Γράμμα προς τον Θάνατο

23.04.2016

Τι φοβεροί που είμαστε οι άνθρωποι και πόσο αδιάφορα

πίνουμε καφέ μέσα στην βόλεψη και στην δροσιά του αίματος...

 

Καλημέρα Θάνατε

καλή σου μέρα θεριστή!

Κοίταξα πόσο ωραία σβήνουν οι ψυχές...

 

Θα πρέπει να με ευχαριστείς,

πόσες πιρόγες διέσχισαν τον Αχέροντα

και πόσες ακόμη θα σου 'ρθούν;

 

Είμαι και 'γω μέσα σε αυτούς

κάθε μέρα ανεβοκατεβαίνω το ρέμα

σαν Ερμής ψυχοπομπός.

 

Καλήμερα Θάνατε!

Κράτησε μου μια σκοτεινή και παγερή γωνιά,

το οβολό για τον χάρο μου τον φύλαξα καλά...

 

Άνοιξα το παράθυρο πρωί, πρωί

τ' αεροπλάνα, μυριάδες πίσω τους ψυχές πέταγαν

με παιχνίδια στολισμένες οι βάρκες έρμαιες

 

και τα κτίρια, σκόνη αυτό που τους αξίζει

είσαι ωραίος Θάνατε, θεριστή

το βλέπεις σ' αγαπάω.

 

Έπρεπε να σου 'γραφα καιρό τώρα

μα σαν μαθητούδι ντρεπόμουν

να μιλήσω στο ίνδαλμα μου

 

Το βράδυ, -μυστικό- σε φαντάζομαι,

έτσι έμαθα ξυπνάω κοιμάμαι με 'σένα.

Είμαι από γενιά ανθρώπου

κι έχω μάθει να σε προσκυνώ.

 

Είμαι μυημένος μαζί σου έχουμε μεγαλώσει μαζί

από μικρός σε θυμάμαι έξω από το παραθύρι

φύση μου... Θάνατε σιαμαίε.

 

_

γράφει ο Τσαμπίκος Σπάθας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου