Άνοιξη πικρή ευώδιασε
στο θαλερό μύρο του πελάγου.
Ο μπάτης με θλίψη αργοπέρασε
του στεναγμού τα φύλλα.
Το ηλιοπέσιμο με περπάτησε στου καρτεριού το φάρο.
Ένα φεγγάρι νιο φάνηκε από μακριά
κωπηλατώντας στις γλαυκές σιωπές,
γιομάτο απ΄τις μυρουδιές σου.
Το σεληνόφως ρώτησα αν πουθενά σε είδε
συμπονετικά μού έγνεψε και χάθηκε στη μέρα.
Στου ήλιου τα σχοινιά στέγνωσα την ατελεύτητη ελπίδα
Μέχρι θανάτου λαβώθηκα απ΄της αναμονής τ΄αλέτρι.
Ζωγράφισα μια παύλα στην ακρογιαλιά
κι αδράχνοντας του φεγγαριού μια χάντρα
πλάι της την κάρφωσα να μοιάζει με τελεία.

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!