Για τις αλήθειες που μένουν κρυμμένες

στης ψυχής το γαλάζιο βυθό

της ζωής μου στιγμές,

δυο ζωές, δυο φορές προδομένες

οι αλήθειες εκείνες

πόσες νύχτες με καίνε

οι αλήθειες

σημάδια φεγγάρια

που κι αν θέλω

δε μπορώ,

δε μπορώ ν' αρνηθώ.

Δάκρυ - δάκρυ

μετρώ ότι έχασα

κογχύλια στην άμμο,

αστέρια, χιλιάδες

της νύχτας φιλιά

μας χωρίζει ο χρόνος

μα ποτέ δε σε ξέχασα

μου γελάς κι είσαι μόνος

στης αγάπης το δρόμο,

περιμένοντας

στ’ όνειρο πέρασα

για πάντα, στην άλλη την όχθη,

της μνήμης,

εκεί, που σωπαίνει ο Έρωτας

εκεί, που ποτέ δε γυρνούν τα πουλιά...

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!