Ένα ωραίο μαύρο σύννεφο

28.02.2015

 

 

Ήταν ένα ωραίο μαύρο σύννεφο.

Περνούσε βουβό από δίπλα μου

αγκομαχώντας μέσα στη σιωπή του.

Τα δάκρυά του πολλά και βαριά

καλά φυλαγμένα μέσα του

μια θλιμμένη φορεσιά.

Ήταν ένα ωραίο μαύρο σύννεφο.

Σχεδόν μπορούσα να το αγγίξω.

Ίσως αυτό αποζητούσε.

Αν του μιλούσα ίσως να έσπαγε τη σιωπή του

και πια να μην πονούσε.

Ήταν ένα ωραίο μαύρο σύννεφο

με άπειρες σταλαγματιές

μια λατρεμένης βροχής,

που χόρευε αέρινα μέσα του

ανέμελη και ανύποπτη

για τον βαθύ προβληματισμό του.

Δεν είναι πως δεν την ήθελε.

Δεν είναι πως δεν θαύμαζε το χορό της.

Μα για πολύ καιρό του φαινόταν

πως την κρατούσε φυλακισμένη

κι όλο και φούντωνε η αγωνία του

πότε να την αφήσει ελεύθερη

να γίνει κάποιου άλλου η αγαπημένη.

Ήταν ένα ωραίο μαύρο σύννεφο

και περνούσε δίπλα μου φουρκισμένο.

Κι εγώ που ήθελα τόσο να το αγγίξω,

που έψαχνα απεγνωσμένα μέσα του

για να γνωρίσω καινούριες μορφές

δίστασα... δεν τόλμησα…

και το άφησα να με προσπεράσει.

Tώρα ακολουθεί το δειλινό

όμως αν το πρόφταινα;

Aν επιτάχυνα λίγο το βήμα;

Nαι θα επιταχύνω λίγο το βήμα

γιατί θα ήταν κρίμα να αφήσω

να κλαίει μονάχο του ένα τόσο ωραίο μαύρο σύννεφο.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου