Γλαυκές σιωπές

15.05.2018

Άνοιξη πικρή ευώδιασε
στο θαλερό μύρο του πελάγου.
Ο μπάτης με θλίψη αργοπέρασε
του στεναγμού τα φύλλα.
Το ηλιοπέσιμο με περπάτησε στου καρτεριού το φάρο.
Ένα φεγγάρι νιο φάνηκε από μακριά
κωπηλατώντας στις γλαυκές σιωπές,
γιομάτο απ΄τις μυρουδιές σου.
Το σεληνόφως ρώτησα αν πουθενά σε είδε
συμπονετικά μού έγνεψε και χάθηκε στη μέρα.
Στου ήλιου τα σχοινιά στέγνωσα την ατελεύτητη ελπίδα
Μέχρι θανάτου λαβώθηκα απ΄της αναμονής τ΄αλέτρι.
Ζωγράφισα μια παύλα στην ακρογιαλιά
κι αδράχνοντας του φεγγαριού μια χάντρα
πλάι της την κάρφωσα να μοιάζει με τελεία.

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βίκυ Δρακουλαράκου

    Σας ευχαριστώ θερμά !

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου