του αγγέλου το σώμα
πως στα χέρια μου βρέθηκε
στης ψυχής μου τα μάτια
Ένας Έρωτας δάκρυσε
της ζωής μου το χρώμα
τη στιγμή που μ’ αρνήθηκε
θλίψη έγινε θλίψη
και στα μάτια Σου κύλησε…..
δε φοβάμαι το θάνατο
όταν νύχτα μ’ ασήμι, σ’ αγγίζω
σαν λουλούδι αθάνατο
στο άρωμα σου
μεθώ και λυγίζω.
Σ’ αγκαλιάζω
μια θάλασσα γίνεσαι
Σε κοιτάζω,
χελιδόνια στο βλέμμα Σου
χελιδόνι κι εγώ στ’ άσπρο κύμα πετάω
σαν παιδί Σ’ αγαπώ
στην καρδιά μου αφήνεσαι.
Σε ζητώ
και φοβάμαι να πω
πως για Εσένα πονώ και γερνάω.
των ανέμων τ’ αρώματα
διπλό κόμπο κρατώ στο μαντήλι μου
στ’ ουρανού τα πατώματα
τραγουδούν μεθυσμένα τα χείλη μου
τη σιωπή μου τη νύχτα
ξέρω πως μόνο Εσύ
αφουγκράζεσαι
τρυφερά να μου λες καληνύχτα
δεν ξεχνάς…
μυστικά με χρειάζεσαι.
αχ ποιές είναι οι λέξεις
του έρωτα άλλα
τραγούδια ονειρεύτηκα
μες το φως,
με το φως πως να παίξεις
στων ματιών Σου
τη θύμηση μπλέχτηκα.
η βροχή θα σε φέρει
Αύριο…
μ’ ένα άστρο ταπεινό στο στερέωμα
θα βρεθούμε ξανά
πλάι – πλάι και χέρι με χέρι
στης Αγάπης
το μεγάλο ξημέρωμα.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Πολύ όμορφο Ζωή!!!
Καλή σου ημέρα!!!
Της καλημέρας ο ανθός σ’ ένα φτερό αγγέλου.
Ελένη, όλα για το φως, για να συνεχίσει το ταξίδι του.
Το μέτρο του ποιήματος σας προξενεί πολύ θετικές δονήσεις!!
Δάκρυ, έρχεται συχνά για να εκφράσει το μέσα μας κόσμο, αυτό που μας θυμίζει όχι μόνο την ανάγκη να είμαστε πιο ανθρώπινοι, αλλά και την επιταγή της συνείδησης για την αναπόφευκτη σύγκρουση στην καθημερινότητα με τα δήθεν και τα εύκολα. Ευχαριστώ για ότι αισθάνεστε, Ματίνα.
Αγγίζετε ψυχές!!!!!!!!
Έχω αγαπήσει τα καρφιά που με πόνεσαν. Τώρα είναι ασημένιες παραμάνες στην καινούρια φορεσιά της καρδιάς. Νιώθω τυχερή επιλέγοντας και τη μοναξιά ως στάση ζωής, γιατί μου επιτρέπει να κρατώ σε εγρήγορση τις αισθήσεις και σίγουρα, με τη μοναδική μουσική ενορχήστρωση που μας προσφέρεται μέσω των στοιχείων της φύσης, άνεμος, νερό, δέντρα, βράχια, βροχή, αυτή η κατάσταση μοιάζει πολυτέλεια και δρόμος φυγής. Κάπως έτσι μου προκύπτουν και οι ποιητικές απόπειρες. Άννα, ας είναι δίκαιη μαζί σου η ζωή.
Τρυφερή Χαρούλα….αγαπώ την ποίησή σας…με ταξιδεύει…
Η αγάπη Μάχη, γίνεται όχημα, για να ταξιδέψουμε στη ζωή και σ’ αυτό το ταξίδι, για να μην χάσουμε τη ρότα, οι αποσκευές είναι απλές λέξεις, αλήθεια, αυτογνωσία, καλοσύνη, περίσκεψη, αισιοδοξία. Σίγουρα έχεις να προσθέσεις κι άλλες λέξεις. Μου αρέσει να πιστεύω πως κάποιοι, έχουν ένα μοναδικό χάρισμα και το αντέχουν, είναι η εκ γενετής αθωότητα – ταυτότητα. Ευχαριστώ. Ας έχεις ουρανό για τα όνειρα σου.
Είστε εκπληκτική ποιήτρια!
Το γνωρίζετε Σοφία, είναι πολύ χειρότερο να σέρνεσαι από το να σταυρώνεσαι. Οι περισσότεροι, ίσως θα έχουμε ηττηθεί πολλές φορές από κίβδηλες συμπεριφορές στο περιβάλλον μας, μα δεν έχει σημασία πόσες φορές ηττηθήκαμε, σημασία μείζονα αποκτά το πόσες φορές καταφέραμε να ορθώσουμε ανάστημα και να μετρήσουμε τις αντοχές μας, με μέτρο την αγάπη. Την αγάπη που ξέρει να αντέχει γιατί αντλεί πάντα δύναμη από τους ταμιευτήρες της ψυχής. Ευχαριστώ γιατί στην καρδιά σας γίνομαι εκπληκτική…