Αναμνήσεις

2.02.2020

Αγαπάς τις αναμνήσεις σου επιλεκτικά.

Όλο και συχνότερα βουτάς και κρεμιέσαι στην απατηλότητά τους

με τα ασαφή όρια στον χώροΧρόνο.

Όλα ιδανικά, όλα ωραιοποιημένα και θεϊκά.

Ξεχνάς όμως τις λεπτομέρειες,

Αυτές που σε έκαναν να νιώθεις δυστυχής και ανήμπορος. ΤΟΤΕ.

‘’Άνθρωπος δίχως αναμνήσεις’’ λες,

‘’Χώρα χωρίς Ιστορία’’. Σωστά.

Μα να την θυμάσαι ΟΛΟΚΛΗΡΗ και με τα κακά της.

Όπως τότε που τη ζούσες σε χρόνο πραγματικό.

Μα εσύ έκανες delete στον σκληρό δίσκο του μυαλού σου.

Και κράτησες τον αφρό και την ομορφιά της μόνο.

Δεν είναι δίκαιο αυτό. Ζεις σαν με σημαδεμένη τράπουλα, 

σε βάρος του παρόντος, που είναι ΥΛΙΚΟ,

ΚΑΙ ΠΟΥ ΌΠΟΥ ΝΑ’ ΝΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΙ’ ΑΥΤΟ ΑΝΑΜΝΗΣΗ.

Έφτασες να αναμασάς τα ίδια και τα ίδια, 

Προσθέτοντας και άλλα φύκια για χρωματιστές κορδέλες,

ξεχνώντας να ζεις το ΤΩΡΑ ΣΟΥ.

Καταλαβαίνεις τι κάνεις;

Ρωτώ για να το εμπεδώσεις, αφού πρώτα το συνειδητοποιήσεις.

ΑΠΛΑ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΖΕΙΣ.

Είσαι κι’ εσύ ένα ιδιότυπο παρελθόν,

Που μόνον ένα του δακτυλάκι,

Ακουμπάει δειλά στο ΣΗΜΕΡΑ.

Εικονική ζωή, δεύτερο χέρι πια,

Αφού την έζησες λίγο πολύ, 

Τελείωσες μαζί της και αυτή έφυγε και πάει.

Δεν έχει πια τίποτα το απτό, μοιάζει με όνειρο.

και όπως αυτό, έτσι κι’ εκείνη

Είναι ωραίο μα φευγάτο.

Κατάλαβέ το. Είναι πια ΙΣΤΟΡΙΑ.

Η Ιστορία της ζωής σου. Φύλαξέ την με τα ακριβά σου,  

   και μόνο αργά και πού, να την καλείς να συντροφεύει τη μοναξιά σου.

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου