Οι μαύρες φλόγες των μαλλιών σου
στον φεγγαρόφωτο εξώστη
τις χρυσαφένιες θημωνιές καίνε,
μα το στάρι ολάκερο έμεινε.
Φύτρωσε σαν πρώτη νιότη και
γενειοφόρους καρπούς έδωσε.

Με τα ακροδάχτυλα μου
τον καυτό άνεμο
του λιβαδιού σου δροσερεύω
και οι ξερές φύτρες της αγάπης
αρχίζουν δειλά-δειλά να  βλασταίνουν.

Στα κόκκινα σου χείλη
τα ρινίσματα της κανέλας
την γεύση του έρωτα ομολογούν.

Ω!!!...ρωμαλέο σώμα, επιταχυνόμενο
αναδύεσαι  απ' τα άλικα
σπινθηρίσματα της φωτιάς.

 

_

γράφει ο Χάρης Παπασάββας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!