Αφήνοντας στο χώμα τις ξενιτεμένες σκιές

16.04.2015

 

 

Μυθοπλασίες ζωής

ακούρσευτη η θάλασσα του Νότου ανοίγεται

μαβιά βαθιά νερά του Λιβυκού

στη μνήμη της νιότης, ακριβό το ταξίδι.

Με τη φαντασία στην υδρόγειο

επινοώντας καινούρια τερτίπια

φτερουγίσματα αδέξια,

μαθητεύεις να πετάς ακόμη στο όνειρο.

Η πέννα στο κόκκινο μελάνι

τα χέρια τρέμουν παγωμένα

με πολεμούν οι λέξεις,

αυτές που έρχονται ακάλεστες,

απροειδοποίητα,

όταν μιλούν οι ανάσες και οι ματιές

όταν εγκλωβισμένη η θύμηση

τρέχει τις ίδιες διαδρομές απ’ την αρχή

και σωπαίνει στο ασημένιο ρόπτρο,

πριν το άγγιγμα

θαρρείς για να υψώνεται η μορφή σου στη νύχτα

αφήνοντας στο χώμα τις ξενιτεμένες σκιές

και το περιττό πέπλο του ανεκπλήρωτου Έρωτα

σκισμένη δαντέλα στο φεγγαρόφωτο.

Δώσε μου ένα δάκρυ

στην έρημο ανάβουν φωτιές τα καραβάνια

η άγνωστη όαση καλωσορίζει τους χάρτινους πόθους

αφήνοντας την απουσία να περνά λαθραία,

με τις φλόγες

και με τον άνεμο στα κλαδιά της φοινικιάς.

Σαν κλειδωμένο από καιρό

παμπάλαιο το άρωμα της άρνησης

στην καρδιά μου

για να αντιστέκομαι στο χρόνο

μέχρι να ζηλέψει ο άγγελος τις αντοχές

μέχρι να ξεγελάσουν οι παπαρούνες τον ορίζοντα,

Αύριο… στην αληθινή παράσταση

ανάσα μοναχική

αυτή που ελπίζει στη φθινοπωρινή βροχή

και στην αντανάκλαση των άστρων

πάνω στο ραγισμένο φινιστρίνι.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν βρίσκω λόγια να περιγράψω πόσο με αγγίζει η γραφή σας!!!

    Απάντηση
  2. Μαχη Τζουγανακη

    Ομορφο το συναισθηματικό σας ξεδιπλωμα…

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Πολύχρωμος καμβάς οι στίχοι σας ομόρφυναν το αποψινό μου βράδυ!!!!

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Είναι θαυμάσιο Ζωή!!

    Είναι η τρίτη φορά που το διαβάζω.

    Με άγγιξε βαθύτατα!!!

    Να είσαι καλά!!

    Απάντηση
  5. Ζωή Δικταίου

    Έτσι αισθάνομαι την εντολή που μου υπαγορεύει μια σπίθα του παλιού καιρού που ακόμη καίει πότε μέσα μου και πότε τα μέσα μου. ΄Ετσι προτρέπω και εσένα, ναι, πήγαινε κόντρα σε ότι μπορείς και πίστεψε στην εντός κρυμμένη δύναμη και στις αόρατες δυνάμεις του σύμπαντος εκείνες που φωτίζουν και ενεργοποιούνται όχι όταν φτάσεις στο γκρεμό αλλά όταν αποφασίσεις να πέσεις. Σου έχω κρεμάσει τα φτερά. Θα τα βρεις στο κλαδί μιας μηλιάς στη μέση στο φαράγγι και τα μήλα δικά σου είναι. Μήλα της εμπειρίας, της αμαρτίας, της γνώσης, της Αγάπης, Του Έρωτα, της περηφάνιας, της τιμής. Έχω και μια γιρλάντα ουρανό κι ένα σύννεφο για να σου δείξουν άλλη μια φορά αυτά που μπορείς να αγγίξεις. Πέταξε έχεις χρέος, ταξίδευε από ουρανό σε ουρανό κι αν πέσεις πάλι σε ουρανό θα πέσεις, μη φοβάσαι, είναι εντολή της ψυχής. Με την αγάπη μου και την ευχή των αγγέλων, Αύριο… στο αξόδευτο φως.

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Γλυκό αγγιγμα στα βάθη
    Μου
    Μου χαιδεψες την ψυχή…
    Εξαίρετη γραφή!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου