Το ξέρω πως όλοι κάνουμε τα λάθη μας. Είτε πορευόμαστε μαζί τους, είτε θέλουμε και τα διαπραγματευόμαστε με τον εαυτό μας. Λάθη που τα κριτικάρουμε, τα αρχειοθετούμε, αλλά το καλύτερο, τα αφήνουμε πίσω μας, για να μας θυμίζουν το πόσοι ευάλωτοι και ευαίσθητοι σταθήκαμε. Με μόνη θυσία και αλλοίωση, όχι του εαυτού μας ,αλλά των πιστεύω μας, των παροτρύνσεων ενός θολωμένου και ακατάστατου νου.

Είναι εύκολο να κατηγορούν, να αποδίδουν τις έσχατες των ποινών, όπως οι ίδιες ή οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται και καλά κάνουν. Δε θα δώσω όμως σε κανέναν το δικαίωμα, δε θα επιτρέψω, να κρίνει και να κατακρίνει δόλια, ύπουλα και με κακεντρέχεια, τα δικά μου συναισθήματα.

Ναι, υπάρχουν και τα συναισθήματα, που δεν τα λογαριάζεις, δεν τα κουμαντάρεις ,δεν τα χειρίζεσαι με τη λογική και τον ορθολογισμό. Αλλά μόνο το συναίσθημα υπερτερεί και φωλιάζει σε κενά, άδεια κατατόπια του είναι μας.

Αυτό που μόνο του παλεύει, χαροπαλεύει να σωθεί, να του δοθεί μια σανίδα σωτηρίας. Αλλά τίποτα, τα πάντα το αγνοούν και το παραβλέπουν. Αλλά κυρίως τα πάντα ζητούν και αποζητούν το δικό τους μερίδιο, είτε ευθύνης, είτε ανευθυνότητας.

Λες και ένα καλοστημένο παιχνίδι και ένα καλοστρωμένο σχέδιο της σκέψης και της αντίληψης, ενάντια στην κρίση και στην κατάχρηση, είναι έτσι δοσμένο και μοιρασμένο, ώστε να αποβεί μοιραίο και καταλυτικό για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Να καταφέρει αλλεπάλληλα πλήγματα και χτυπήματα σε έναν ευάλωτο και πληγωμένο μα ποτέ εφησυχασμένο αναζωογονημένο εαυτό, που αντιλαμβάνεται, γνωρίζει και καραδοκεί να δει τον άλλο του τον εαυτό, αποκομμένο, απομονωμένο και τελείως αποσβολωμένο από την υπαρκτή του διάσταση και υπόσταση.

Ποτέ δε μετάνιωσα και δε θα μετανιώσω για τα λάθη μου. Γιατί από αυτά μαθαίνω και τρέπομαι σε αποφυγή, προς τους κινδύνους που ελλοχεύουν, παραμονεύουν και τίθενται ενάντια στα θέλω μου και τα καθωσπρέπει, πρέπει μου, πρέπει σας.

Αν μετάνιωνα απλά, τα αγνοούσα και τα παρέβλεπα δεν θα ήμουν ο εαυτός μου. Δεν θα ήμουν ο άνθρωπος, που ναι, τα αναγνώρισε, τα παραδέχτηκε και  τα απώθησε, αλλά κυρίως δε θα ήμουν η αλήθεια μου, το πιστεύω μου, πως στη ζωή γεννιόμαστε μαχητές και όχι καλοθελητές μιας σύγκρουσης και μόνο ψυχής και λογικής, παρά μιας σύμπνοιας και μιας απαλής γρήγορης έως και έντονης,  συνειδητοποίησης των λαθών μας και κυρίως μιας απόλυτης ταύτισης της παραδοχής τους και της μη επιτρεπτής από μας επανάληψης ώστε να φανεί ότι δε διδαχθήκαμε τίποτα από αυτά.

Η ζωή είναι ένας αγώνας, που κληθήκαμε να τον διεκπεραιώσουμε και να στεφθούμε είτε νικητές είτε ηττημένοι. Το μόνο παρήγορο μα και καθοριστικό για όλους μας, είναι να δούμε τον εαυτό μας, να τον ταράξουμε και να αποτελέσουμε παράδειγμα για τους άλλους, πρόθεσης και αληθινής θέλησης για μη επαναλαμβανόμενα σφάλματα.

Το να κάνουμε ένα δυο λάθη τυχαίνει. Το να επαναλαμβάνονται, αποτελεί πια συνήθεια. Συγχωρούμε 1 ή 2 φορές. Το να συγχωρούμε συνέχεια χάνουμε και την αξιοπιστία μας  στα πιστεύω και στα ιδανικά μας ,αλλά και όλο και περισσότερο πληγωνόμαστε και η ψυχή μας πλέον αδρανοποιείται.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη