Μου λείπεις,
η μοναξιά πάγωσε τη μνήμη
η μέρα προχωρά

με την φυσική σου απουσία
πιο έντονη κι από την ίδια

την παρουσία σου τότε
σαν κάτι να εξιδανικεύει το παρελθόν

η αρμύρα καίει τα ματοτσίνορα

σωπαίνω αναγκαστικά
οι επιθυμίες δεν θ’ αποκτήσουν αντίκρισμα
καταριέμαι ώρες και ανθρώπους
ψάχνω το νόημα στις στιγμές.
Προσκαλείς την προσοχή και τη θύμηση

με τρόπο άγνωστο
για να ζεις στο παρόν, το δικό μου παρόν
πνοή και αύρα μιας παγκόσμιας ψυχής.
Τα λόγια της Αγάπης κρέμονται

στα πέτρινα γεφύρια
στον ορίζοντα με γράμματα του κεραυνού η απόσταση
με την καινούρια βροχή θα δραπετεύσω.

Ο νους μεθά από καλοκαιρινή διάθεση
η καρδιά κλειστή κατασκόνιστη

από αναμνήσεις

κλείνω τα παραθυρόφυλλα

για να σκοτεινιάζει

το δωμάτιο το μεσημέρι,
όταν τα όνειρα σηκώνουν άγκυρα

οι αισθήσεις

ναύτες στα ψηλά κατάρτια,

θέλουν ν’ αρμενίσουν στο πέλαγο

αναζητώντας το άπιαστο.

Χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις
στα κύματα της σκέψης σου
Αύριο…στον ήσυχο εξώστη με θέα εντός
κρυμμένες οι ήσυχες μέρες

και οι όμορφες νύχτες.
Προτιμάς τη φυσική κατάσταση

των πραγμάτων
αφοσιωμένος στο άπειρο
νιώθεις την αύρα της θάλασσας
ακούς τον παφλασμό του θυμού της
και το κάλεσμα της νοσταλγίας
το φως περιμένει τα σημάδια

της αλήθειας
κι ας αναπνέεις
σε άλλη πόλη, σε άλλο χρόνο,

σε άλλο όνειρο.
Βλέπεις πια πέρα από το προφανές
κρατάς ανοικτό λογαριασμό

με τον Έρωτα
πιο δυνατός απ’ το φόβο
ανοιγοκλείνεις τα χέρια

μα χωρίς αγκαλιά
καταλαβαίνεις το σφάλμα
για το ίδιο λάθος ανοίγεις μυστικά τις πύλες.
Ζητάς… Αύριο να ξεριζώσω

τα κενά απ’ τη σκέψη σου
να τα γεμίσω φεγγάρια κι άσπρα γιασεμιά.

_

γράφει η Ζωή Δικταίου