα στο χώρο Δε με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ αυτή Η ζωή μου...

Το πλήθος που με περιβάλλει Τοίχος απροσπέλαστος Φωνάζω «βοήθεια» Η κραυγή χάνεται μέσα στο βουητό Οι συνομιλίες με στοιχειώνουν Κινήσεις επιθετικές, βλέμματα εχθρικά Το κορμί μου ζαρώνει φοβισμένο Μαζεύω τα χέρια στο στήθος Άμυνα; Με στριμώχνουν τα συναισθήματα...

The grass was greener The light was brighter The taste was sweeter The nights of wonder With friends surrounded The dawn mist glowing The water flowing The endless river Forever and ever «High hopes», Pink Floyd Μεσημέρι στην πόλη. Τέλος καλοκαιριού. Ένας σταθμός...

Χρόνια έχει ν' ακουστεί μουσική σ' αυτό το σπίτι Τα παράθυρα σφαλισμένα Ο χρόνος ανένδοτος Δεν επέτρεψε να υπάρχει ένα άλλοθι Εσύ, δεν επέτρεψες σε κανένα φως να απαλύνει τη σκιά σου Με ποια δικαιολογία αλήθεια Στέφθηκα νηπενθής Τα μυστικά ράγισαν τους τοίχους Οι...

Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο. Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς να με περιγράψουν, μα κανένας ορισμός δεν είναι αρκετός για να ξεδιαλύνει τ’ ανώφελο πάνω μου. Κανένα όριο δεν αποτρέπει τη μάχη μέσα μου, το σύνορό μου αποτρεπτικό...

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να...

Μικρές στιγμές ειρήνης Στον βοριά του φθινοπώρου, στα κλαδιά που σιγά σιγά απογυμνώνονται, ο αποχαιρετισμός στα κίτρινα φύλλα. Τα δέντρα που στέκουν αγέρωχα, ο άνεμος θα σαρώσει τα ίχνη. Η εποχή θα φύγει αφήνοντάς σου έναν κόμπο στο στήθος, αβέβαιος θα σταθείς κάτω...

Ήθελα να σου γράψω. Αντί να σου πω. Μη φανταστείς τίποτα συνταρακτικό. Μα δεν σου έγραψα. Ούτε σου είπα. Πάντα δίσταζα με τα λόγια. Έψαχνα τις κατάλληλες λέξεις, μα δεν τις έβρισκα. Μπλέκονταν και θρυμματίζονταν τελικά μέσα στο νου μου. Και τ’ ανείπωτα έμεναν...

Δεν θα ρωτήσεις και πάλι Άδικα περιμένει αιώνια το παιδικό βλέμμα Έμεινε αγέννητη εκείνη η αγάπη Σε έναν καθρέφτη μπροστά τέθηκε το ερώτημα Δεν απάντησες ποτέ Δεν θα απαντήσεις ποτέ Σαν μουτζούρα μικρή και άτσαλα ζωγραφισμένη Στέκεται ακόμα εκεί η παιδική φιγούρα...

Άπνοια… Λες και ο αέρας δραπέτευσε σε άλλη γη Σιωπή… Από εκείνες που θρυμματίζουν το μυαλό Οδύνη… Σαν μια μουσική που άκουγες από παιδί Μα σαν μεγάλωσες σου απαγορεύτηκε κι αυτή Ύστερα κι άλλες ταπεινώσεις σου άφησαν βαθιά σημάδια Σαν κοψίματα από μαχαίρι Οι ουλές,...