Απολογισμός-χωρισμός

12.08.2016

love_letters

«Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Το ξέρεις. Το βλέπεις, μα πάνω απ’ όλα, το νιώθεις. Κι αναρωτιέσαι αν πέτυχες κάτι στη ζωή σου και τι. Κάνεις μια αναδρομή και βλέπεις, από τη δική σου σκοπιά, πως τo μόνο που κυριαρχούσε σε σένα, από γεννησιμιού σου σχεδόν, ήταν η αγάπη και η προστασία των άλλων, όχι του εαυτού σου. Εσύ ήσουν και έπρεπε να είσαι η δύναμη της παρέας.
Ναι, πόνεσες ανθρώπους, αλλά πόνεσες και πολύ από ανθρώπους και μάλιστα τους ομόαιμούς σου. Κατέβαλες, από τότε που κατάλαβες τον εαυτό σου, μεγάλες προσπάθειες για ν’ αντρειωθείς, να γίνεις το στήριγμα, όχι μόνο των άλλων, αλλά και το δικό σου. Δύσκολος ρόλος.
Και σαν άνθρωπος, λύγισες κάποιες φορές και είχες την ανάγκη των δικών σου ανθρώπων, μόνο που κάτι συνέβαινε και η δική τους ανάγκη υπερτερούσε της δικής σου, με τα δικά σου μάτια πάντα. Και πάλι μόνος, να στηρίξεις και να στηριχθείς στα δικά σου πόδια.
Ναι, φεύγω πια. Πάω να ξαποστάσω τούτα τα πόδια, τα γέρικα αν θέλεις, να τα αφήσω να λυγίσουν, να τα αφήσω ν’ αγγίξουν τη γη. Έχουν όλο το δικαίωμα επιτέλους. Και ναι, θέλω τη μοναξιά μου τούτη την ώρα. Τώρα δε θέλω κανέναν πλάι μου, γιατί πάλι θα σκεφτώ μην τους στενοχωρήσω και δεν μου το επιτρέψουν. Θέλω να φύγω. Θέλω να ξεκουραστώ. Θέλω να πάψω να νοιάζομαι. Θέλω να πάψω να πονάω.
Πολλά τα δύσκολα τούτης της ζήσης, μα πιότερο, οι ανθρώπινες σχέσεις. Πόλεμοι, σκοτωμοί, ξεκληρισμοί, αφανισμοί, αδικίες, και όλα για το κέρδος και το όφελος των λίγων και δυνατών, μα πιο πολύ εκείνων που έχουν άρρωστα μυαλά. Μα και μέσα στις οικογένειες δε συμβαίνει να υπάρχει πάντα ένα θύτης ή και ένα θύμα; Κι εκεί, για το όφελος του ενός, εκείνου που χρήζει ψυχιατρικής θεραπείας…
Γι’ αυτό, λοιπόν, θέλω να φύγω και θέλω να φύγω στη μοναξιά μου, όπως άλλωστε ήρθα και στη ζωή. Τότε, βέβαια, πονούσε και κάποιος άλλος μαζί μου και για μένα, μα τώρα που κι εκείνη έχει φύγει, δεν έχει μείνει κανείς να πονέσει και δεν θέλω κανένα να πονέσει για μένα. Αν θέλετε μόνο, όσοι θέλετε, σαν με θυμάστε, θέλω να το κάνετε με αγάπη και χαμόγελο, γιατί αυτά μέτρησαν στο διάβα μου. Και όταν κι εσείς πονάτε, να το κάνετε με χαμόγελο· είναι πιο υποφερτός ο πόνος.
Σας ευχαριστώ όλους που βρεθήκατε στο δρόμο μου. Σας ευχαριστώ όσους μου χαρίσατε ένα χαμόγελο, μα κι εσάς που μου χαρίσατε το δάκρυ…»
Έψαχνα να βρω τα απαραίτητα έγγραφα για την άδεια ταφής και βρήκα τούτο το γράμμα, διπλωμένο με προσοχή και μέσα σε φάκελο λευκό, με καλλιγραφικά γράμματα. Πότε το έγραψε, άραγε; Πόσος καιρός πάει; Τι είχε δημιουργηθεί και πήρε χαρτί και μολύβι και μας αποχαιρέτησε; Ή είχε καταλάβει, πράγματι, πως πλησίαζε η ώρα του αποχωρισμού;
Δε θα το μάθουμε ποτέ. Εκείνο, όμως, που οφείλουμε, είναι ν’ αποχαιρετίσουμε αυτόν τον άνθρωπο με τα δικά του λόγια.

-

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Άκου να σού πω Αθηνάάάά΄Μη μού ξανακόψεις έτσι το αίμα γιατί θα σε σκοτώσω.
    Είπα να δεις που η Αθηνά κάτι έχει Πού να σε πάρει, φοβήθηκα Αλλά αυτές τις μεγάλες αλήθειες τις είπε τελικά ΑΛΛΟΣ, ε υ τ υ χ ώ ς

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Αγαπημένη μου Λένα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
      Πόσο γέλασα με το σχόλιό σου!!!!!!!!!!!
      Σ’ ευχαριστώ για την αγάπη και το νοιάξιμο!!! Ξέρεις πως είναι αμοιβαία!!!!!!!!!!!!!
      Σου εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο και καλή Παναγιά!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Κουρασμένος και πονεμένος ο άνθρωπος της ιστορίας αλλά συγχρόνως τόσο συνηδειτοποιημενος και ευγνώμων. Ξεχωριστός ο μονόλογός σου, και Αθηνά

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Κουρασμένος και πονεμένος ο άνθρωπος της ιστορίας αλλά συγχρόνως τόσο συνηδειτοποιημενος και ευγνώμων. Ξεχωριστός ο μονόλογός σου Αθηνά.!!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Βάσω μου, καλησπέρα και σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και για το πέρασμά σου!!!!!!!!!
      Σου εύχομαι καλή Κυριακή για αύριο και χρόνια καλά για τη Δευτέρα!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Αθηνά μου πραγματικό σχολείο οι μοιρασιές σου… που πάντα μας διδάσκουν!!!! Γεμάτα από ανθρωπιά, αλληλεγγύη κι αγάπη όσα κατά καιρούς μοιράζεσαι μαζί μας !!!! Όμως ο σημερινός σου ο μονόλογος… διδάσκει και την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου μέχρι και το τέλος του!!! Πολύ σημαντικό να είμαστε όρθιοι μέχρι το τέλος και το πέρασμά μας να έχει δώσει περισσότερα από όσα έχουμε πάρει!!!!!!! Ευχαριστώ πολύ… μ’ αγγίζεις και χαίρομαι πάντα όταν σε διαβάζω!!!!!!! Καλό τριήμερο!!!!!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Σοφία μου, καλησπέρα και σε σένα!!!!!!!!!!
      Πώς να σ’ ευχαριστήσω για τα τόσα που μου “καταλογίζεις” και με κάνουν να νοιώθω όμορφα!!! Να είσαι καλά και μη νομίζεις πως κι η δική σου γραφή πάει πίσω!!!
      Ευχαριστώ σε από καρδιάς και σου εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου καλή Κυριακή για αύριο και καλή Παναγιά για μεθαύριο!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  5. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Συγκλονιστικό!
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Ευχαριστώ από καρδιάς!!!!!!!!!!!!!
      Καλή Παναγιά!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Αγαπημένη Αθηνά… Πόσο άραγε μπορείς να νιώθεις τις ανθρώπινες καρδιές!!! Είσαι πάνω απ΄ όλα ένας υπέροχος άνθρωπος, γιαυτό και ένας υπέροχος συγγραφέας!! Τι να σου πώ;; Εγώ νόμιζα πως το έγραψες για μένα, κι ας μην με έχεις δει ποτέ σου.. Σ ευχαριστώ Αθηνούλα μου!!! Και καμαρώνω που είμαστε φίλες, έστω κι απο δω μέσα… Καλή Παναγιά σε όλους μας… Φιλιάααααααααα

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Δεν ξέρω γιατί δεν “βγήκε” το όνομά σου, Μαρία μου (αν δεν κάνω λάθος)
      Όπως και όποιος ή όποια κι αν είσαι, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τα καλά σου λόγια!!!
      Και όχι, δεν πρέπει να κάνω λάθος, Maria Kaouni, εσύ πρέπει να είσαι!!!!!!!!!!!!!!
      Φιλιά πολλάάάάάάά!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου