Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει
να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει…
–
Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου,
μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου.
–
Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου
και μου ταράζει την ψυχή η σκέψη σου μικρό μου.
–
Είσαι μια κόρη μάγισσας, με μαγικό βοτάνι,
που μου μαγεύει το μυαλό και την καρδιά μου γιάνει.
–
Όσα δεν ονειρεύτηκα εσύ τα κάνεις να ‘ναι
αληθινά, που υπάρχουνε κι ολόγυρα πετάνε.
–
Σαν μου μιλάς, σαν με κοιτάς και με καλησπερίζεις
μ’ ένα σου γέλιο με μεθάς τη διάθεσή μου ορίζεις.
–
Να σου μιλώ, να σε θωρώ και να σου τραγουδάω,
το πού θα βγει όλο αυτό, το νου μου τον ρωτάω…
–
Πεσ’ μου, κυρά να σε χαρώ, πώς το μπορώ ν’ αντέχω
το βλέμμα σου ν’ αποζητώ κι υπομονή να έχω;
_
γράφει ο Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
0 Σχόλια