Ένα ωραίο μαύρο σύννεφο

28.02.2015

 

 

Ήταν ένα ωραίο μαύρο σύννεφο.

Περνούσε βουβό από δίπλα μου

αγκομαχώντας μέσα στη σιωπή του.

Τα δάκρυά του πολλά και βαριά

καλά φυλαγμένα μέσα του

μια θλιμμένη φορεσιά.

Ήταν ένα ωραίο μαύρο σύννεφο.

Σχεδόν μπορούσα να το αγγίξω.

Ίσως αυτό αποζητούσε.

Αν του μιλούσα ίσως να έσπαγε τη σιωπή του

και πια να μην πονούσε.

Ήταν ένα ωραίο μαύρο σύννεφο

με άπειρες σταλαγματιές

μια λατρεμένης βροχής,

που χόρευε αέρινα μέσα του

ανέμελη και ανύποπτη

για τον βαθύ προβληματισμό του.

Δεν είναι πως δεν την ήθελε.

Δεν είναι πως δεν θαύμαζε το χορό της.

Μα για πολύ καιρό του φαινόταν

πως την κρατούσε φυλακισμένη

κι όλο και φούντωνε η αγωνία του

πότε να την αφήσει ελεύθερη

να γίνει κάποιου άλλου η αγαπημένη.

Ήταν ένα ωραίο μαύρο σύννεφο

και περνούσε δίπλα μου φουρκισμένο.

Κι εγώ που ήθελα τόσο να το αγγίξω,

που έψαχνα απεγνωσμένα μέσα του

για να γνωρίσω καινούριες μορφές

δίστασα... δεν τόλμησα…

και το άφησα να με προσπεράσει.

Tώρα ακολουθεί το δειλινό

όμως αν το πρόφταινα;

Aν επιτάχυνα λίγο το βήμα;

Nαι θα επιταχύνω λίγο το βήμα

γιατί θα ήταν κρίμα να αφήσω

να κλαίει μονάχο του ένα τόσο ωραίο μαύρο σύννεφο.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου