Τούτο το Μάρτη, δεν θα φορέσω μάρτη. γιατί δεν μοιάζει με τους άλλους που ‘ξερα. Δεν κινδυνεύω να με κάψει ο ήλιος αφού πολέμου σύννεφα τον σκέπασαν. Ούτε γυαλιά θα χρειαστώ, δεν με τυφλώνει. Μόνο από δάκρυα θολώνουνε τα μάτια μου. Τούτο τον Μάρτη, δεν αισθάνθηκα...

Κι είναι κι εκείνα τα παλιά μας στέκια που ερωτευμένοι χαράξαμε τα αρχικά μας στο πόδι ενός από τα ξύλινα τραπέζια τους. Που τραυματίσαμε μια ψάθινη καρέκλα από ανία γρατζουνώντας την, ή κάποια άλλη φορά, το μαξιλάρι της με κόκκινο κρασί λεκιάσαμε ανεξίτηλα. Κι...

Μένω εντός του ίδιου χάρτινου μικρού μας δωματίου. Ακινησία και σκοτάδι. Νομίζω πως θα μείνω εδώ για πάντα.  Δεν θα βρεθεί πια λόγος για να βγω απ’ το κουτί μας, αυτό που κάποτε αποτελούσε το καταφύγιό μας, το κρεβάτι μας. Ξαπλώναμε μαζί. Μπερδεύονταν οι άκρες μας...