Στο έχω ξαναπεί. Τον εαυτό σου δεν τον αγαπάς, δεν τον εκτιμάς, δεν τον υπολογίζεις, τον φοβάσαι, δεν τον λυπάσαι... Επειδή όμως εγώ είμαι μέρος του εαυτού σου, όλα αυτά τα δεν, αφορούν και μένα... Αντιστρέφουμε το θέμα: Εγώ, τον εαυτό μου τον αγαπώ, τον...

Οι ώρες της νύχτας σαν δεν περνάνε κι ο ίδιος ο ύπνος δεν με τιμά παρέα μου έχω την πένα και σένα χειμώνα με κρύο με παγωνιά. Μιλάμε, λέμε, και τι δεν λέμε τόσο για τώρα ή τα παλιά την πλήξη διώχνουν οι αναμνήσεις και η φαντασία ξαναγεννά, όνειρα νέα. Και οι...

Δεν μ’ αγαπάς. Σημάδια έχω πολλά. Για μένανε υπέρβαση δεν έκανες καμία, κι ό,τι κι αν λέω εγώ δε δίνεις σημασία. Όλο τους άλλους να κοιτάς, για με πεντάρα μία. Για όλους και για όλα κάνεις υπομονή, στις γκρίνιες τους, στα άγχη τους και τη βαρυγκομή. Κι εγώ, αν κάτι...

Πριν μόλις λίγα χρόνια μία Άδεια Ταξί απαιτούσε για την απόκτησή της εκτός ενός σοβαρότατου χρηματικού ποσού να έχεις και έναν “μπάρμπα” όχι στην Κορώνη μα μέσα εκεί στο αρμόδιο Υπουργείο να σου προωθήσει το αίτημά σου αυτό. Ήταν τόσο κλειστό το επάγγελμα που...

Απίστευτο. Τι ξέρω εγώ για σένα; Τι είσαι; Σαν τι μοιάζεις; Σαν ένα τόσο δα βοτσαλάκι ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα της μνήμης μου; Σαν ένα μικρούλι κοχύλι στην ακροθαλασσιά της ανάμνησής μου που όμως δεν λέει ν’ ανοίξει για να μη γίνει βορά αδηφάγου ψαριού; Μην είσαι...

    Στο γραφειάκι του θυρωρείου, μια στοίβα με γράμματα, και δίπλα σ’ αυτή, μια άλλη μεγαλύτερη στοίβα αντιπαθητική, με λογαριασμούς παντός είδους και προέλευσης: Δ.Ε.Η., ΟΤΕ, Ε.Υ.Δ.Α.Π., όλες οι νέες κινητές και ακίνητες τηλεφωνίες (των οποίων τα ονόματα...

Είναι νύχτα αργά και σου γράφω με το φως του χλωμού φεγγαριού σαν λαμπάδα που φωτίζει  τη σκοτεινή απλωσιά τ' ουρανού.   Για παρέα μου έχω την αύρα τη φωνούλα νυχτοπουλιού το θρόισμα πάνω στα φύλλα και τ' άρωμα του γιασεμιού.   Γράφω γράφω και σε θυμάμαι, έχω τόσα...

Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ. Οι άμυνές μου εξαφανίστηκαν Τελείως ευάλωτος Περίεργο, εγώ, δεν είμαι εγώ Τίποτα δεν μου θυμίζει τον γνωστό μου εαυτό, τον τρόπο του σκέπτεσθαι, του φέρεσθαι Αντιδράσεις παράξενες από επιδράσεις συναισθηματικά αλλοπρόσαλλες   Φοβάμαι,...

Αχ, η παλιά η γειτονιά μου! Αν κάτι έπρεπε να ζηλεύουν οι άνθρωποι του σήμερα είναι ακριβώς αυτό, την παλιά γειτονιά. Οι κάτοικοι, φίλοι μεταξύ τους και τα παιδιά, έμεναν με την αίσθηση ότι αποτελούσαν μιαν οικογένεια. Κάπως μεγάλη βέβαια, αλλά μια ιδιότυπη...

Ένα ποτάμι κίτρινο λαμπερό και πεντακάθαρο, που καμιά σύγκριση δεν επιδέχεται με… τον Ινδό ποταμό, που ναι μεν κίτρινος, αλλά πανβρώμικος! Ένας ποταμός που πηγάζει κάπου εκεί έξω από την πόρτα της πολυκατοικίας μου και εκβάλλει κάπου μακριά στο τέλος του ατέλειωτου...

Χειμώνας. Κρύο διαβολεμένο κι’ εγώ πρέπει να ξενυχτήσω, διαβάζοντας για το διαγώνισμα της Ιστορίας που έχω το απόγευμα της αυριανής ημέρας. Το καλοριφέρ έχει σβήσει εδώ και ώρα, κρυώνω πολύ και κάθομαι στο γραφείο μου ακουμπώντας τις πατούσες μου σε μία ηλεκτρική...

Η Δήμητρα, αν κάτι σιχαίνεται, είναι τα Νοσοκομεία, τις άσπρες μπλούζες των γιατρών, μα και ό, τι έχει σχέση με αυτούς. Χρήσιμοι; Σύμφωνοι. Απαραίτητοι; Σύμφωνοι. Σωτήριοι; Σύμφωνοι. Μα αυτά όλα, δεν αλλάζουν την μεγάλη της απέχθεια. Και τρέμει τη στιγμή που θα...