Έρωτα ωδή

20.08.2015

 

Ένα τσιγάρ(ω) τελευταίο για τη βραδιά,
μια μονάχα τζούρα, την πρώτη.
Tο υπόλοιπο να σιγοκαίει,
τον Χρόνο να βλέπει να περνά,
σκόνη να γένεται σε ρόλους ξεχασμένους,
με λόγια άστρα
σε ξένους Ουρανούς.
Κι όσο αυτά λάμπουν, γωνιά δε μένει αδειανή.
Και αν κι απόψε ο Έρωτας ήτο άφαντος,
είναι που έμαθε κρυφτό να παίζει
σε μέρη αγγέλων.
Μα μην ξεγελαστείτε, δίδεται μοναχά σ΄ όσους είναι πρόθυμοι να τον νιώσουν...
Έρωτα πολλοί σε κάλεσαν, μα λίγοι οι ικανοί να αφεθούν
κι ελάχιστοι οι δυνατοί να νιώσουν αδύναμοι στα χέρια σου.
Μα συ, Έρωτα, μην τους κακιώνεις, αμάθητα μαθητούδια μείνασι.
Ευκαιρίες δώνε τους, μήπως και τη ζωή νιώσουν,
μήπως και δουν όσα η Ψυχή αποζητά.
Μη, μην τους μουτρώνεις...
Εμάθασι να τρέφουνε το σώμα μοναχά.
Λες και δε μάθασι ποτέ τους να πετούν ψηλά.
Μη, μην τους αποπάρεις...
Εμάθασι σε δέρματος σημάδια μελανά να ξεχνούσι κείνα του μυαλού,
σε μπράτσα αδύναμα σίδερα να σηκώνουσι,
μα ανήμποροι, μπρος στις χαρές της Ψυχής λυγίζουν.
Έρωτα, αχ Έρωτα, σύμμαχός τους να γενείς,
δρόμους να μάθουσι να περπατούν,
χείλη να διαβάζουν, σιωπές να τραγουδούν.
Κι αν φοβισμένους τους αντικρίσεις,
τρεμάμενα κεριά ήσαν μια ζωή.
Αγκάλη πρόσφερέ τους.
Από αγγίγματα ξενικοί,
από φιλιά οχτροί,
δρόμους δείξε τους, Έρωτα, δρόμους και πατήματα,
σαν μικρά παιδιά να μάθουσι πως το δύο είναι η υπερβολή του ένα.
Βαθμό μην τους βάνεις, ελέγχους δεν ξέβρουν να διαβάζουν,
όλα τους σε μια αραδιασμένη πιατέλα απ΄ όλα
με τα μούτρα τους μες στις σάλτσες.
Μα άρπα τους, άρπαξέ τους απ' τις σκιές,
εμάθασι σε κουκλοθέατρα σκιών,
μάθε τους να δίνονται, μάθε τους να αφήνονται αληθινά,
μάθε τους νικητές να νιώθουν στις ήττες,
ηττημένοι στις νίκες τις εγωιστικές.
Μα το χθες μάθε τους να προσπερνούν,
που ανήμποροι το φιλούν.
Πε τους πως το πρώτο του γράμμα, Χάσιμο χρόνου μοναχά,
αξημέρωτα να το ζουν ποθαμένο.
Έρωτα, ξύπνα τους,
το σήμερα δίδαξέ τους, να μάθουν να αναπνέουν,
το σήμερα να ζουν δίχως χθες,
το αύριο δίχως σήμερα.
Κι αν ποιητές τ’ όνομά σου δανειστήκαν,
είναι γιατί αδειανοί γυρνούσαν
με λέξεις δίχως αρώματα.
Μα κι όσοι δικά τους τα έκαμαν,
μονάχοι απόμειναν να σε αποζητούν...
Έρωτα, χτύπα τους, μια γερή μες στα μούτρα!
Ονόματα να ξεχάσουσι και μορφές
κι ονείρατα απ΄ την αρχή να φτιάξουν!

 

_

γράφει ο Βασίλης Μαντικός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΑΚΗ

    «Ονόματα να ξεχάσουσι και μορφές
    κι ονείρατα απ΄ την αρχή να φτιάξουν!»

    Μπράβο Βασίλη,
    ονειρικοί κι οι στίχοι σου…
    κι ό έρωτας
    αντί για ρίζες μεσ’ τη γή
    να έχει τον άνεμο, για να πετάει…

    Απάντηση
    • Βασίλειος Μαντικός

      “Έρωτα, χτύπα τους, μια γερή μες στα μούτρα!”

      … μια τέτοια γερή ξανάστροφη, όπως λέω συχνά, να μας ισιώσει… σε ευχαριστώ Παυλίνα, καλημέρα σου!

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    […]…..ως το δύο είναι η υπερβολή του ένα….[…]

    το μεγαλύτερο μάθημα…είναι αυτό για πολλούς… Πολύ όμορφο Βασίλη!

    Την καλημέρα μου…

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Έρωτα, ξύπνα τους,
    το σήμερα δίδαξέ τους, να μάθουν να αναπνέουν,
    το σήμερα να ζουν δίχως χθες,
    το αύριο δίχως σήμερα.

    Εξαιρετικό!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Βασίλειος Μαντικός

      […]Πε τους πως το πρώτο του γράμμα, Χάσιμο χρόνου μοναχά[…] μιλώντας για το “χθες” κει του ριζώματος η ακινησία μας!

      … σε ευχαριστώ Άννα!!!

      Απάντηση
  4. Αθηνά Μαραβέγια

    “Έρωτα πολλοί σε κάλεσαν, μα λίγοι οι ικανοί να αφεθούν
    κι ελάχιστοι οι δυνατοί να νιώσουν αδύναμοι στα χέρια σου.”
    Τι ομορφοι στίχοι, λέξεις κι έννοιες τόσο σωστά τοποθετημένες!!!
    Ευχαριστώ!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου