Όταν το λίγο σε βαραίνει, Το πολύ γίνεται αβάσταχτα ελαφρύ Σαν μπαλόνι που από το χέρι ενός παιδιού ξεφεύγει Και σαν αμέριμνο πετά πουλί   Το θέλω παράθυρο θολό Με θέα ένα ανήμπορο μπορώ Κουρασμένες λέξεις παρέα με απείθαρχες σκέψεις -αυτή είναι άραγε του...

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι...