Έρωτας, του Στρατή Παρέλη

Δημοσίευση: 10.03.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

blue_rose

Νικούν άστρα στον ουρανό κι η καρδιά σου συλλαβίζει
την σιγανή μουσική
της πρωίας-
Το γαλάζιο κλαίει πάνω στα πέταλα
των τριαντάφυλλων,
ο παράδεισος
δίνει στο Αναπάντεχο ορατότητα, όσοι
κελαηδισμοί ακούγονται είναι Δόξα,
στο αναγνωστικό του χειμώνα επικά είναι τα δέντρα κι επικροτούν
την εφ' όσον γαλήνη
μπόρεσε σωστά και σαρκώθηκε
για να σε δω για να με δεις μες από το λαύρο φιλί μου..
Είναι ο Έρωτας δόγμα λυτρωτικό, είναι
γλυκό βασανιστήριο
που σου ανήκει
και μου ανήκει
για να πάνε όλες
οι επιδιώξεις μας μπροστά..

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Yiota Stratis

    Θαυμάσιο, ως συνήθως, το ποίημα του Στρατή Παρέλη.
    Υιώτα,
    “αστοριανή”
    ΝΥ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου