Απολογία της κορώνας

27.03.2020

Κυρίες και κύριοι

κι αγαπημένα μου παιδιά.

Βρίσκομαι σήμερα μπροστά σας για να σας συστηθώ και για να επανορθώσω, όσο μπορώ, μια αταξία… ή περισσότερες.

Όπως όλοι βλέπετε αυτήν τη στιγμή, γιατί διάλεξα την ώρα που όλοι βρίσκεστε μπροστά σε μιαν οθόνη, μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία, προσπαθώ η δόλια να μαζέψω τα ασυμμάζευτα.

Είμαι βέβαιη πως κανείς δεν με γνωρίζει, πως κανείς δεν έχει ασχοληθεί άμεσα μαζί μου, πως κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή μου μέχρι αυτήν τη στιγμή. Δεν θα σας πω το όνομά μου, γιατί δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία, μήτε σε ποια χώρα ζω και υπάρχω και δεν ξέρω για πόσο ακόμα, μετά αυτή μου την παρουσίαση.

Λοιπόν, είμαι μια μάνα που έχω δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι ή μάλλον ανάποδα· ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Αυτό το σκασμένο το τελευταίο μου βγήκε πολύ ατίθασο και αναρχικό. Τα έχει βάλει με όλους και με όλα. Κάποτε στα μικράτα του, μου είχε πει πολύ θυμωμένα:

“Γιατί εσείς οι μεγάλοι δημιουργείτε τους πολέμους και σκοτώνετε παιδάκια; Τι σας φταίνε; Τι θέλετε,από την μιαν άκρη της γης στην άλλη, να χώνεστε στις ζωές των άλλων; Ποιος σας έχει δώσει αυτό το δικαίωμα; Ποιος σας κάλεσε στο σπίτι του για να του το συγυρίσετε τάχα μου;”

Πολλά ερωτηματικά για τα οποία δεν είχα πάντοτε απαντήσεις στα περισσότερα. Και σαν μεγάλωσε λιγάκι, μια μέρα μου δήλωσε πως θα δώσει ένα καλό μάθημα σε όλους αυτούς που θέλουν να εξουσιάζουν τις ζωές των άλλων.

Πού να φανταστώ ο δόλια μάνα πως με την τεχνολογία θα δημιουργούσε έναν στρατό εκατομμυρίων; Και μια “ωραία” μέρα αποφάσισε να βάλει μπρος το σχέδιό του, το οποίο πληρώνει τώρα όλος ο πλανήτης σχεδόν.

Τους πρώτους που “ξεπάστρεψε” ήταν αυτούς που έδιναν τις εντολές για τους πολέμους, κάθε είδους πολέμους, αυτούς που πουλούσαν τον θάνατο, την εξαθλίωση των λαών, που καταπατούσαν εδάφη, πολιτισμούς, ανθρώπους και ειδικά παιδιά. Τα περισσότερα κράτη έμειναν “ακέφαλα” και τώρα ψάχνουν μανιωδώς να βρουν όμοιους να τους διαφεντεύουν. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι παράλογο;

Δυστυχώς, όμως, κάτι που δεν είχε προβλέψει ο χαζός, μαζί με τα “κεφάλια”, χάθηκαν και πολλοί “άμαχοι”, όπως γίνεται σε όλους τους πολέμους.

Εδώ, όμως, μπαίνει στο χορό και η κόρη μου, η οποία, χωρίς να γνωρίζω οτιδήποτε, είναι πιο αναρχική από τον αδελφό της. Αυτό το ήρεμο και γαλήνιο κοριτσάκι, που όσο ήταν μικρή ήταν τόσο υπάκουη. Δεν είχε εκφράσει ποτέ κάτι για να με προϊδεάσει. Δεχόταν τα όσα της προσέφερα. Της φορούσα φουστανάκια, κορδελίτσες, μπιχλιμπίδια και την μάθαινα στην κοκεταρία. Και ξαφνικά, από το πουθενά, βλέπω τώρα να είναι πιο μαχητική κι από τον καλύτερα εκπαιδευμένο στρατιώτη. Αυτή έχει βαλθεί να ξεσηκώσει τον γυναικείο πληθυσμό του κόσμου τούτου.

“Τι καταλάβαμε τόσους αιώνες που μας κυβερνούσαν τα αρσενικά;” φωνάζει και συνεχίζει μαχητικότερη. “Μια γυναίκα, μια μάνα, μια αδελφή, μια κόρη ξέρει κι έχει την ικανότητα να κρατά μια τάξη και μια ισορροπία στην οικογένειά της. Υπάρχουν, βέβαια, και οι εξαιρέσεις. Γιατί, λοιπόν, να μην είμαστε όλοι μαζί μια οικογένεια; Και μια οικογένεια από τι ορφανεύει; Από την μάνα, από την γυναίκα, από την μήτρα που κρατά αγόγγυστα εννέα ολόκληρους μήνες το σποράκι που γίνεται παιδάκι, που γίνεται ανθρωπάκι…

”Οι γυναίκες γνωρίζουμε από την πραγματική και όχι εικονική οικονομία, χωρίς να έχουμε και πτυχία. Ξέρουμε να φροντίζουμε τους ανήμπορους κι έχουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την ενσυναίσθηση…”

Μου βγήκε κάτι σαν Ελληνίδα Αμαζόνα. Την ακούω και δεν πιστεύω στα πανέμορφα αυτάκια μου. Πού τα λέει όλα αυτά; Πού αλλού από έναν υπολογιστή. Αχ αυτή η τεχνολογία καταστρέφει την χώρα μου, το βασίλειό μου, την κορώνα μου. Πώς βγήκαν αυτά τα παιδιά τόσο αναρχικά;

Εμπρός, λοιπόν, αγαπητοί μου. Μετά την “εξολόθρευση” από τον γιο μου, σας έρχεται η κόρη μου να σας νοικοκυρέψει. Όσοι επιβιώσετε από τον κανακάρη μου, θα σας παραλάβει η αντάρτισσα και θα σας τακτοποιήσει. Ανασκουμπωθείτε, λοιπόν, γιατί αυτή θα σας βάλει να δουλέψετε πραγματικά, ειδικά αυτούς που έχουν μάθει να πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ετοιμαστείτε να ξαναμοιράσετε την τράπουλα και μην τολμήσει κανείς να κλέψει, γιατί δεν μπορώ να εγγυηθώ τίποτα και για κανέναν. Μήτε για τον εαυτό μου.

Για αυτούς τους δύο βρίσκομαι κι εγώ τώρα εδώ, μπρος στην τεχνολογία. Για να απολογηθώ, γιατί δεν θα έλεγε κανείς πως είμαι μια περήφανη βασιλομήτωρ…

Βοήθειά σας και βοήθειά μου…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η αμοιβή

Η αμοιβή

Η βαριά συρόμενη πόρτα του καθιστικού άνοιξε και η μεσόκοπη γυναίκα γλίστρησε μέσα κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό πακέτο. Χυμένος στην πολυθρόνα στο βάθος, με την πελώρια βιβλιοθήκη στο πλάι του, ο γέρος αγνάντευε απ’ το παράθυρο τον κήπο καθώς ο ήλιος βασίλευε. Το...

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μια κραυγή. Έσκισε τη σιωπή σαν κοφτερό μαχαίρι. Δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα δροσίζοντας τη λύπη της. Μια κουκουβάγια με μάτια ορθάνοιχτα στεκόταν έξω από το παράθυρό της. Τόσα βράδια πιστή στο ραντεβού της. Εμφανιζόταν ακριβώς στις τρεις το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου