Αναμνήσεις

2.02.2020

Αγαπάς τις αναμνήσεις σου επιλεκτικά.

Όλο και συχνότερα βουτάς και κρεμιέσαι στην απατηλότητά τους

με τα ασαφή όρια στον χώροΧρόνο.

Όλα ιδανικά, όλα ωραιοποιημένα και θεϊκά.

Ξεχνάς όμως τις λεπτομέρειες,

Αυτές που σε έκαναν να νιώθεις δυστυχής και ανήμπορος. ΤΟΤΕ.

‘’Άνθρωπος δίχως αναμνήσεις’’ λες,

‘’Χώρα χωρίς Ιστορία’’. Σωστά.

Μα να την θυμάσαι ΟΛΟΚΛΗΡΗ και με τα κακά της.

Όπως τότε που τη ζούσες σε χρόνο πραγματικό.

Μα εσύ έκανες delete στον σκληρό δίσκο του μυαλού σου.

Και κράτησες τον αφρό και την ομορφιά της μόνο.

Δεν είναι δίκαιο αυτό. Ζεις σαν με σημαδεμένη τράπουλα, 

σε βάρος του παρόντος, που είναι ΥΛΙΚΟ,

ΚΑΙ ΠΟΥ ΌΠΟΥ ΝΑ’ ΝΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΙ’ ΑΥΤΟ ΑΝΑΜΝΗΣΗ.

Έφτασες να αναμασάς τα ίδια και τα ίδια, 

Προσθέτοντας και άλλα φύκια για χρωματιστές κορδέλες,

ξεχνώντας να ζεις το ΤΩΡΑ ΣΟΥ.

Καταλαβαίνεις τι κάνεις;

Ρωτώ για να το εμπεδώσεις, αφού πρώτα το συνειδητοποιήσεις.

ΑΠΛΑ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΖΕΙΣ.

Είσαι κι’ εσύ ένα ιδιότυπο παρελθόν,

Που μόνον ένα του δακτυλάκι,

Ακουμπάει δειλά στο ΣΗΜΕΡΑ.

Εικονική ζωή, δεύτερο χέρι πια,

Αφού την έζησες λίγο πολύ, 

Τελείωσες μαζί της και αυτή έφυγε και πάει.

Δεν έχει πια τίποτα το απτό, μοιάζει με όνειρο.

και όπως αυτό, έτσι κι’ εκείνη

Είναι ωραίο μα φευγάτο.

Κατάλαβέ το. Είναι πια ΙΣΤΟΡΙΑ.

Η Ιστορία της ζωής σου. Φύλαξέ την με τα ακριβά σου,  

   και μόνο αργά και πού, να την καλείς να συντροφεύει τη μοναξιά σου.

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου