Αντιδάνεια διαδρομών

16.09.2018

 

Σ’ έναν κόσμο θολό,
κόσμο Κυκλώπων,
βρήκα άνθρωπο
με γνώση πως τυφλώθηκε.
Κατά το ήμισυ νύχτα
παρατάξαμε από κοινού τ’ ένα μας μάτι.
Ένας θα κοιτούσε δεξιά,
ο άλλος θα κάλυπτε τ’ αριστερά της πλάσης.
Κάπως να διαβούμε με ασφάλεια τις όχθες.
Δεν ελλοχεύει στη ροή ο φόβος
στις άκρες παραμονεύει.

Σε γη με στενό πλάτωμα
κινούμαστε τόσοι γίγαντες
με τεράστια πόδια.
Πώς στο καλό ορίστηκε εξέλιξη
το μεγάλο σώμα
σε μια σπιθαμή αυλή;

Έτσι, βρήκα έναν άνθρωπο.
Συμφωνήσαμε.
Θα περπατάμε πλάτη πλάτη.
Τέσσερα πέλματα στις πέτρες
να κρατούν σ’ ελιγμούς ιλίγγων,
να μειώσουμε τον κίνδυνο της πτώσης.
Δεν είναι στο πόνεμα της γης η λύση.
Δεν εκφοβίζεται το χώμα
με το μέγεθος των ίσκιων.
Η γιατρειά στην ισορροπία
των αποστάσεων.
Από τη λάσπη
από τα νέφαλα του ύψους μας.
Θάνατος, το μονοκόμματο ανάστημα.

Σε μιας λίμνης παλάμη
το νερό κοστίζει.
Αν πιεις πολύ, ξοδεύεται.
Πεθαίνεις αύριο
από τον ήλιο.
Αν πιεις λίγο
πεθαίνεις σήμερα
και το νερό το τρώει
η λιακάδα.
Έτσι, βρήκα έναν άνθρωπο.
Αποφασίσαμε.
Ο άλλος το μέτρο της δίψας μας
στο λιοπύρι.
Η χούφτα του το μέτρημα της ανάγκης.
Δίνει αυτός, πίνω.
Σταματάει, παύει η λύσσα.
Δίνω εγώ, θηλάζει.
Παύω, λήγει ο πυρετός.

Αλλά ήρθε ο Οὖτις και μαντάλωσε
το ημίφως της ζωής μου.
Μόλις που συνάντησα έναν άνθρωπο
στο σκοτάδι. Ίσως, δώρο του Λαερτιάδη;
Τώρα δεν ξεχωρίζω πια το αλφάβητο
της ρυθμικής ροής.
Αλλά ανέσυρα άνθρωπο από το νερό
με τις στερνές
αναγνώσεις της μονοφθλαλμίας μου.
Παιδιά της θαλάσσης, οι ευχές μου.
Ζούνε στα βράχια και συναρμολόγησαν εσένα.
Πως να στερηθεί κανείς το μάτι του,
το χνάρι της διαδρομής του;
Το δροσερό παγούρι
στο καμένο στόμα;

Πήρες, πες, κωπηλάτη για βάρκα με διπλά κουπιά.
Σου κόπηκε, όμως, το χέρι. Τι γυρεύεις
δηλαδή στο πέλαγος, στεριά
για να πεθάνεις μόνος, χωρίς ταξίδι;
Πώς να στερηθώ
μια τέτοια ανακάλυψη
πρωινού
στα δειλινά των Κυκλώπων;

Φοβάμαι να ρωτήσω πού με πηγαίνει.
Λυπάμαι
για τον εγωισμό μου.
Της φυλής μου
στοίχειωμα.

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου