Είχε ξεχάσει, καταπώς φάνηκε, πώς είναι να βρίσκεσαι σε μια αίθουσα αναμονής. Και όχι μια οποιαδήποτε αίθουσα· έξω από μια τεράστια γυάλινη πόρτα, χωρίς ορατότητα στα ενδότερα εννοείται, η οποία οδηγεί στα χειρουργεία.

Γνωρίζει, γιατί το έχει βιώσει όταν το σπλάχνο της βρισκόταν στην παιδική ηλικία, πως η επέμβαση στην οποία θα υποβαλλόταν, δεν είναι τόσο σοβαρή κι ούτε πως διαρκεί ώρες. Όπως γνωρίζει και τις πολλές αλλεργίες που έχει παρουσιάσει το παιδί της ύστερα από αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις.

Εκεί επικεντρώνεται, καιρό τώρα, όλη η αγωνία της· να μην υποστεί κάποιο αλλεργικό σοκ κατά την διάρκεια της επέμβασης. Το μόνο που καθησυχάζει την ίδια και όλη την οικογένεια, είναι πως γίνεται σε δημόσιο νοσοκομείο και πως χειρουργός και αναισθησιολόγοι είναι γνώστες και πανέτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε πρόβλημα αλλεργίας παρουσιαστεί και όχι μόνον.

Έχουν έρθει – μάνα, πατέρας και κόρη – σχεδόν αχάραγα στο νοσοκομείο και ξέρουν πως θα πρέπει να είναι το πρώτο χειρουργείο, διότι ο χώρος πρέπει να είναι αποστειρωμένος για ώρες από όσα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν οποιοδήποτε πρόβλημα. Έτσι και γίνεται.

Οι δυο γονείς χαιρετούν το βλαστάρι τους, δίνοντάς της από ένα φιλί και ο καθένας “κρυφά” από τον άλλον, προσεύχονται σε ό, τι παντοδύναμο πιστεύουν.

Μαζεύεται κι άλλος κόσμος, συνοδοί αυτών που μπαίνουν στα χειρουργεία. Το δικό μας ζευγάρι δεν μπορεί να καθίσει σε καρέκλα και πότε στο ένα τεράστιο παράθυρο που βλέπει στον Λυκαβηττό και πότε στο άλλο που έχει θέα στην μεγάλη λεωφόρο, προσπαθεί να κρατήσει συντροφιά ο ένας στον άλλον.

Οι ώρες περνούν και περνούν βασανιστικά. Οι χειρουργημένοι που μπήκαν μετά το παιδί τους, βγαίνουν ένας-ένας, νέοι συνοδοί έρχονται και οι δύο αυτοί γονείς περιμένουν καρτερικά. Κάθε που ανοίγει αυτή η τεράστια πόρτα, τα μάτια τους ψάχνουν μήπως δουν να βγαίνει από το βάθος το καμάρι τους ή κάποιος τελοσπάντων, να τους ενημερώσει γιατί καθυστερούν τόσο.

Ο πατέρας έχει κουραστεί πια κι έχει βρει ένα κάθισμα. Εκείνη η μάνα, όμως, έχει κάνει χιλιόμετρα, περπατώντας πάνω-κάτω και πέρα-δώθε τον διάδρομο που οδηγεί στα χειρουργεία. Όσο κι αν της κάνει εκείνος νόημα να καθίσει δίπλα του, εκείνη αρνείται.

Σκέψεις τρελές και βασανιστικές περνούν από το μυαλό της, όπως κι από του πατέρα, αλλά κανείς τους τους δεν τις μαρτυρά στον άλλον.

Σε κάποια στιγμή, τέσσερις ώρες μετά, αφού έχουν μείνει πια οι δυο τους και δύο άλλοι, βγαίνει νοσοκόμος και ζητά από τους άλλους να περάσουν στον προθάλαμο των χειρουργείων. Παγώνουν για μια στιγμή. Ύστερα από λίγο βγαίνουν οι συνοδοί αυτοί ζεματισμένοι· ο άνθρωπός τους υπέστη ανακοπή στην διάρκεια της επέμβασης…

Κοιτάζονται οι δύο γονείς, χωρίς να μιλά κανείς τους με το στόμα, ενώ η έκφραση κι η ματιά τους μαρτυρούν ανησυχία μεγαλύτερη απ’ αυτήν που είχαν μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Γιατροί, νοσοκόμοι βγαίνουν και ξαναμπαίνουν και το παιδί τους πουθενά…

“Αν συνέβαινε κάτι, δεν θα μας ειδοποιούσαν;” αναρωτιέται η μάνα που τώρα δεν την κρατούν τα πόδια της κι έχει καθίσει δίπλα στον πατέρα. Εκείνος αμίλητος με σφιγμένα χαρακτηριστικά.

“Γιατί αργούν τόσο;” αναρωτιέται κι εκείνος, που αρνείται να σκεφτεί οτιδήποτε αρνητικό.

“Όλα πήγαν καλά! Σε λίγο θα την ξυπνήσουμε…” βγήκε πρώτα η χειρουργός και ύστερα από λίγο και η αναισθησιολόγος.

“Σας ευχαριστούμε!…” μ’ ένα στόμα και οι δύο γονείς. “Επιτέλους!” συμπλήρωσε η μάνα μόλις έκλεισε πάλι η πόρτα.

“Τελικά είναι δυνατόν να είχαμε ξεχάσει πώς είναι να περιμένεις έξω από ένα χειρουργείο; Το πιο πιθανόν είναι να γερνάμε…” γέλασε εκείνη κι εκείνος της έπιασε το χέρι…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια