Αν με ρωτούσε κάποιος να ορίσω τον έρωτα, θα απαντούσα με μια πολυσύλλαβη λέξη, αυτοκαταστροφή.
Αυτό το τόσο σπάνιο συναίσθημα που όμως ελάχιστοι έχουν νιώσει με την πιο βαθειά και σκοτεινή έννοιά του.
Ο έρωτας είναι συνώνυμο του πόνου, του πάθους, της ολοκληρωτικής ταπείνωσης.
Άκρως εγωιστικό και κτητικό.
Αυτή η ατελείωτη ευθεία που πατάς τέρμα το γκάζι δίχως φόβο κι έγνοιες,  παρόλο που ξέρεις ότι πιθανότατα στο τέλος της ευθείας βρίσκεται ένας γκρεμός.
Δε σε ενδιαφέρει, βλέπεις, το τέλος.
Η κάψα της διαδρομής, οι ποταμοί συναισθημάτων που σε κατακλύζουν αλλά αδυνατείς να αντιληφθείς τι ακριβώς νιώθεις.
Αφήνεσαι στην ευωδία της απόλυτης ολοκλήρωσής σου ως άνθρωπος, ξεχνάς οτιδήποτε σε έχει πληγώσει στο παρελθόν και απλά προσφέρεις δίχως δεύτερη σκέψη την ψυχή σου στον άλλον.
Τον αποδέχεσαι με τα χέρια ορθάνοιχτα και δε σε νοιάζει ποιος  είναι και τι έχει κάνει.
Το μόνο που σε νοιάζει είναι αυτά τα δευτερόλεπτα ευτυχίας όταν τα κορμιά σας ξαναγίνονται ένα.
Αυτός ο άνθρωπος που θα παρατούσες τα πάντα γι αυτόν, μόνο και μόνο για να τον δεις ακόμα μία φορά.
Να του μιλήσεις ακόμα μία φορά.
Αυτός ο άνθρωπος που πάντα θα είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Όσο τσιγάρα κι αν καπνίσεις όσα μπουκάλια κι αν κατεβάσεις αυτός θα παραμένει μέσα σου.
Σε εξαγριώνει που είναι ακόμα εκεί, ξεχνάς ή μάλλον επιλέγεις να ξεχάσεις ότι εσυ ο ίδιος έδωσες ολοκληρωτικά τον εαυτό σου σε αυτά τα δυο μάτια.
Παλεύεις συνεχώς να το αποβάλεις από μέσα σου, σαν κάποιο μικρόβιο που δεν μπορείς να βγάλεις από τον οργανισμό σου.
Προσπαθείς να βρεις μια διέξοδο.
Εφήμερες σχέσεις, αδιάφοροι άνθρωποι.
Φίλοι, οικογένεια.
Ώσπου τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς απ΄ όλους αυτούς δεν ξέρει πραγματικά εσύ τι έχεις νιώσει γι΄ αυτόν τον άνθρωπο.
Εσύ ανήμπορος να εξηγήσεις κι αυτοί ανήμποροι να καταλάβουν.
Κάπως έτσι αρχίζεις και αποδέχεσαι σιγά σιγά αυτό το «μικρόβιο»
Το δέχεσαι μέσα σου και το φοράς καθημερινά σαν το αγαπημένο σου ρούχο.
Σαν ένα κομμάτι σου.
Ο έρωτας. Η απόλυτη ολοκλήρωση.

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου