Αύριο... θα φύγω

νιώθω αυγή, έρχεσαι να προλάβεις,

μα θα ' ναι νύχτα σκοτεινή

η νύχτα η τελευταία

σε ποιό Άγιο Δισκοπότηρο, ψυχή θα μεταλάβεις

τόσο γυμνή, τόσο φτωχή

τόσο γλυκιά κι ωραία.

Μοιάζει με πράξη αφαίρεσης

του Έρωτα η πορεία

καθρέφτης βενετσιάνικος που ράγισε στα δύο

τρέχουμε άλλη διαδρομή

πάνω στην ίδια ευθεία

αναζητώντας στ' όνειρο

ένα κοινό σημείο.

Εικόνα μου άγια,

προσευχή, τ' άσπρα μαλλιά μου λύνω,

στη σκέψη μου η Σκέψη Σου,

αμόλυντη πηγή,

της νιότης μου μια θύμηση,

Εσένα μόνο αφήνω,

Του Αυγούστου...

σ' αφανέρωτο βυθό, μαρμαρυγή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!