Βίο αβίωτο

30.08.2016

tree_sea

Μέσα σε μια θάλασσα εαυτών που πνίγονται και κράζουν για βοήθεια, μα δε παίρνουν,
όλοι μεταξύ τους μοιάζουνε, εμένανε θαυμάζουνε, γιατί μόνο εμένα βλέπουν.
Ποτέ τους δε βουλιάζουνε, και όλα όσα άλλαξα, ανθρωπόμορφες γίναν τύψεις.
Μία ο ένας μου μιλά, κι άλλοτε μία εικόνα από παλιά δαμάζουνε το νου μου.
Και μία ο πρώτος μου εαυτός, αδύναμος μα μοχθηρός, μου λέει δε θα τους λείψεις.
Μα θέλει να αιμορραγώ από τη λύπη και απ’ το βιός που κυνηγάει η ανάσα
Χαμογελάει ειρωνικά  και με  επιχειρήματα τρελά που με λογική  στολίζω,
και μ' ωραίες λέξεις, πειστικές, ή περιστάσεις εορταστικές για μένα τα προορίζω.
Κουνώ για ναι την κεφαλή, τα δέχομαι ως αληθή και τα παραμερίζω.
Μου δίνω δίκιο, μα άδικο, και μένανε κατάδικο για πάντα φυλακίζω.
Η δε ποινή ατέλειωτη και λέω καλύτερη του θανάτου η καταδίκη,
''Μα εσύ δεν είσαι αυτόχειρας, ούτε να ζήσεις δεν τολμάς μα δέχεσαι τη φρίκη''.
Με ποιον μιλάω άραγε, ανάσα δεν ακούγεται, μήτε αντικρύζω μάτια.
Ούτε και φάσμα αισθάνομαι ή ύπαρξη αγγελική να περιτριγυρίζει.
Μουντό σκοτάδι στο κελί, κι η πόρτα πλατιά ανοιχτή, ένα λευκό φως προβάλλει.
Ακούω φωνές, "μην πας εκεί!"… μα στην πλάτη μου μια ώθηση-ίσα που με αγγίζει.
Και βρίσκομαι κάπου αλλού, χωρίς συνείδηση του πως και που και με φθαρμένα κάλλη.
Με το μυαλό μισότρελο μα μ' ένα στόχο απώτερο, ψάχνω του εγώ κομμάτια.
Βρίσκω τα περισσότερα, μα δύσκολη δουλειά να τα ξαναταιριάξεις..
Μου φαίνεται ευκολότερο και πάσαν πιθανότερο το χρόνο μην αδράξεις.
Έτσι, αιώνιος εμφύλιος και ο λίγος βίος αβίωτος, άμυνα και επίθεση.
Και στρατιώτης κι άμαχος, ο κόσμος απαράμιλλος μα ένοχη η συνείδηση.

 

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μου δίνω δίκιο, μα άδικο, και μένανε κατάδικο για πάντα φυλακίζω….

    τι δυνατά που τα είπατε και με τι ρυθμό….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου