Δήμητρα του Διονύσου

11.09.2016

old_photo

Αθώα σαν όνειρο από άσπρο μετάξι
χαμόγελα στις κούτες που τα ’χουνε στοιβάξει
Μαριονέτα έγινες που την έχουνε ράψει
Πρέπει να υπακούς
Γονείς και πατριούς

Γύρεψες την τύχη σου σε έφηβο αγόρι
η πείνα σε θέρισε, ψιλό το πανωφόρι
Άδοξο τέλος σε άδοξο λαβ στόρι
Και σου ’μεινε αμανάτι
ο γιος σ’ ένα κρεβάτι

Μα ανέβηκες πάλι σκαλιά της εκκλησίας
όρκους πήρες ανένδοτους υψίστης σημασίας
θύματα πέσατε της μοίρας της γελοίας
Κι η κόρη σας, τι φρίκη!
Πρώτο θέμα στη δίκη

Η μάνα σου σε πούλησε λες κι ήσουνα θρεφτάρι
Πλούσιος ο αγοραστής που θέλει να σε πάρει
Τα ρούχα που σου αγόρασε τα έδειχνες με χάρη
Ύστερα μοιρολογούσαν
Χήρα σε αποκαλούσαν

Άτυχη επιλογή, της μοναξιάς επόμενο
Άνδρα άνανδρο να βρεις με άδειο περιεχόμενο
Μέλλον άδικο, ξερό, συμβιβαζόμενο
Πόσο ν’ αντέξεις
Δυσοίωνες προβλέψεις

Την πραγματικότητα πως ν’ αντιμετώπιζες
Μ’ ένα ποτήρι από ρακή την γκρέμιζες, τη φόβιζες
Την σκλάβα σου απ’ τα δεσμά για λίγο απεγκλώβιζες
Δήμητρα του Διονύσου
Για πες, λογοδοτήσου

Μια ζωή βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια
άλλαζες το νυφικό, κράταγες την κορνίζα
Φώτα στο ναό σου και μια φτωχή μαρκίζα
“Σήμερα κερνάω
Το Χάρο συναντάω”

Δεν μ’ ένοιαζε ώσπου είδα το μαύρο φέρετρό σου
και έψαξα τετράδια που έγραφες το βιος σου
μα τα ’καψαν λιβάνι, ληστές των λέξεών σου
Μάνα απροσάρμοστη
Καλή μας αντάμωση

 

-

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θάλασσα

Θάλασσα

Ώω θάλασσα θεά θεούς θεριεύεις θνητούς θρηνείς θύελλες θερίζεις σύμπαντα καθρεφτίζεις - Ώω θάλασσα θεά ορίζοντες κλωθείς, τους ουρανούς ποθείς πλανήτες σαγηνεύεις τα πάθη γαληνεύεις - Ώω θάλασσα Θεά θωρείς με μάτια γαλανά πλέκεις θεόρατα μαλλιά δοσμένα στου Αιόλου τα...

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου