Αρχική › Δημιουργοί › Α › Ανδρονίκη Ατζέμογλου
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
O ουρανός άνοιγε στα δυο. Tα σύννεφα σχίζονταν καθώς η μύτη του αεροπλάνου, πυξίδα, μας έδειχνε τα περάσματα που έπρεπε να διασχίσουμε. Η ρυθμική αναπνοή των τουρμπινών του αεροπλάνου, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε, πως σαν σταμάταγε την αναπνοή του, η ζωή μας στον παλμογράφο, θα έδειχνε το απόλυτο κενό. Κάθε μέρα της ζωής…
Διαβάστε →Πέφτοντας από τον ουρανό, τα φτερά της ψυχής μου, προσθαλασσώθηκαν.
Το παιχνιδιάρικο πρωινό φως μού χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο. Σηκώθηκα κεφάτη από το τεράστιό μου πουπουλένιο στρώμα, κατέβηκα στην τραπεζαρία φορώντας ένα γαλάζιο ανοιχτό φόρεμα με κουμπάκια. Απόθεσα…
Καθώς ακούω τη βροχή να χτυπά ρυθμικά στο τζάμι της κουκέτας, η σιγαλιά είναι η μόνη συντροφιά μου. Κοντεύουμε να φτάσουμε από το λιμάνι του Λίβερπουλ στο λιμάνι του Καλαί. Μια τεράστια σκάλα θα…
Από τότε, οι μέρες διακατέχονταν τις νύχτες και οι μέρες τους μήνες. Γλίστραγα το ίδιο επιδέξια από τη σχισμή της πόρτας που με οδηγούσε προς το φως. Τις έκλεβα να μου χαρίσουν τον χρόνο στο χώρο της…
Η Ρώμη τυλιγμένη προστατευτικά ακόμη στα πέπλα της, δεν έλεγε ν’ ανοίξει τα μάτια της. Μόνο τα βλέφαρά της τρεμόπαιζαν παιγνιδιάρικα καθώς φλέρταρε με το πρωινό. Σηκώθηκα νωχελικά από το κρεβάτι, μη…
Για κάθε άνθρωπο υπάρχει η αδελφή ψυχή. Η στιγμή που ο άνθρωπος βγήκε σαν φλόγα απ΄ τον κόλπο του Δημιουργού, ήταν δύο σε ένα, κι αυτά τα δύο μέρη συμπληρώνονταν τέλεια, το καθένα ήταν το τέλειο μισό…
Εδώ, στην έπαυλη του πατέρα μου, υπάτου της Ρώμης, ατενίζοντας ένα μέλλον θολό, σου γράφω. Τα χαρτάκια σε ποικίλες μορφές σχηματίζουν έναν σεβαστό σωρό. Άλλα από τον χρόνο κιτρινισμένα, άλλα…
